IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 ORPG | Acts of Courage

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4, 5, 6 ... 12 ... 19  Volgende
AuteurBericht
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   za 24 maa - 17:02

Jenico gebaarde naar de blondines dat ze konden gaan zitten en hij wachtte met spreken totdat ze ook daadwerkelijk zaten. Hij schraapte even zijn keel en keek de blondines toen aan, af en toe zijn blik naar Sorrel. 'Leg uit. Waarom is er zo'n onenigheid tussen jullie vijven en juffrouw Carter?' Hij liet bewust even buiten beschouwing dat Sorrel Cinna in een kat had veranderd, dat was nu even niet relevant. 'En bovendien, ik wil niet dat jullie nog een keer professor Morris lastigvallen als hij mijn les binnenkomt om iets te melden. Het verbaasd me dat hij er nog niets aan heeft gedaan, maar dat zijn verder mijn zaken niet.' Hij zweeg even en keek de zes meiden omstebeurt aan. 'Maar vertel, waarom worden er opmerkingen over en weer gegooid en was er zo'n commotie toen jullie mijn lokaal binnenkwamen? En denk er maar niet over na om te liegen, want ik kan ook nog naar professor Morris toestappen.'

Toen zij haar armen om zijn hals had geslagen, lagen de zijne vrijwel automatisch om haar heen. Ze glimlachte en leunde iets naar achter, zodat ze hem aan kon kijken, maar hield haar armen om zijn nek heen. Haar hand verplaatste ze naar zijn wang, een actie die vrijwel automatisch leek te gaan, en streelde zachtjes met haar duim over zijn wang. Het was de vraag of het roodharige meisje het door had dat ze dat deed. 'Het spijt me echt, Dan, nogmaals. Ik werd gewoon zo kwaad op ze, hoe ze je aandacht proberen te krijgen, hoe ze zichzelf in een stelletje hoeren veranderen, allemaal in een poging om je aandacht te krijgen.' Ze beet zachtjes op haar lip, terwijl ze hem aan keek, haar duim nog zachtjes zijn wang strelend. Een verlangen, een verlangen dat ze niet kende, ging door haar lichaam heen, terwijl ze haar lip bevrijdde van haar tanden. Een zwakke glimlach was nog rondom haar mondhoeken te zien.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   za 24 maa - 21:56

Geduldig luisterde de jongedame naar de woorden van de jonge docent, waarna zij seconden stil bleef, al was dit enkel en alleen, omdat zij een triest en hopeloos betoog van hun kant verwachtte. Toen deze uitbleef, stond zij op, om haar keel te schrapen. ‘Gezien Sally niet aanwezig is, zal ik voor haar spreken.’ Voor zij verder sprak, wierp zij een kille blik richting het vijftal aan haar rechterzijde, om hen tegen te houden, voor zij hier één of andere debiele beredenering voor gingen verzinnen, waarna zij haar aandacht weer naar de professor voor haar verplaatste. ‘Het is algemeen bekend dat wij en Cinnia en haar volgelingen, niet de beste vriendinnen zijn.’ Het verontwaardig gepiep dat op haar woorden volgde negeerde zij, waarna zij haar verhaal vervolgde. ‘Misschien is Sally wat licht geraakt in deze situatie, maar om het kort en krachtig te houden ze wordt misselijk van het gedrag van die barbies daar, naar professor Morris. Dit houd overigens in dat zij op hem lopen te geilen en elkaar zo ‘mooi’ of wel hoerig maken, om maar op te vallen bij hem. Waarom zij deze les zo uit haar vel sprong weer ik niet. Ik kan en hoef dan ook niet alles te weten van Sally.’ Haar betoon had luchtig en oprecht in de oren geklonken, waarna zij weer op een tafel had plaats genomen.

Hij voelde hoe de jongedame, iets naar achter leunde, al was dit enkel om hem in de ogen aan te kijken. Haar hand verplaatste zij, om deze tegen zijn gezicht te laten rusten. Haar vingertoppen streken teder, voorzichtig langs zijn huid en lieten een warme tinteling achter. Het feit dat zij zo dicht bij hem, maakte een vreemd soort verlangen in hem los en de manier hoe zij zacht, verontschuldigend haast op haar onderlip maakte dat een lichte glimlach om zijn lippen kwam. De lippen van de jongedame waren vol, hadden een zoete, roze kleur en de gedachten die deze in hem op lieten borrel, maakten dat hij zijn ogen neersloeg. Immers deze gedachten, van een leraar naar een leerlinge, waren verkeerd, maar hij wist ze ook niet weg te drukken. En nog voor de man zich dit zelf goed en wel besefte, raakten zijn lippen zacht die van de jongedame. Kort, waarna hij zijn gezicht wegdraaide. ‘Het spijt me, dat was niet mijn bedoeling.’
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   za 24 maa - 22:23

Jenico knikte, luisterde hoe Sorrel verslag deed over hoe het precies in elkaar zat. 'Dat ze nogal graag willen opvallen bij professor Morris heb ik ondertussen wel door, ja. Ik zal het er met hem over hebben, want ik vind het nu niet bepaald normaal. Nogmaals, ik begrijp dan ook niet waarom professor Morris nog geen acties heeft ondernomen, maar dat zal ik met hem bespreken.' Hij zweeg even, keek de vijf meiden aan. 'Hebben jullie hier nog iets op in te brengen?' vroeg hij en zijn stem klonk nu niet bepaald vriendelijk. De meeste meiden schudden hun hoofd, een zwak verontwaardigd gepiep kwam nog over haar lippen. Cinnia schudde uiteindelijk ook haar hoofd, hetzelfde verontwaardigde gepiep kwam ook over haar lippen. 'Goed, bij deze kunnen jullie dan gaan. Ik ga het erover hebben met professor Morris, maar als ik nog één keer iets over dit hoor, dan zal ik zelf maatregelen moeten nemen. Begrepen?'

Kort, veel te kort, lagen zijn lippen zo plots op de hare, voordat hij zijn gezicht weg draaide en haar vertelde dat het hem speet. Sally glimlachte zwak en even kort bracht ze haar vingertoppen naar haar lippen, alsof ze wilde controleren dat wat net gebeurd was, daadwerkelijk gebeurd was. Een immens groot verlangen had het in haar los gemaakt en ze legde dan ook haar hand weer op zijn wang, zodat ze zijn gezicht kon draaien, zodat ze hem opnieuw aan kon kijken. 'Het spijt jou misschien wel,' zei ze zacht, een glimlach rondom haar lippen, 'maar mij niet.' En met die woorden drukte ze haar lippen zacht op de zijne.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   zo 25 maa - 15:50

De passen van de jongedame waren sierlijk en ondanks de onprettige conversatie die seconden hiervoor had plaats gevonden, leek vrolijkheid in haar bewegingen door te schemeren. Haar rossige lokken waren in een vlecht samengebonden en deze leek licht op haar rug te dansen. Kalm opende zij de deur, om de blondines achter zich te laten, voor zij zich weer zou laten beïnvloeden door hun woorden. Zonder te veel haast liep zij door de hallen van de school en deze hallen lieten haar denken aan haar gesprek met professor Shane. Het had ook niet lang geduurd voordat zij het gebouw op haar duim kende, toch vond zij het bijzonder te weten dat, ondanks dat zij haar weg wist te vinden, het gebouw toch nog zoveel geheimen en mysteries had. Met een glimlach op haar gezicht sprak zij het wachtwoord uit, dat haar toegang verleende tot de leerlingenkamer. Hier nestelde zij zich in één van de robijnrode fauteuils, om vervolgens haar toverstok uit haar kous te pakken. Het boek waar zij in bezig was liet zij voor zicht verschijnen, om de stok weer op te bergen. Het was een oude spreuken boek uit de bibliotheek, dat verscholen had gestaan achter boeken waar bijna geen één leerling keek en waarschijnlijk was dat ook de reden dat zij het wel had gevonden. Met een glimlach zocht zij de bladzijde waar zij was gebleven. Het boek had veel weg van een normaal leesboek en dat zorgde ervoor dat het niet opviel wat zij las, grote stukken tekst stonden bij elke spreuk, met een uitleg en wat er verkeerd kon lopen aan de spreuk.

Kort waren haar vingers van zijn gezicht geweken, maar al vrij snel legde zij haar hand weer tegen zijn wang, om zijn gezicht terug naar het hare te draaien. Een puur verlangen leek door haar helder blauwe ogen te spelen en haar woorden lieten een rilling langs zijn ruggengraat glijden. Niet zo zeer, omdat haar woorden niet fijn in zijn oren klonken. Eerder was de bevestiging, van het delen van diezelfde pure emoties, hetgeen wat hem liet rillen. De emotie hierbij wist hij niet te omschrijven, waarschijnlijk omdat het mengeling van zo velen was. Zijn gedachten vermoeiden hem en een zachte zucht ontsnapte langs zijn lippen. Haar lippen kwamen als een bevrijden. Zijn gedachten kregen de vrijheid weg te dobberen en hijzelf de vrijheid zich over te geven. Haar lippen waren zoet, zacht, waarschijnlijk precies zoals hij ze had kunnen verwachten en bijna onzichtbaar glimlachte hij. Voorzichtig, legde hij zijn hand tegen haar wang.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   ma 26 maa - 19:56

Jenico had gekeken hoe de meiden waren weggelopen en gezucht, waarna hij zich weer had gekeerd op een rapport dat hij moest schrijven. Hij had besloten dat hij vanavond wel met Daniël zou spreken. Het kon best wel eens zo zijn dat hij nu nog les had.
Af en toe klonk er een geluid als hij met zijn veer over het papier ging, maar over het algemeen hoorde je niet veel. Het was stil in zijn lokaal, een stilte die hem wel aanstond. Hij stopte uiteindelijk met schrijven, dacht na, herhaalde het gesprek in zijn hoofd. Het verbaasde hem dat Daniël zoveel aandacht had van de vijf blondines en dat hij er nog niets aan had gedaan. Hij legde zijn veer neer, leunde naar achter en wreef over zijn slaap. Het waren gedachten wat hem om bepaalde reden zorgen baarde.

Ze voelde hoe hij voorzichtig zijn hand tegen haar wang legde en het feit dat hij haar niet wegduwde, bezorgde haar een nog groter verlangen. Het idee dat ze ooit een hekel aan hem had gehad leek nu zo idioot. Zijn lippen waren zacht, doch op een bepaalde manier ruw, precies zoals verwacht had.
Nu ze wist dat hij haar niet weg zou duwen, bracht ze haar hand, die op zijn wang had gelegen, naar zijn nek, zodat ze hem dichter naar haar toe kon trekken. Haar lippen drukten nu wat heviger op de zijne, vol verlangen.
In haar achterhoofd hoorde ze het irritante stemmetje, dat haar vertelde dat dit fout was, dat dit niet kon, omdat hij een leraar was en zij een leerlinge. Maar hoe kon, in godsnaam, zoiets fout dat zo goed voelen?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   di 27 maa - 20:10

Opnieuw, gleed een lichte glimlach over zijn gezicht, ditmaal door de tedere, toch verlangende aanraking van de dame. Hoe haar vingers bijna onmerkbaar langs zijn gezicht slopen, om vervolgens in zijn hals te blijven liggen. Voorzichtig, zonder hem te dwingen, bracht zij hun gezichten dichter naar elkaar, terwijl zij haar lippen steviger tegen de zijne drukte. De passie die zij in de kus legde vloeide in hem over en zonder dat hij zich hier zelf van bewust was, krulde zijn arm rond haar middel, terwijl zijn vingertoppen haar lelieblanke huid streelden. Machteloos stond hij tegenover de aantrekkingskracht van de jongedame en overgeven was voor hem, de enige mogelijkheid. Hij genoot van het verdrinken in de emotie, al remde een zeurderig stemmetje achter in zijn hoofd hem hierin. Nu was dit niet genoeg om hem terug te halen, maar de man kennende zou dit hem achteraf wakken houden.


Laatst aangepast door Gentlerain op ma 2 apr - 17:39; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   di 27 maa - 20:19

Zijn arm krulde om haar middel heen, terwijl zijn vingertoppen over haar huid streelden. Haar beide handen vonden nu hun weg naar zijn haar, waar ze in verstrengeld raakten. Het gevoel dat ze hem nodig had ging door haar heen, verbaasde haar licht. Nog nooit had een jongen de verlangens en gevoelens in haar kunnen aanwakkeren die ze nu voelde.
En toch bleef er een stem door haar hoofd gaan, die ervoor zorgde dat, ondanks haar verlangens naar hem, ze zichzelf niet volledig overgaf, dat ze toch terughoudend was. Maar het voelde gewoon zo... goed en eigenlijk was dat nog niet eens het goede woord.
Uiteindelijk haalde Sally haar lippen van de zijne, maar haar voorhoofd hield ze tegen de zijne gedrukt en één hand lag op zijn wang, terwijl haar duim afwezig over zijn wang streelde. Ze zei echter niets, alleen een glimlach lag rondom haar lippen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   ma 2 apr - 18:28

Eenzelfde terughoudendheid als deze die door zijn lichaam spoelde, wist hij te voelen in haar bewegingen, zwak, echter kon geen van hen twijfelen over de aanwezigheid hiervan. Hoe graag zij ook wilden, het geweten golfde met irritante wijsheid door hun gedachten. Hij wist zijn gevoelens niet precies te omschrijven, wist niet wat hij moest denken toen haar lippen na minuten van de zijne weken. Hij wist niet of hij opgelucht moest zijn, gezien de stem hierdoor zijn kracht verloor, of teleurgesteld dat hij haar zoete lippen niet meer kon proeven. Haar warme voorhoofd voelde fijn tegen het zijne, net zoals haar duim die afwezig langs zijn wang streel. Zijn vingers, die in de kus naar haar hals waren gegleden, legde hij weer op haar gezicht te rusten, om bijna onmerkbaar haar huid te strelen. Een moment hoefde geen woorden te bevatten om magisch te zijn, sprookjes waren ook niet magisch om hun woorden. Een moment was magisch door het gevoel. Een lichte glimlach krulde om zijn lippen, waarna hij deze tegen haar voorhoofd drukte. Kort, niet meer dan seconden, waarna hij zijn voorhoofd weer tegen het hare liet rusten.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   ma 2 apr - 20:46

Zijn vingers kwamen weer op haar gezicht te liggen, streken bijna onmerkbaar haar huid. Maar ze kon het voelen, hoe zacht en licht de aanraking ook was. Ze spraken geen van beide - dat was niet nodig. Hun aanrakingen zeiden genoeg, woorden waren hier een overbodig iets.
Slechts enkele, luttele seconden drukte hij zijn lippen tegen haar voorhoofd, zorgden ervoor dat ze haar ogen sloot en een zachte zucht kwam over haar lippen, een zucht van verlangen.
Haar hand, die op zijn wang had gelegen, gleed langzaam naar zijn hals, naar zijn sleutelbeenderen, zijn borstkas en een moment van verwondering vond bij haar plaats. De contouren van een sterk, gespierd lichaam was te voelen onder haar vingertoppen.
Haar vingertoppen gleden nu richting zijn buik, nog steeds eenzelfde bewondering ging door haar heen. Echter keek ze op, zocht zijn ogen, alsof ze toestemming wilde vragen om richting zijn onderbuik te gaan.
Deze jongeman maakte zo veel gevoelens in haar los en tegelijkertijd was alles wat ze deden zo ontzettend fout, maar ook zo ontzettend goed.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   do 5 apr - 20:16

Het enige woord dat de situatie paste was, gecompliceerd. Hoe zij verstik raakten in hun tegenstrijdige emoties. Hoe zij zouden willen verdrinken in verlangen, overgave, echter het geweten gaf keen kans tot verdrinking. Steeds opnieuw gaf deze een zachte ruk aan de haren, wat maakte dat hun hoofden boven bleven, dat de belevenis niet puur was. Een zachte zucht verliet zijn lippen, een stuk minder verlangend dan de hare had geklonken. Het besef trok hem geheel terug. Rillend van de kou kon hij nu enkel aan de oever staan. Zijn handen balden zich onbewust tot vuisten, al ontspanden deze vrijwel meteen weer toen hij dit doorkreeg. Hij wilde de jongedame geen verkeerde gedachten bezorgen, al kon dit al te laat zijn. Zij had zijn handeling kunnen aanvoelen, gezien zijn handen op haar rug hadden gelegen. Hun ogen ontmoetten elkaar en een lichte glimlach krulde om zijn lippen, terwijl hij zijn voorhoofd tegen het hare liet rusten. ‘Ik wou dat de dingen niet zo gecompliceerd waren.’ Hierop gleden zijn vingers naar de hare en voorzichtig pakte hij haar handen vast. Kalm sprong hij van het bureau af, om haar voorzichtig met zich mee te trekken. Een gordijn schoof hij weg, om de deur die hierachter verborgen zat te openen. Voorzichtig trok hij haar de ruimte in, om haar in de bank -die nog net in de ruimte paste- te duwen. Het gordijn trok hij dicht, waarna hij de deur sloot.
De ruimte was klein, tegen de muur recht tegenover de deur stond de bank waar hij Sally in
had geduwd. Het was een voordeel dat de deur naar buiten opende, aangezien er anders geen ruimte was geweest voor het smalle bureau en de gitaar die tussen dit bureau en de bank in stond. Kort glimlachte hij, waarna hij zich over het bureau boog. Eén lade zat in het houten voorwerp, waar hij het bekende, rood fluwelen boekje uit haalde. Kalm legde hij het open op het bureau, waarna hij het instrument pakte. Voorzichtig ging hij op de leuning zitten. ‘Daar kwam je uiteindelijk voor, was het niet?’
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   do 5 apr - 20:41

Ze had zijn handen kunnen voelen, die tot vuisten waren gebald op haar rug, al was het slechts maar een fractie van een seconde geweest. Hij sprak over dat hij zou willen dat dingen niet zo gecompliceerd waren en Sally kon het daar alleen maar mee eens zijn. Ze voelde hoe hij voorzichtig haar handen pakte en het leek alsof iedere aanraking genoeg was om een nieuw verlangen te laten ontstaan. 'Gecompliceerd of niet,' sprak ze, terwijl ze zich mee liet trekken door hem, 'ik sta er voor open om uit te zoeken wat het nu precies tussen ons is. We kunnen immers beiden niet meer ontkennen dat er niets is, niet na net.' Hij duwde haar zacht in de bank, die echt maar net in de ruimte paste en ze kon horen hoe hij de deur sloot.
Ze glimlachte toen hij het bekende, rood fluwelen boekje uit een lade haalde, hetgeen waar alles eigenlijk mee begonnen was. Het was dat kleine ding geweest dat hun interesses had gewekt, naar elkaar, naar elkaars ideeën, elkaars meningen etcetera.
Het volgende moment pakte Daniël zijn gitaar en nogmaals sierde een glimlach het gezicht van de roodharige jongedame. 'Daar kwam ik voor, ja, maar er kwam iets tussen, geloof ik.' Ze ging wat verzitten, haar benen half onder haar, haar elleboog op de rugleuning en op de hand van die arm liet ze haar hoofd lichtjes steunen, zodat ze hem lichtelijk scheef aan kon kijken. Een glimlach lach nog steeds rondom haar lippen en met haar vrije hand frunnikte ze wat aan lokken van haar rode haar. 'Wel, laat maar horen,' sprak ze, terwijl ze hem aan keek.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   vr 6 apr - 10:54

Haar woorden hadden een zacht gelach uitgelokt. Zij konden geen van beiden nog ontkennen dat er niets tussen hen speelde, niet tegen elkaar in ieder geval. Naar anderen waren zij gedwongen te ontkennen. Een zachte zucht ontsnapte zijn lippen, terwijl zijn blik naar het rood fluwelen boek gleed. Een tekst stond in het midden van de pagina. Hierom heen was een wolk figuur gekrabbeld, waar verschillende kleine tekening in leken te sijpelen. Een dromerige sfeer hing over de pagina en voorzichtig raakten zijn vingers de snaren, om zeker te zijn dat deze goed gestemd was. Zuivere klanken kwamen los uit het instrument en met een glimlach ging hij verzitten, om zo de gitaar goed voor zich te kunnen nemen. Kort keek hij naar de jongedame, die zich tegenover hem in de bank had genesteld en een lichte glimlach krulde om zijn lippen. Zijn vingers raakten opnieuw de snaren en de klanken vloeide samen tot een melodie. Zijn stem was onzeker, wanneer hij begon te zingen, maar snel genoeg zong hij, alsof er geen publiek was. speelde hij als altijd. ‘Maybe I’m just a dreamer, or maybe just a fool. I dream for the impossible, to come true in my life.’
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   vr 6 apr - 12:10

Zodra zijn vingers de snaren hadden geraakt, zij het om erachter te komen of het goed gestemd was, had ze haar ogen gesloten, zodat ze naar de muziek kon luisteren, zonder afgeleid te worden door de omgeving.
Ze kon horen hoe hij ging verzitten en daarna raakten zijn vingers opnieuw de snaren en de verschillende klanken vloeiden samen tot een melodie. De melodie was dromerig, maar absoluut wonderschoon. Sally kon voelen hoe ze kippenvel kreeg en toen hij erbij begon te zingen, liep er een rilling over haar ruggengraat. Zijn stem had onzeker geklonken, maar al snel leek het alsof ze niet meer aanwezig was. Even opende de jongedame haar ogen, om het prachtige beeld te kunnen zien. Hoe zij gister opgegaan was in haar eigen wereld tijdens het tekenen, zo leek hij nu op te gaan in zijn eigen wereld.
Ze sloot haar ogen weer, een glimlach lag rondom haar lippen en ze luisterde naar de muziek die hij speelde, die zo prachtig was, zo puur. De tekst was eveneens iets puurs, iets onbeschrijfbaars en Sally voelde een enorme verwondering opkomen. Ze zweeg, ondanks dat er vele woorden door haar hoofd heen gingen. Er was gewoonweg geen enkele woord dat goed genoeg was, dat kon omschrijven wat zij nu hoorde, wat ze nu voelde.
Ze kon zo een hele tijd blijven zitten, wist ze. Langzaam verdrinken in haar eigen gedachten, terwijl zijn stem en de melodie de hoofdlijn waren.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   vr 6 apr - 20:37

Een lichte, bijna onzichtbare glimlach sierde de lippen van de jongeman, terwijl zijn vingers moeiteloos langs de snaren streken, terwijl hij zonder zicht de grepen op het instrument vond. Zijn ogen had hij gesloten en zoals de jongedame, eerder was verdronken in haar eigen wereld, terwijl haar potlood over het papier had gekrast. Zo verdronk de jongeman in zijn wereld, waar de muziek hem als een cocon omsloot, waar de tekening van eerder vrij langs stroomden. Hij leek haar aanwezigheid te vergeten, maar elke minuut, elke seconden was hij zich bewust van haar aanwezigheid en hoewel zij zijn wereld niet kon voelen, zij was er wel degelijk deel van. De laatste woorden sprak hij bijna spijtig uit, waarna hij de laatste tonen uit het instrument liet vloeien. ‘For now my dreams will remain, every night I will dream of the impossible, and hope that someday these dreams, will come true, and over come impossibilities.’ Voorzichtig opende hij zijn ogen, om Sally aan te kijken. Onzekerheid dwarrelde door zijn helblauwe ogen, terwijl zijn vingers in een houterige beweging door zijn lokken gingen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   vr 6 apr - 21:00

De woorden waren zo puur en Sally was in een soort zen-status terecht gekomen. Ze vond het dan ook jammer toen het plots stil bleef, de klanken van het instrument leken nog licht hoorbaar te galmen in de kleine kamer.
Sally opende haar ogen, om te zien dat hij haar aan keek, onzekerheid in zijn helblauwe ogen. Een glimlach lach rondom haar lippen en ze duwde zichzelf iets overeind, iets naar voren, zodat ze wat afstand tussen hen kon overbruggen. 'Waarom de onzekerheid in je ogen?' vroeg ze, haar woorden zacht, alsof ze niet plots de stilte wilde doorsnijden met een harde stem. 'Het was prachtig, Daniël, zo puur.' Haar vingers omsloten de vingers van zijn hand, die hij net in een houterige beweging door zijn lokken had laten gaan. Haar duim streek in lichte, cirkelende bewegingen over zijn vingers, alsof de jongedame haar actie niet eens door had, alsof het natuurlijk voor haar was om dat te doen. 'Ik ben blij dat je het aan me hebt laten horen, Dan,' sprak ze, nog steeds in een zachte, haast liefdevolle, stem. Deze jongen voor haar, hij fascineerde haar zo. Hij gaf haar gevoelens die ze niet eerder gekend had en het feit dat hij haar begreep, gaf het idee dat ze een band hadden, dat ze iets deelden.
Je zou haar niet horen zeggen dat ze op hem was, dat ze ongetwijfeld in staat was om van hem te gaan houden. Wat gezegd is, is immers niet meer terug te nemen, is onomkeerbaar. Maar ze kon niet ontkennen dat ze niet niets voor de jongen voor haar voelde. Ze had gevoelens voor hem, daar was ze ondertussen zeer zeker van. Het was slechts de vraag wanneer ze die gevoelens daadwerkelijk zou erkennen. Natuurlijk, hun kus was al een soort uiting van hun gevoelens geweest, maar beiden hadden niet kunnen toegeven, wetend dat het niet hoorde, dat het fout was.
Haar duim streek nog steeds licht over zijn vingers, op een haast tedere manier, terwijl ze hem aan bleef kijken, haar ogen in de zijne gehaakt. Een glimlach restte nog steeds rondom de lippen van de jongedame en de verwondering die ze voelde op het moment, was te zien in haar heldere, blauwe ogen.

Jenico was eindelijk klaar met het nakijken en controleren van alle toverdranken van één van zijn lessen die hij had gehad en kwam overeind, waarna hij zich uitrekte. Hij moest maar eens een blokje om gaan lopen, anders zou hij absoluut zo stijf als een hark worden. En dus kwam de jonge leraar overeind en liep zijn lokaal uit. Het was rustig op de gangen, iets wat hij prettig vond. Ondanks dat hij, schijnbaar, minder reacties veroorzaakte bij de meiden dan zijn vriend Daniël, voelde hij er niet veel voor om nagestaard te worden en te weten dat de dames dan over hem zouden "roddelen".
Na een minuut of vijf rondgelopen te hebben, besloot Jenico dat het misschien handig was om een leerlinge op de ziekenzaal te bezoeken. Ze had immers om bepaalde redenen zijn les gemist en ondanks dat hij al wist waarom dat precies zo was, wilde hij het ook graag van de roodharige jongedame zelf horen. Vandaar dat hij halverwege een gang zich omdraaide, zodat hij richting de ziekenzaal kon lopen. Het verbaasde hem nog steeds dat Daniël geen acties ondernam bij de, zoals leerlingen hen noemden, Barbies. Hij ergerde zich immers mateloos aan hun gedrag en het was dat Daniël zelf ze tot de orde had geroepen in zijn les, anders had hij maatregelen genomen. Note to self, dacht Jenico, binnenkort Daniël opzoeken en het over de "Barbies" hebben. Hij wilde wel eens weten waarom Daniël geen acties ondernam.
Hij was dus verzonken in gedachten, terwijl hij de ziekenzaal betrad. Madame Pleister begroette hem en vroeg hem wie hij zocht. 'Mejuffrouw Carter, leerlinge uit de zevende. Vurig rood haar. Ze was niet aanwezig bij mijn les en er werd mij verteld dat ik haar hier kon vinden,' sprak Jenico op een rustige toon.
'Oh, maar ze is hier niet. Ik heb haar al een hele tijd niet gezien,' antwoordde madame Pleister.
Jenico fronste, bedankte madame Pleister, maar bleef nog even op de ziekenzaal. Wat, in hemelsnaam, klopte hier niet?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   ma 30 apr - 18:22

Haar woorden, zacht alsof zij bang was dat zij de pure sfeer in de ruimte zou doorbreken, maakten dat een lichte glimlach om zijn lippen kwam. ‘Een automatisme, vermoed ik.’ Zijn woorden klonken luchtig, bijna belangeloos, maar namen niet weg dat hij gespannen. Zenuwachtig bijna, naar de mening van de jongedame en toen ze zijn handen vastpakte, hem complimenteerde, gleed een opgeluchte uitdrukking over zijn gezicht. Haar mening was zo belangrijk voor hem, gewoon omdat het aanvoelde alsof zij elkaar begrepen, omdat hij zich oprecht op zijn gemak voelde in haar aanwezigheid. Hij glimlachte toen ze zei dat ze het fijn vond dat hij het haar had laten luisteren en bijna onmerkbaar knikte hij. ‘Ik ook.’ Zijn stem al net zo zacht als de hare, terwijl zijn blauwe ogen de beweging van haar vingers volgde. Haar duimen streken zacht over zijn huid, trokken cirkels over zijn hand.
Voorzichtig keek hij weer omhoog en haar ogen leken zich direct in de zijne te haken. Haar helder blauwe ogen werden met bewondering opgevuld, maar het lef dit in te zien had hij niet. Hij leek het bijna te negeren en keek slechts naar het beeld dat haar ogen in hem opwekten. Hoge, zware golven die tegen de klippen kapot sloegen. Het was niet dat hij onzeker wilde zijn, het was gewoon zo en hij nam het zoals het was. Onzekerheden hielpen je, maakten je sterker, uiteindelijk.

Een zucht gleed over haar perzikkleurige lippen, terwijl ze haar vingers soepel langs de rand van de pagina liet glijden. Ze legde haar hoofd op de leuning en keek naar de zijkant van het boek, naar het aantal pagina's dat ze was gevorderd, waarna ze het boek dichtsloeg. Het geluid doorbrak de stilte in de leerlingenkamer en enkele aanwezige studenten keken dan ook verrast op. Het had hen sowieso verbaasd, dat de roodharige dame nog zolang stil had kunnen zitten en toen ze opstond, richtten ze hun blikken weer op waar ze mee bezig waren geweest. De wispelturige jongedame, klemde het boek onder haar arm, om de ruimte te verlaten. Het wachten had haar lang genoeg geduurd en ze vond het sowieso onvoorstelbaar dat haar vriendin nog op de ziekenzaal was. Zo beroerd had zij er, in haar ogen niet uitgezien. Haar passen waren snel en haar rode haren volgde haar, wapperend op de wind van haar snelheid. Bij de ziekenzaal kwam ze abrupt tot stilstand en als de rust zelve liep ze binnen. ‘Madame?’ Haar ogen zochten de zuster die bij haar weten, al jaren werkzaam was in de ziekenzaal en eenmaal het vriendelijk gezicht van de vrouw gevonden, glimlachte ze. ‘Weet u waar ik Sally Carter kan vinden?’
‘Zo, zo ik kan me niet herinneren dat mejuffrouw Carter zo populair was. De heer Shane was ook al naar haar opzoek.’ antwoordde de vrouw, waarna ze naar Jenico knikte. ‘Het spijt, maar ik heb haar al enige tijd niet meer gezien. Wie jullie ook verteld heeft dat ze hier is geweest. Nee, het spijt me. Jullie moeten ergens anders zijn.’ Ze glimlachte vriendelijk. ‘Als jullie me nu willen excuseren, ik moet iemand zijn medicijn brengen.’ Ze knikte verontschuldigend, waarna ze wegliep.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   ma 30 apr - 19:09

Ze glimlachte bij zijn woorden, over hoe het automatisme voor hem was om er onzeker over te zijn. 'Wel, leer die automatisme dan maar snel af, want ik verzeker je, dat is nergens voor nodig,' sprak ze, terwijl ze hem aan keek. Ze kneep zacht in zijn hand bij het zien van zijn opgeluchte blik. Schijnbaar was haar mening behoorlijk belangrijk voor hem, maar ze wist dat dat andersom ook zo was. Ze deelden een connectie, leken een bepaalde band te hebben.
Zijn blik was kort afgewend, maar had daarna weer haar blik gevonden en als vanzelf waren hun blikken in elkaar gehaakt en ze was niet van plan haar blik snel af te wenden. Sowieso waren zijn ogen zo helder, zo blauw, dat ze erin zou kunnen verdrinken als ze zou willen, figuurlijk dan.
De hand waarmee ze de zijne niet vast hield legde ze op zijn wang en ze duwde zichzelf iets omhoog, dacht niet eens over haar handelingen na, alsof het iets natuurlijks was, en drukte toen zacht haar lippen op de zijne, slechts enkele seconden, waarna ze zich weer liet terugzakken en hem glimlachend aan keek.

Jenico had stemmen gehoord en had gezien hoe ook Sorrel de roodharige dame had gezocht. Hij keek even toe hoe madam Pleister weg liep en liep toen naar de jongedame toe, waarna hij stil bleef staan. 'Dus jij bent ook op zoek naar je roodharige vriendin die schijnbaar volledig verdwenen is?' kwam er, misschien ietwat lichtelijk, over zijn lippen. Hij vond het bizar dat de roodharige jongedame nergens te vinden was, terwijl Daniël duidelijk had gezegd dat ze op de ziekenzaal lag, toch? Even twijfelde hij over zijn woorden, of hij zijn vriend wel goed verstaan had, maar hij verwierp die gedachte snel, hij wist zeker dat hij het goed gehoord had.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   ma 30 apr - 19:35

Hij kon een zachte lach niet onderdrukken toen de roodharige dame hem de les leek te lezen. Het was nergens voor nodig zo onzeker te zijn en hij moest dat automatisme maar afleren. Haar helder blauwe ogen leken bijna eigenwijs te sprankelen, terwijl ze sprak en maakte dat een glimlach om zijn lippen restte, toen zijn gelach wegstierf. Haar zachte vingertoppen, streken langs zijn handpalmen, voelden teder tegen zijn huid en toen ze zijn handen losliet, keek hij haar verward aan. Voor niet meer dan seconden, aangezien hij toen haar hand tegen wang voelde en terwijl ze haar lichaam omhoog duwde, legde hij zijn hand op haar wang, precies aan haar andere kant. Het voelde bijna natuurlijk en zijn ogen sloten zich in de seconden dat ze haar lippen tegen de zijne drukte, waarna hij eerst langs zijn wimpers keek, om pas daarna zijn ogen te openen. Een lichte glimlach krulde om zijn lippen, terwijl hij zijn hand van haar wang, naar haar hand liet glijden. Voorzichtig raakten zijn vingertoppen de haren, waarna hij zijn hand met die van haar liet verstrengelen.

Licht kantelde ze haar hoofd, terwijl ze naar de jonge docent keek, waarmee enkele plukken van haar rossige haren voor haar blauw/groene ogen vielen. Ergens vroeg ze zich af waarom hij opzoek was geweest naar Sally. Leraren hadden zich nooit echt geïnteresseerd voor hun studenten, tenminste niet als zij niet mentor over die desbetreffende leerling waren. Zodra zij deze taak op zich kregen, leken ze zich soms wat overmatig voor hun leerlingen te interesseren en het vermoeide de jongedame. Ze had graag dat mensen gewoon een beslissing maakten, hield elkaar met rust of niet, maar ze had liever niet dat mensen tussen deze twee bleven springen. Kalm haalde ze haar vingers door haar haren, terwijl ze bedachtzaam knikte op Jenico zijn woorden. ‘Waarom was u naar Sally opzoek, professor Shane?’ Ze glimlachte onschuldig, terwijl ze haar boek verplaatste naar haar andere arm.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   ma 30 apr - 19:53

Een ogenblik, voordat ze haar lippen op de zijne had gedrukt, had er een verwarde blik in zijn ogen gelegen, maar was vrijwel meteen weer verdwenen toen ze haar hand op zijn wang gelegd had.
Het zou tijd kosten, daar was ze van overtuigd, voordat ze zich beiden zouden overgeven aan de situatie. Hij was immers nog steeds de docent en zij de leerlinge, al voelde dat, voor haar, absoluut niet meer zo.
Hij verstrengelde zijn vingers met die van haar en even gleed haar blik naar hun handen, een glimlach rondom haar lippen. Het voelde onderhand zo gewoon, zo natuurlijk, alsof ze dit al langer dan vandaag deden. 'Dus wat nu?' Ze wilde het liever niet vragen, maar ze wist dat het gewoon moest. Ze wilde weten waar ze aan toe was, wat er nu precies tussen hen was. 'Wat is er nu precies tussen ons?'

Jenico glimlachte. 'Ik wil ook van haar het verhaal horen, denk je niet? En bovendien vind ik het prettig om te weten waarom een leerlinge niet aanwezig is in mijn les en dat hoor ik dan graag van diegene zelf. Maar ik neem aan dat ze dus ook niet in de leerlingenkamer van Griffoendor is, aangezien jij haar ook zoekt,' constateerde hij. Ook hij haalde even simpel een hand door zijn haar, iets wat hij vaker deed als hij samen met iemand was. Een nogal geautomatiseerde gewoonte.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   ma 30 apr - 20:15

Haar stem verbrak de stilte en de vraag die over haar zachte lippen kwam, maakte dat de huid tussen zijn wenkbrauwen samen rimpelde tot een verwarde frons. Simpelweg, omdat hij geen idee had, wat er nu was. Voorzichtig verduidelijkte ze haar vraag, waarmee de frons tussen zijn wenkbrauwen leek te verdwijnen, al bleef een nadenkende blik in zijn ogen. ‘I-Iets.’ Zijn stem klonk afwezig en nadenkend, terwijl hij haar met een soortgelijke blik aankeek. ‘We kunnen naar elkaar niet ontkennen dat er niets is, maar ik weet niet hoe ik het anders moet noemen.’ Hij glimlachte wat ongelukkig, terwijl zijn vingers door zijn lokken streken. ‘Ik durf het alleen geen liefde te noemen. Het zal toch wel gebroken worden, eens. Taboe.’ De woorden waren onsamenhangend gemompel, maar ergens vermoedde hij dat ze het wel begrijpen zou. Voorzichtig streek hij met zijn vingertoppen over haar handpalmen. ‘Wat denk jij?’ vroeg hij haar toen, ‘benieuwd’ naar hoe zij dacht over de situatie. Nee, niet echt nieuwschierig of benieuwd, zo kon je het niet noemen, maar hij wilde het wel weten. Weten wat zij dacht.

Ze trok een nadenkende frons bij zijn woorden, om te proberen zich in zijn situatie te kunnen inleven, maar echt werken wilde het niet, waardoor ze besloot er gewoon als zichzelf naar te kijken en dan kwamen hun motieven aardig overeen. Ze kon wel aannemen dat het een en het ander was gebeurd, maar zeker weten kon ze het niet, tot ze het van de persoon zelf hoorde. Ze knikte licht. ‘Hmh. Daar heeft u gelijk in. Het is fijner, de dingen zeker te weten en er zitten gaten in dit verhaal.’ Ze glimlachte, terwijl ze haar handen opnieuw door haar rossige lokken haalde. ‘Nee, ze is niet in de leerlingenkamer. Ik was op haar aan het wachten, ze zou me helpen met de voorbereidingen voor het gemaskerd bal.’ Haar ogen begonnen te glinsteren bij de gedachte alleen al en onwillekeurig verplaatste haar boek weer naar de andere kant.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   ma 30 apr - 20:32

Zijn stem klonk afwezig, nadenken en zijn glimlach zag er wat ongelukkig uit. Hij had absoluut gelijk, ze konden niet ontkennen dat er niets was tussen hen. Ze fronste bij zijn volgende woorden, al was de reden voor haar handeling zelfs voor haar niet echt duidelijk. Haar aandacht was gericht geweest op zijn handeling, hoe zijn vingertoppen over haar handpalmen streken en ze keek dan ook op toen hij haar vroeg wat zij dacht. 'Ik denk dat je gelijk heb, over dat we niet kunnen ontkennen dat er niets is. Niet tegenover elkaar in ieder geval.' Ze zweeg even, haar blik weer op hun handen gericht, al was dat maar enkele seconden. Ze keek hem weer aan en haar blik stond nadenkend. 'Ik durf het eveneens geen liefde te noemen, maar dat is niet omdat ik bang ben dat het ooit gebroken zal worden. Het is eerder dat als we het zo noemen, dat het gezegd is, dat het definitief is. Dan kunnen we er beiden niet meer omheen. Dan is het gezegd, niet meer ongedaan te maken.' Ze zweeg opnieuw, maar bleef hem aankijken, een zwakke glimlach rondom haar mondhoeken. 'Maar aan de andere kant... Ik zit hier nog maar een jaar, een jaar en dan ben ik hier weg. Als het wat wordt tussen ons, dan is het niet dat we nog drie jaar het geheim moeten houden. Maar als het breekt, dan zijn we binnen een jaar ook weer van elkaar af. En ik weet van mezelf dat ik volwassen genoeg ben om een act op te houden, niet alleen uit voorzorg voor mezelf, maar ook voor jou. Ik weet dat ik het aan kan, wat de gevolgen ook zijn.'

Jenico knikte. 'Daarom wilde ik mejuffrouw Carter graag zien, om ook te weten wat haar kant van het verhaal is, want er zitten inderdaad gaten in.' Hij keek de jongedame voor hem aan, keek toe hoe ze haar handen opnieuw door haar rossige lokken haalde. 'Ik vraag me af waar ze dan kan zijn. De laatste die haar dan gezien moet hebben is Daniël, lijkt me, hij kwam immers het nieuws brengen.' Zijn stem werd zachter terwijl hij sprak, alsof hij het niet meer tegen de jongedame voor hem had, maar meer tegen zichzelf.
Het viel hem op dat haar ogen begonnen te glinsteren toen ze over het gemaskerd bal sprak. 'Ah, het gemaskerd bal, dat is ook alweer bijna, ja,' sprak hij en hij glimlachte.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   ma 30 apr - 20:51

Ze leek het niet te snappen, tenminste niet volledig, maar ergens kon hij zich dit ook wel voorstellen. Hoe konden ze duidelijk over de situatie spreken, als de situatie zelf niet eens echt duidelijk was. Het was een raadsel, moeilijkheid omsloten door leugens. Het voelde slecht om tegenover de buitenwereld te liegen, belangrijker nog tegen Jenico. De jonge docent, die vrijwel tegelijk met hem was gekomen, was hiervoor al een goede vriend geweest. Was het, het waard, om deze vriendschappen op het spel te zetten? Hij keek naar de roodharige dame voor hem. Zij was gedwongen tegen haar medestudenten te liegen en belangrijker tegen Sorrel, waarmee zij een goede band leek te hebben. Toen ze sprak, keek hij naar haar smalle gezicht. Haar helder blauwe ogen hadden een lichte glans en een zwakke glimlach rustte om haar rozige lippen. Ze leek alles zo precies te weten en ergens voelde het alsof ze meer wist dan hem, ook al was hij ouder, had hij meer meegemaakt. Hij voelde zich ondermaats als hij naar haar sterke, zekere woorden luisterde. Een bedachtzaam geluid kwam over zijn lippen, maar meer dan dit ook niet.

De stem van de jongeman werd langzaam zachter terwijl hij sprak, alsof zijn woorden steeds meer naar zichzelf waren bedoeld en toch knikte ze. Het maakte haar weinig uit of de docent direct naar haar sprak, ze voelde zich betrokken genoeg om te reageren.
Ze knikte uitbundig, toen Jenico door haar woorden bewust werd dat het bal dichterbij kwam en met haar vrij hand, streek ze langs het boek tussen haar arm en zij ingeklemd. ‘Ik kijk er naar uit, maar daarvoor heb ik nog wel Sally nodig.’ Vervolgens gleden haar vingers naar haar kous, waar ze haar toverstok uit haalde, om het boek op te bergen. ‘Misschien moeten we bij professor Morris langsgaan?’ opperde ze vervolgens, alsof ze het nooit over het bal hadden gehad en ze glimlachte onschuldig.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   ma 30 apr - 21:20

Slechts een bedachtzaam geluid kwam over zijn lippen, maar meer dan dat was het niet, kwam er niet. En dat beangstigde haar, gaf haar plots het idiote idee dat hij misschien wel niet voelde wat zij ondertussen voor hem voelde. Of was zij gewoon naïef? Wilde zij per se hetgeen wat eigenlijk niet mogelijk was? En nog belangrijker, was zij degene die zou gaan liegen tegenover haar omgeving, een hele act zou opzetten, puur en alleen voor deze jongen voor haar?
Haar blik wendde ze af en haar onderlip kwam tussen haar tanden terecht, waarna ze er zacht op beet, alsof ze opnieuw haar emoties onder controle probeerde te halen. Haar ademhaling was echt gewoon regelmatig en geen van haar handelingen lieten eigenlijk ook maar iets los van haar emoties.
Maar Sally had haar antwoord wel. Ze wist dat ze rustig zou liegen tegenover de hele wereld, puur en alleen voor de jongen die voor haar zat. Ze zou beter moeten weten, ze zou verstandig moeten zijn en nu al weg moeten lopen, haar gevoelens geen kans geven zich verder te ontwikkelen. Maar ze wist dat ze dat niet kon. De gevoelens die ze voelde waren sterker dan de logische argumenten die uit haar brein kwamen. Ze wist dat ze niet in staat zou zijn hem nu weg te duwen en ze wist dat ze het moeilijk zou hebben als hij haar weg zou duwen.
Maar misschien moest ze nu weglopen, voor hen beiden. Het was te idioot voor woorden waar ze mee bezig waren. Ze zouden juist uit elkaars buurt moeten blijven, maar het leek alsof ze, zo ervoer zij het in ieder geval, als een stel magneten naar elkaar werden toegetrokken.
Uiteindelijk keek ze hem aan en ze wist dat haar gezicht boekdelen sprak, dat haar emoties nu duidelijk zichtbaar waren en zo ook te horen waren in haar stem. Ze keek naar hun handen en trok haar handen toen zachtjes terug, waarna ze overeind kwam en hem weer aankeek. Ze kon voelen hoe onstabiel ze stond en het gevoel alsof een vloek haar midden in haar borst had geraakt voelde ze, overmande haar. 'Misschien is het beter voor ons beide als ik nu ga,' sprak ze zacht, maar ze kon horen hoe haar stem trilde, hoe ze zelf niet eens in haar eigen woorden geloofde. Wie hield ze ook eigenlijk voor de gek? Ze wilde dit helemaal niet, ze wilde niet weglopen. Ze wilde dat hij haar in zijn armen zou nemen, haar vast zou houden en haar zou zeggen dat ze er wel uit zouden komen, dat ze zich er samen doorheen zouden slaan, maar ze wist dat dat gewoon niet zou gebeuren.
Het brandende gevoel in haar borstkas werd heviger, pijnlijker en ze wist dat wat ze voor Daniël voelde niet hoorde, ongepast was en al veel te veel uit de hand was gelopen. Maar het was oprecht en daarbij ook nog eens heviger en veel sterker dan ze ooit gevoeld had voor iemand. Waarom moest het nu juist weer voor hem zijn? Voor haar leraar nota bene!
Haar armen sloeg ze om haarzelf heen, alsof ze zichzelf troost wilde bieden. Opnieuw beet ze op haar onderlip, omdat ze voelde hoe ze de controle over zichzelf begon te verliezen, voor de tweede keer die dag, en ze wilde niet dat hij haar nog een keer zo zou zijn, zo breekbaar als ze was geweest. Ze haalde diep adem en haar armen sloeg ze wat strakker over elkaar, waarna ze langzaam uitademde en hem aankeek. 'Of je moet een reden hebben om me hier te houden, want wat we nu aan het doen zijn breekt ons beide. We weten niet hoe we verder moeten, we weten alleen dat er altijd, bij elke keuze die we maken, iets kapot zal gaan. En ik heb liever dat ik degene ben die kapot gaat dan dat jij dat bent of de band die je met iemand hebt die je dierbaar is.' Ze hoorde hoe haar stem trilde, hoe haar emoties opnieuw bezit van haar namen, voor de tweede keer die dag en god, wat voelde ze zich nu een zwak, breekbaar iemand tegenover hem en ze wilde het niet, ze wilde niet dat hij haar zo zag, maar hij zag haar nu zo en daar kon ze niets meer aan veranderen.

Jenico volgde haar handelingen met zijn ogen, hoe ze haar toverstok uit haar kous haalde, zodat ze het boek daar kon opbergen. Hij glimlachte even toen ze moeiteloos over ging naar het oude onderwerp, alsof het bal nooit een deel van hun conversatie was geweest. 'Ik krijg nu een soort déjà vu gevoel,' sprak de jongeman geamuseerd, waarna hij knikte, 'maar het lijkt me een goed plan.' Hij liep de ziekenzaal uit, waarbij hij nog even knikte naar madam Pleister en hield een rustig tempo aan, zodat Sorrel geen moeite zou hebben met hem bij te houden.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   di 1 mei - 12:24

Zijn handelingen hadden iets afwezig's over zich, alsof hij slechts bewoog om het bewegen, alsof hij slechts handelde uit opeenvolgende automatisme's. Houterig, alsof zijn gewrichten pijnlijk tegen elkaar schuurde, waardoor zijn bewegingen licht leken te schokken. Hij keek niet naar haar, leek haar blik bewust te vermijden en keek slechts naar hun vingers die langs elkaar streken. Iets wat zoveel minder teder aanvoelde, door de gedachten die hem overspoelden. Hulpeloos, het voelde alsof golven met zijn inmiddels machteloze lichaam speelden, hem van de ene naar de andere keuze wierpen, maar hem niet de tijd gaven ze aan te nemen. Toen ze haar vingers tussen de zijne weg haalde, keek hij op, al leek hij het niet te beseffen. Haar stem was zacht en leek te trillen onder een lading van emoties, maar ook dit leek niet echt op hem in te werken. Zijn ogen bleven dof en niet begrijpend leek hij naar haar te staren. Waarom?
Hij zag het wel, maar het wist niet door de golven van emoties en twijfelingen te breken. Haar armen sloeg ze troostend om haar eigen lichaam, terwijl ze zacht op haar onderlip beet. Waarom, waarvoor?
Onbewust knepen zijn handen zich tot vuisten samen en emoties golfden door zijn ogen, terwijl hij ditmaal echt haar blik opzocht, om haar echt aan te kijken. Aanwezig. Hij glimlachte bedrukt, terwijl hij zijn hoofd schudde. ‘Nee.’ Anders dan haar stem was geweest, leek de zijne niet onder zijn toch zeker aanwezige emoties te lijden en klonk hij helder door de ruimte. Hij schoof naar haar toe en legde zijn armen om haar heen of ze dit nu zou toestaan of niet. ‘Alles breekt uiteindelijk, om welke reden ook. Ik wil dit nog niet laten breken.’

Voorzichtig krulde ze een pluk van haar rossige haren om haar vinger, terwijl ze de jongeman op zijn woorden onschuldig aankeek. ‘Ik heb geen idee waar u het over heeft.’ Haar stem klonk luchtig in de oren, terwijl ze naar hem glimlachte. Hij stemde vervolgens in en zette zich in beweging, waarop zij zich eerst omdraaide naar de zaal en haar hand naar de zuster opstak. ‘Dag Madame.’ Vervolgens draaide ze zich weer terug, om achter Jenico aan te lopen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   di 1 mei - 12:39

Zijn woorden klonken ze zeker, zo helder, alsof dit alles hem niets deed. Voordat ze het eigenlijk doorhad lagen zijn armen om haar heen, hielden haar op haar plaats. Zijn woorden waren verwarrend, voor haar op het moment niet duidelijk. Wilde hij nu wel alle moeilijkheden accepteren en, wat er dan ook tussen hen was, voortzetten wat ze hadden, of wat?
'Geef me één reden waarom ik zou blijven dan, Dan. Waarom zou ik niet nu die deur uit moeten lopen en kappen met wat er dan ook tussen ons is, voordat wij er beiden aan onderdoor gaan.' Haar handen legde ze op zijn armen, zodat ze die weg kon duwen, waarna ze een stap achteruit zette. 'Want ergens begin ik het idee te krijgen dat jij niet hetzelfde voor mij voelt als ik voor jou ondertussen voel.' Ze keek hem aan, haar armen nog steeds over elkaar geslagen, maar ze had haar emoties redelijk in de hand. Ze kon het nu immers niet gebruiken om als één of ander emotioneel wrak in elkaar te storten. Ze hoorde sterk te zijn, hiermee om te gaan als een volwassene en dat zou ze doen ook.

Jenico lachte zachtjes bij haar onschuldige gezichtje en bij haar luchtige woorden. 'Wel, waarschijnlijk moet jouw déjà vu moment dan nog kamen,' sprak hij geamuseerd, terwijl hij door bleef lopen. 'Je roodharige vriendin heeft echt een afschuwelijke hekel aan dat groepje meiden, is het niet?' kwam er zo plotseling over zijn lippen heen. Hij wilde gewoonweg weten wat er nu allemaal precies aan de hand was. Zo was hij nu eenmaal.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   Vandaag om 8:49

Terug naar boven Go down
 
ORPG | Acts of Courage
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 5 van 19Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4, 5, 6 ... 12 ... 19  Volgende

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Delirious :: Verhalen en Rollenspellen :: Rollenspellen :: ORPG-
Ga naar: