IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 ORPG | Acts of Courage

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : Vorige  1 ... 5, 6, 7 ... 12 ... 19  Volgende
AuteurBericht
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   di 1 mei - 13:03

Haar woorden hadden een felle klank over zich, terwijl haar vingers zich tussen zijn armen en haar middel wurmde, om haarzelf uit zijn greep los te maken. Haar laatste woorden maakte dat hij onbedoeld, hardhandig haar smalle pols vastgreep en haar dwong in zijn ogen te kijken. ‘Dan ken je me niet, als je dat werkelijk denkt. Dan weet je ondanks alles niet wie ik ben en hoe ik met situaties als deze omga. Wil je het weten Sally? Echt weten?’ Helder leken zijn ogen te schitteren, terwijl hij tegen de roodharige jongedame sprak. Zonder aarzeling drukte hij zijn lippen op de hare en legde zijn armen om haar middel, enkele seconden waarin hij haar elke emotie doorgaf, waarna hij haar losliet en zijn hand door zijn blonde haren haalde. ‘Waag het niet nogmaals te zeggen, dat ik niet hetzelfde voel., maar probeer me te begrijpen. Als je echt wilt gaan, ga dan, maar weet nu dat ik ondanks dat, precies hetzelfde voel.’

Ze lachte zacht bij zijn woorden, waarna ze met een vrolijke beweging knikte. ‘Waarschijnlijk, maar ik vermoed eigenlijk dat ik daarvoor eerst tegen je op moet lopen.’ Opnieuw sprak ze luchtig, alsof haar woorden betekenisloos waren. De opmerking die vervolgens over zijn lippen kwam, maakte dat ze jongeman verwonderd aankeek, terwijl ze licht knikte. ‘Ja, dat klopt, maar ze is zeker niet de enige. Ze is de enige die het hardop uitspreekt.’

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   di 1 mei - 13:15

Hardhandig had hij haar pols vastgegrepen, haar gedwongen hem aan te kijken en even had ze angst gevoeld, angst voor hem. En toen plots, na zijn woordenstroom, leken zijn plots helder te schitteren, waarna zijn lippen zonder enige aarzeling op de hare hadden gelegen, waarin elke emotie die hij bezat leek te zitten. Het moment was kort, want al snel had hij haar alweer los gelaten en haalde hij simpelweg zijn hand door zijn haar.
Maar zijn woorden brachten zoveel opluchting met zich mee en een zwakke glimlach kwam rondom haar lippen te liggen. 'Daniël, als ik ooit nog besluit om daadwerkelijk te gaan, houd me dan alsjeblieft tegen,' sprak ze, waarna ze haar armen in zijn nek legde en zonder enige aarzeling haar lippen op de zijne drukte.
Er was geen enkele terughoudendheid meer te bekennen, niets wat haar nog tegen hield. Ze deelden eenzelfde gevoel en de consequenties van haar actie kon haar gewoon niets meer schelen. Ze was voor hem gevallen en er was niemand die haar nu nog ging tegenhouden, zelfs niet haar eigen geweten.

'Wel, als je per se je déjà vu moment wilt, dan weet je wat je te doen staat,' sprak Jenico geamuseerde, terwijl hij haar aan keek. Haar luchtige toon amuseerde hem, alsof het allemaal niets uitmaakte. Zijn geamuseerde toon en blik verdwenen echter toen ze vertelde over haar vriendin. 'Wel, jij spreekt het anders ook hardop uit, soort van. Ik moet toegeven, was een puik staaltje toverkunst, hoe je haar in zo'n kat veranderde.'
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   di 1 mei - 13:46

Een zwakke glimlach krulde om haar rozige, volle lippen en haar puur uitgesproken woorden, maakte dat eenzelfde glimlach om zijn lippen krulde. Zijn armen gleden gleden naar haar middel, toen zij de hare rond zijn hals sloeg, waarna ze haar lippen zacht tegen de zijne drukte en nergens leek nog terughoudendheid te bekennen. In geen van hen. Zijn lippen haalde hij voorzichtig van de hare, terwijl zijn vingers een lok van haar vuurrode haren uit haar gezicht streken.
‘Ik zou niets anders kunnen, dan je tegenhouden.’ Zijn stem sterk en helder, waarna hij zijn lippen weer op de hare drukte.

Zijn woorden maakten dat een lichte glinstering in haar blauw/groene ogen verscheen en vrijwel meteen zette zij zich tegen de grond af, om fel met haar schouder tegen de zijne te drukken, waarna ze hem gemaakt verontschuldigend aankeek. ‘O. Professor, dat was niet mijn bedoeling. Het spijt me.’ Haar woorden over Sally maakten echter dat de amuse uit zijn stem en ogen verdween en zijn woorden zorgden ervoor dat ze bedachtzaam fronste. ‘Hmh. Ja, daar heeft u wel gelijk in. Ik kom graag op voor mijn vrienden en wat ze over Sally zeiden kon ik niet goed hebben. Ik weet sowieso niet waar ze het lef vandaan haalden, een kat is namelijk echt niet het enige wat ze staat.’
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   di 1 mei - 13:59

Zijn armen gleden naar haar middel op het moment dat zij haar armen om zijn hals had geslagen. Ook in zijn handelingen kon ze geen enkele terughoudendheid voelen en ze wist dat ze dit zouden overwinnen. Ze waren voor elkaar gevallen, waren nu al te veel voor elkaar gaan voelen en ze zouden meer stukmaken als heel houden als ze nu zouden stoppen wat er tussen hen was. Kort haalde hij zijn lippen van de hare, streek een lok van haar haar uit haar gezicht en sprak, zijn stem sterk en helder, lieten haar glimlachen. 'Daar houd ik je aan,' prevelde ze zacht, voordat hij zijn lippen weer op de hare drukte.
Alle onzekerheden waren weg. De sprong in het diepe was genomen, was gewaagd en het enige wat ze nu nog voelde waren de pure emoties die ze deelden, die in elkaar overvloeiden. Geen van hen beide kon nu nog ontkennen dat ze niets voor elkaar voelden en dat zouden ze ook niet ontkennen, niet tegenover elkaar. Je zou haar niet het woord "houden van" horen gebruiken, nog niet, niet in zo'n vroeg stadium, maar ze wist dat het er was, dat ze die woorden snel genoeg tegen hem zou zeggen. Het zou moeilijk worden, dat zou ze niet ontkennen, maar ze waren samen en ze zouden zich er samen doorheen slaan, hoe dan ook.

Jenico moest lachen, hoe kon hij ook anders? De luchtige manier waarop de jongedame haar schouder fel tegen de zijne druk was lachwekkend en hij amuseerde zich dan ook kostelijk. 'Jaja, je smoesjes zijn goed, maar liegen kan je niet, Sorrel,' sprak hij geamuseerd. Opnieuw verdween de amuse toen het onderwerp weer naar Sally ging. 'Wel, laten we hopen dat Daniël er ook eens wat aan doet. Volgens mij heeft hij behoorlijk wat jongedames die graag een middagje bij hem na willen komen,' sprak hij.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   di 1 mei - 14:15

Haar zacht, geprevelde woorden klonken fijn in zijn oren en maakten dat een bijna onzichtbare glimlach om zijn lippen krulde, waarna hij zijn lippen op de hare drukten. Het voelde intens, fijn en leek hun emoties te bevestigen. Ze konden niet meer weglopen, noch elkaar de rug toekeren, zonder dat ze meer zouden breken dan dat hun lief was. Ze waren te ver verdronken, om nog boven te komen en hier had hij, hadden zij geen twijfels meer over. Het zou niet zonder tegenslagen gaan, maar hij wilde niets liever dan proberen zich erdoorheen te slaan. Er was geen overwinning zonder strijd.

Zijn lach klonk prettig in haar oren en zijn woorden maakten dat ze het niet kon laten ook te lachen. Puur en oprecht, al verstomde dit zodra haar vurige vriendin weer het gespreksonderwerp werd. Ze knikte op zijn woorden, waarna ze glimlachte. ‘Jij niet dat?’ Haar ogen leken licht te glinsteren bij deze vraag, al was zij ergens ook oprecht nieuwsgierig naar het antwoord. De beide mannen hadden geen verkeerde verschijnen en als zij zich ooit eens zo triest zou gaan gedragen als de ‘barbies’, dan was haar voorkeur naar Jenico uit gegaan. Dat gewoon een kwestie van persoonlijke smaak.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   di 1 mei - 14:32

Het leek zo normaal om zijn lippen op de hare te voelen, om zijn arm om haar middel te voelen en om haar armen om zijn nek te hebben, alsof het altijd al zo had gehoord.
Uiteindelijk moest ze wel haar lippen van de zijne halen, aangezien ze op adem moest komen. Haar armen hield ze om zijn nek geslagen, terwijl ze verder lichtelijk naar achter leunde en hem aan keek, een warme, oprechte glimlach rondom haar lippen te zien. 'We zijn diep gezonken, is 't niet?' kwam er zacht over haar lippen, haar stem lichtelijk buiten adem.
Hij was geen leraar meer, niet voor haar. Natuurlijk zou ze morgen tijdens zijn les weer met haar neus op de feiten gedrukt worden en zich geheid ergeren aan de Barbies die zijn aandacht zouden willen hebben, maar hij was van haar nu. Niet dat de Barbies dat zouden weten, maar zijzelf wist dat wel en dat was genoeg.

Jenico grinnikte bij haar vraag en hoe haar ogen daarbij licht leken te schitteren. 'Niet bij mijn weten. Ik snap heus wel dat jonge docenten dit soort reacties opwekken, maar ik weet niet, Daniël is geloof ik altijd al meer degene geweest die de meiden aan trok. Ik ben slechts de Italiaanse bad boy die de vervanger van Snape is,' sprak hij geamuseerd. Hij liep nog steeds door en vermoedde dat hij zo onderhand wel eens een keer bij het lokaal van Daniël moest zijn.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   di 1 mei - 15:48

Haar zachte lippen haalde ze kalm, voorzichtig van de zijne, terwijl ze haar adem zacht uitblies. Haar borstkas ging met een lichte onregelmatigheid op en neer, maar niet zodanig zwaar dat het hem zorgen hoefde te baren. Haar armen hield ze om zijn hals gerust, terwijl ze licht naar achteren leunde. Een pure, oprechte glimlach lag rond haar lippen en de warmte hiervan was bijna wezenlijk. Haar woorden waren zacht, terwijl ze met enige moeite haar adem terugwon en maakten dat een lichte glimlach om zijn lippen krulde. ‘Waarschijnlijk.’ Zijn stem al even zacht als de haren.
De leerling/leraar band hadden ze gebroken en dit wisten zij, zij wel. Voor de buitenwereld zouden ze vanaf morgenochtend weer spelen alsof er niets was. Er mocht niets zijn, maar hierbuiten zouden ze niets meer ontkennen. Hij streek een lok van haar vuurrode haren achter haar oor, terwijl hij in haar helderblauwe ogen keek. Zij waren zoveel fijner om te zien, zonder al deze pijnlijke emoties. Ze was prachtig, gelukkig.

Zijn woorden maakten dat een verwonderde blik in haar ogen kwam en terwijl ze de laatste meters liep sprak ze haar gedachten hardop uit. ‘Dat kan ik niet begrijpen, maar dat kan natuurlijk aan mijn persoonlijke voorkeur liggen.’ Ze glimlachte licht, terwijl ze voor de deur van het Transfiguratie-lokaal stilstond. ‘Ik heb u vele malen liever als professor Snape, professor Shane. Vervanging misschien, verbetering zeker.’ Ze kon het niet helpen, dat haar woorden luchtig in de oren bleven klinken. Een verdediging misschien, zodat personen niet te snel verkeerde ideeën kregen bij haar woorden. Kalm legde ze haar hand tegen de deur en klopte zacht.

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   di 1 mei - 16:07

Zijn stem klonk even zacht als de hare, alsof ze bang waren om gesnapt te worden of iets. Hij streek een lok van haar haar achter haar oor en even sloot ze haar ogen bij die aanraking, waarna ze ze weer opende en hem aan keek. 'Dus mag ik hieruit concluderen dat we officieel samen zijn of niet?' vroeg ze, waarna ze even kort haar lippen op de zijne drukte, om de kus te verbreken toen ze zacht geklop hoorde. Meteen keek ze op, naar de deur die deze kamer en het lokaal van elkaar scheidde. 'Weten mensen van deze kamer of moet ik nu als een eigenwijze leerlinge woedend deze kamer verlaten omdat ik er net een middag strafwerk op heb zitten?' vroeg ze zacht, hoewel ze nog geen aanstalten maakte om hem los te laten. Wel verplaatste ze haar armen naar zijn borstkas, waar ze ze liet rusten, zodat ze zich zo snel mogelijk kon wegduwen als dat nodig was. Ze moesten gaan spreken over wat ze moesten doen in dit soort situaties en hoe ze hun ontmoetingen, die geheid zouden komen, moesten plannen. Immers, als ze plots te veel weg was, zou het Sorrel ook opvallen en dan hadden ze de poppen aan het dansen.

'Wel, of ik heb al mijn aanbidders nog niet gezien, dat kan natuurlijk ook,' sprak Jenico geamuseerd. Hij glimlachte bij haar volgende woorden, terwijl hij ook tot stilstand komt. 'Hoezee, één leerlinge prefereert me boven Snape. Nee, toegegeven, ik had zelf ook een afschuwelijke hekel aan hem, hoor, maar agh, wie niet.' Hij had willen kloppen op de deur, maar Sorrel was hem voor geweest en daarom hield hij zijn armen over elkaar geslagen terwijl hij wachtte op antwoord van Daniël - als Daniël er wel was.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   di 1 mei - 18:25

Kort verdwenen haar helderblauwe ogen achter haar oogleden, welke zij weer opende, toen zijn arm weer los om haar middel lag. Haar woorden maakten een zachte lach in hem los en kalm knikte hij. ‘Dat mag jij.’ fluisterde hij, voordat ze haar lippen kort op de zijne drukte. Zij werden gestoord door een zacht geklop, dat net door de wanden wist te breken en met een lichte schok in zijn ogen keek hij richting de zwarte, houten deur. Haar woorden haalden hem echter terug en zorgden ervoor dat een opgeluchte zucht langs zijn lippen gleed. ‘Nee, dat is niet nodig, niemand weet van deze ruimte. Het lijkt me ook niet verstandig als je hier zou wegstormen.’ Hij schudde licht zijn hoofd, waarna hij glimlachte. ‘Ik ben zo terug.’
Kalm opende hij de deur en hing het gordijn hierlangs toen hij weer in zijn lokaal stond. Hij ging op het bureau zitten en pakte een blad dat op zijn bureau lag. Een werkstuk dat velen malen te laat was ingeleverd en eigenlijk had hij het recht niet het na te kijken, gezien hij niet de leraar van de leerling in kwestie was geweest, maar toch was het bij hem ingeleverd en hem verteld het toch na te kijken. Hij zuchtte licht, terwijl hij een rode streep door een verkeerde benaming zette. ‘Ja?’

Ze lachte zacht, waarna ze deur openduwde, gezien de stem van professor Morris hen had toegestaan binnen te komen. Haar blauw/groene ogen doorzochten het lokaal en bleven bij de jonge leraar zitten, die nonchalant op zijn bureau zittend een werkstuk leek na te kijken. ‘Professor Morris, heeft u Sally nog gezien? Ze bleek niet op de ziekenzaal, namelijk.’ Haar heldere stemgeluid sneed door de serene stilte die in het lokaal had gehangen en kalm liep ze dichter naar de jongeman toe. Haar hoofd kantelde ze licht, terwijl ze hem vragend aankeek.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   di 1 mei - 18:41

Ze keek hoe hij wegliep en plots was ze alleen. Het was dat moment dat al het besef eigenlijk pas tot haar door drong en ze liet zich dan ook op de bank neer ploffen, waarna ze op haar rug ging liggen en naar het plafond staarde. Daniël was van haar - en zij van hem. Een leraar en een leerlinge, al wist ze dat zij geen van beiden het zo nog ervoeren.
Het probleem was Sorrel. Het zou opvallen als ze ineens ontzettend vaak weg zou zijn en al helemaal als het elke dag zou zijn. Ze zuchtte zacht, sloot haar ogen, terwijl ze haar brein het denkwerk liet doen. Het zou moeilijk worden, absoluut en hun relatie zou ook niet echt normaal kunnen zijn, voorlopig dan. Maar ze hadden elkaar en nu ze van elkaar wisten hoe het met elkanders gevoelens zat, moest het wel goed komen, toch?
Ze kwam overeind en ging op het smalle bureau zitten, haar benen over elkaar geslagen, waarna ze het rode, fluwelen boekje opende en opnieuw er door heen balderde. Het verveelde niet, had ze gemerkt. Elke keer leek ze er iet nieuws in te ontdekken en elke keer leken de teksten een diepere betekenis te hebben.
En toen bedacht ze zich ineens iets. Haar tas. Haar tas stond nog in het lokaal, naast haar tafel. Oh god, dit ging fout. Ze herkende de stem van Sorrel maar als te goed en als Sorrel haar tas zou opmerken, dan had ze een probleem.

Jenico sloot de zware deur achter zich en liep ook verder het lokaal in, waarna hij even kort knikte, als een begroeting. 'En ik wil haar sowieso ook nog even spreken, maar madam Pleister vertelde me dat ze al een hele tijd niet op de ziekenzaal is geweest. En ik zweer me te herinneren dat je zei dat je haar naar de ziekenzaal gebracht had,' sprak Jenico bedachtzaam. Hij liet zijn ogen kort door het lokaal gaan en keek uiteindelijk weer naar Daniël, die een werkstuk in zijn handen had en dat leek na te kijken.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   di 1 mei - 19:42

In een kalme beweging zette hij de slanke, sneeuwwitte ganzenveer terug in zijn inkt, terwijl hij het perkament op zijn bureau legde. Zijn handen zette hij tegen het houten bureau, om zich zo af te zetten en voor het bureau te komen. Zijn hand gleed nonchalant door zijn haren, terwijl hij zijn hoofd bedachtzaam schudde. ‘Ik begrijp het niet, bij mijn weten had ze ook in ziekenzaal moeten zijn. Ik had bij haar moeten blijven, maar gezien de kelders op mijn pad lagen heb ik haar daar verzocht zelf verder te lopen.’ Onmerkbaar gleed zijn blik door het lokaal, om niet meer dan enkele milliseconden, verschrikt op Sally haar tas te vallen.
Hij zette zich in beweging, om voor de tafel, waar haar tas tegenaan was gezet stil te blijven staan. ‘Ze is echt niet de leerlingenkamer in geglipt juffrouw Winslow?’ De jongedame schudde bedachtzaam haar hoofd. ‘Ik heb wat gelezen, maar ik zat praktisch voor de doorgang. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat Sally langs mij is gegaan, zonder dat ik dat heb gemerkt.’ Haar vingers gleden door haar rossige haren, terwijl ze nadenkend door de ruimte keek en toen haar blik op hem bleef rusten, glimlachte hij. ‘Sally is ook niet iemand die haar aanwezigheid niet laat merken, aan mij tenminste.’ Ze viel kort stil en sloeg haar ogen neer. ‘Misschien heb ik niet goed opgelet, maar u heeft haar dus echt niet meer gezien?’
Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee, het spijt me. Ik snap ook echt niet waarom ze niet naar de ziekenzaal is gegaan. Ik had beter op haar moeten letten.’
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   di 1 mei - 20:02

Sally's hart klopte als een bezetene, maar er werd geen opmerking gemaakt over haar tas en ze liet de adem, die ze vastgehouden had, dan ook zacht ontsnappen, waarna ze haar hoofd tegen de muur liet leunen. Als ze nu maar weggingen, dan kon Daniël ook weer terugkomen. Ze zat hier niet op haar gemak en ze voelde zich ook nog eens rusteloos, zo zonder hem. En dus keek ze maar weer in het rood fluwelen boekje, in een poging zichzelf af te leiden.

Jenico zuchtte. 'Wel, dan zullen we haar elders moeten zoeken. Oh, Dan, heb je nu tijd trouwens, want ik moet nog wat met je bespreken. Anders kom ik vanavond na het diner wel even bij je langs, als dat beter uitkomt?' Hij liet het als een vraag klinken, terwijl hij even een hand door zijn haar haalde. Vreemd dat de roodharige jongedame niet naar de ziekenzaal was gegaan. Nu wilde hij zeker weten wat er aan de hand was. Als de Barbies dit veroorzaakt hadden, dan ging hij nog een keer een hartig woordje met hen spreken. Hij snoof even en haalde nogmaals zijn hand door zijn haar, een handeling die hij niet eens meer door had. 'Wel, laten we hopen dat je sowieso ook je les geleerd hebt, Dan. Altijd meelopen met een leerling of leerlinge,' sprak Jenico, lichtelijk geamuseerd.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   di 1 mei - 20:24

Onbewust streken zijn vingers door zijn blonde lokken, terwijl hij luisterde naar de woorden van zijn vriend. ‘Zullen we vanavond afspreken? Er zijn nog enkele dingen die ik moet afhandelen, maar na het diner heb ik de tijd.’ Een geamuseerde toon schemerde door in de stem van Jenico, terwijl hij sprak en op zijn woorden lachte hij met een soortgelijke amuse. ‘Natuurlijk. Ik zie je aan het diner neem ik aan?’ Kalm draaide hij zich naar Sorrel. ‘En ik neem aan dat ik jullie gewoon de volgende les weer zie, hoop ik.’
Het meisje lachte, waarna ze knikte en haar hand door haar rossige haren haalde. ‘Natuurlijk en we zullen zien of ik Sally nog weet mee te krijgen.’ Ze glimlachte hierop, waarna ze zich naar Jenico draaide. ‘Dan denk ik dat we elders moeten gaan zoeken, niet?’ Zonder een antwoord af te wachtten, draaide ze zich om en liep naar de deur, om voordat ze die doorging haar hand op te steken en met een vrolijke klank in haar stem nogmaals afscheid te nemen. ‘Tot morgen, professor Morris.’ Vervolgens liep ze uit de deur, om hierbuiten tegen de muur op Jenico te wachten.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   di 1 mei - 20:33

'Natuurlijk ben ik aanwezig bij het diner,' antwoordde Jenico. Vervolgens knikte hij naar Sorrel. 'Jep, laten we haar maar ergens anders gaan zoeken,' sprak hij, waarna hij even kort zijn hand op stak naar Daniël en het lokaal verliet, waarna hij de deur achter zich sloot. 'Goed,' begon hij tegen zijn leerlinge, 'zijn er plekken waar je roodharige vriendin graag komt, want dan denk ik dat we daar het beste kunnen gaan zoeken.' Hij fronste even. Of was ze soms in de Kamer van Hoge Nood of zo? Hij wist dat die kamer bestond, hij had er zelf heus wel gebruik van gemaakt met wat meiden, in zijn jongere jaren, maar hij had eigenlijk geen idee of hij nu nog wel bekend was of niet.

Toen Sally de deur dicht hoorde gaan, kwam ze van het bureau af en liep naar de deur toe, waarna ze het gordijn opzij schoof en keek naar Daniël, die voor haar tas stond. Een glimlach krulde zwak rondom haar mondhoeken, waarna ze naar hem toeliep en voor hem bleef stil staan. Als vanzelf vond haar hand de zijne, waarna ze licht met zijn vingers speelde. 'Misschien is het beter als ik ga, voordat ze straks heel het kasteel door gewandeld zijn en me nog steeds niet gevonden hebben,' sprak ze zacht, alsof ze bang was dat mensen die buiten het lokaal liep haar konden horen. 'Alhoewel ik er geen moeite mee zou hebben als je me hier zou houden, maar de kans dat ze dan wat gaan vermoeden is natuurlijk wel groter. Alhoewel je opmerking wel prachtig bedacht was, over dat de kelders op je weg lagen en me daarom alleen hebt laten lopen.' Ze zweeg even, terwijl ze hem aan keek.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   wo 2 mei - 10:40

Een zacht geluid kwam vanachter hem en toen hij zich omdraaide zag hij de roodharige dame, die kalm het gordijn voor de deur waar ze zojuist uit was gekomen, wegschoof en naar hem toeliep. Haar vingers vonden als vanzelf de zijne en hij voelde hoe haar vingertoppen langs de zijne streken, waarna ze een soort spel leek te beginnen. Zacht en teder, terwijl ze al fluisterend tegen hem sprak. Hij knikte bedachtzaam op haar woorden en toen zij hem op zijn verzinsel complimenteerde, glimlachte hij licht naar haar.
‘Het is waarschijnlijk verstandiger als je gaat, maar ze zullen nog niet ver zijn. Er is een kans dat ze je nog zullen tegenkomen en de vragen zul je op dat moment niet kunnen ontwijken. Ik zal je helpen.’ Voorzichtig maakte hij zijn vingers los uit de hare, waarna hij naar zijn bureau liep. Kalm pakte hij zijn toverstok, om deze in een vloeiende beweging op haar te richten. Voor ze nog kon tegenspreken, vloeide een spreuk over zijn lippen en maakte een stroom magie zich los uit zijn staf, die vervolgens op haar neerdaalde.
Haar verschijning leek zich langzaam aan te passen en met seconden stond een geheel andere verschijning voor hem. Haar lange vurige lokken hadden plaatsgemaakt voor steile donkerbruine haren, die tot net voorbij haar schouder vielen. Haar lelieblanke huid, had een lichtbruine kleur en haar grote, helderblauwe ogen waren naar smalle, amandelvormige ogen veranderd, die een chocolade-achtige kleur hadden.
‘De spreuk blijft zo'n vijftien minuten actief, waarna je weer in je gewone zelf veranderd. Het geeft je de tijd om naar een verder gelegen toiletruimte te gaan. Vanuit hier kun je naar je leerlingenkamer lopen.’ Hij glimlachte en drukte zijn lippen kort nog op de hare. ‘Tot morgen.’

Een lichte frons kwam tussen haar wenkbrauwen bij de vraag de die jongeman haar stelde en licht hulpeloos haalde ze haar schouders op. ‘Ik zou niet weten waar ze heengaat zonder mij.’ Verontschuldigend keek ze hem aan, terwijl ze onbewust door haar haren streek. ‘Misschien is ze in de Kamer van Hoge Nood? Het is niet heel bekend meer, maar wij weten er van.’ Ze glimlachte licht, terwijl ze hem aankeek.

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   wo 2 mei - 11:24

Zijn woorden klonken zeer logisch, maar voordat ze er op kon reageren, had hij zijn toverstok gepakt en ze voelde hoe de magie bezit van haar nam, haar veranderde. Het eerste wat haar echt opviel was dat er een hoop minder gewicht aan haar hoofd trok en toen ze ook daadwerkelijk haar hand door haar haar haalde, stopte het veel een veel te vroeg. Een zachte zucht rolde over haar lippen, maar ze sprak er verder niet over. Ze wist ook wel dat dit nodig was, maar ze kon nu niet zeggen dat ze er blij mee was. Hoe ze verder veranderd was maakte haar niet veel uit, maar om de één of andere reden was ze altijd bang dat als iemand haar haar veranderde, dat ze dan nooit hetgeen terug kreeg wat ze daadwerkelijk had. Idiote gedachte.
Ze knikte bij zijn woorden, dat ze zo'n vijftien minuten had. Dat moest lukken. Ze kon de wc's vlakbij de bibliotheek halen en dan vanuit de bibliotheek naar de leerlingenkamer gaan. 'Ik mag hopen dat ik straks weer in mezelf verander,' sprak ze zacht, maar de amuse was in haar stem te horen. Kort drukte hij vervolgens zijn lippen op de hare, om haar daarna zijn afscheid te kunnen zeggen. Ze glimlachte en bukte, zodat ze haar tas kon pakken, waarna ze die over haar schouder hees. 'Tot morgen,' reageerde ze, een glimlach nog steeds rondom haar lippen, waarna ze op haar tenen ging staan en haar lippen op de zijne drukte, eveneens kort, waarna ze hem los liet. Ze keek hem nog even met een glimlach aan en draaide zich toen om, waarna ze naar de deur liep.
Bij de deur aangekomen trok ze die open, waarna ze nog even stil bleef staan en een blik over haar schouder wierp, een glimlach rondom haar lippen. Ze sprak verder niet en verdween daarna ook door de deur, waarna ze op zoek ging naar de toilet bij de bibliotheek.

Jenico fronste. 'Maar als zij er al in is en een hele kamer heeft verzonnen, dan komen wij er niet zo makkelijk in, lijkt me,' sprak hij bedachtzaam. Hij zuchtte en richtte zich tot zijn leerlinge. 'Misschien is het handiger als je teruggaat naar de leerlingenkamer. Over een uur is het diner en dan zal ze toch wel tevoorschijn moeten komen.' Hij haalde een hand door zijn haar, een lichte glimlach rondom zijn lippen, terwijl hij zijn leerlinge aan keek.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   wo 2 mei - 15:28

Een lichte glimlach krulde om zijn lippen bij de woorden die over haar smalle lippen vloeide. Ze hoefde zich niet ongerust te maken, als docent mocht hij toch hopen dat hij de transfiguratie spreuken inmiddels onder de knie had en voor haar had hij slechts beter geconcentreerd, om fouten te voorkomen. Hij moest er niet aan denken dat hij haar vuurrode lokken niet meer kon zien en nonchalant haalde hij zijn vingers door zijn haren. ‘Je maakt je toch zeker niet ongerust?’ vroeg hij haar, terwijl een lichte amuse in zijn stem doorschemerde.
Kalm pakte zij het hengsel van haar schooltas, nadat hij zijn lippen kort op de hare had gedrukt en terwijl ze deze over haar schouder hees, gaf zij ook een woord van afscheid. Een glimlach restte rond haar lippen, terwijl zij op haar tenen ging staan, om hem zoals hij had gedaan, een korte kus op de lippen te drukken. Vervolgens liet ze hem los, om hem nogmaals met een glimlach aan te kijken, waarna ze zich omdraaide en naar de deur liep.
Kalm trok ze de zware deur open, om over haar schouder te kijken en toen hun ogen elkaar ontmoette glimlachte hij en stak zijn hand licht naar haar op. Vervolgens verdween ze door de deur en draaide hij zich weer om naar zijn bureau. Hij had nog enige tijd tot het avondmaal en het was zicht verstandig op zijn schoolwerk te richten, nu er niemand was die hem kon afleiden.

Zijn bedachtzaam uitgesproken woorden maakte dat ze hem verward, maar tenslotte begrijpend aankeek. Zijn woorden bezaten veel waarheid en hij leek te weten waarover hij sprak. Ze konden niet zomaar naar de kamer gaan als Sally zich hier had verschanst, want dan was het haar kamer en haar droom. Binnenkomst was moeilijk en gezien er nog maar weinig tijd tot het avondmaal restte, kon ze inderdaad beter naar de leerlingenkamer gaan, dan nog uren naar haar vriendin blijven te zoeken. Ze knikte licht toen hij dit zei en een lichte glimlach krulde om haar lippen. ‘U heeft waarschijnlijk gelijk. Hoe ouder, hoe wijzer is het niet?’ Ze keek hem met glinsterende ogen aan, terwijl ze de laatste woorden uitsprak, waarna ze zich omdraaide. ‘Tot morgen, professor Shane.’ Ze steek haar hand op, terwijl ze over haar schouder keek, waarna ze begon te lopen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   wo 2 mei - 15:58

Hij had gelijk gehad. Tegen de tijd dat ze de toiletten bij de bibliotheek bereikt had, was ze weer volledig zichzelf. Ze keek naar haar spiegelbeeld en glimlachte toen ze zag dat er een rozige blos op haar wangen te zien had. God, dit ging nog moeilijk worden. Ze kon hem nog voelen, nog ruiken, nog proeven. Zijn geur hing nog om haar heen en ze kon nog altijd zijn lippen op de hare voelen. Ze schudde glimlachend haar hoofd, waarna ze de toiletten uit liep en de bibliotheek in liep, zodat ze daar wel degelijk geweest was. Ze knikte naar Romella en besloot dat ze het best gelijk een boek kon lenen dat ze nog nodig had voor een werkstuk. Ze zocht naar het boek, haalde het uit de kast, liet het afstrepen bij Romella en liep toen weer de bibliotheek uit, richting de leerlingenkamer.
Ze voelde zich kalm, idioot kalm, merkte ze. Ze had ook niet het idee dat ze snel weer zo opgefokt zou raken als één van Barbies een opmerking zou maken. Immers, als de meiden zichzelf weer in een stelletje hoeren zou veranderen om Daniëls aandacht te trekken, dan wist ze dat ze er beiden later om konden lachen. Immers, zij hadden niet met hem, zij waren niet samen met hem.
Haar eigen gedachten lieten een glimlach rondom haar lippen verschijnen. Ze was officieel samen met Daniël en het voelde goed, meer dan goed eigenlijk.
Aangekomen bij het portret sprak ze het wachtwoord, waarna ze naar binnen klom en zich op een stoel liet neerploffen, waarna ze het boek open sloeg.

Jenico had nog moeten lachen om haar opmerking en knikte toen. 'Tot morgen, Sorrel,' sprak hij, waarna hij ook zijn hand op stak en zich vervolgens ook omdraaide, zodat hij weer kon gaan lopen. Echter, hij had nu tijd en hij kon zich niet indenken wat Daniël nu moest doen, behalve iets zoals nakijken. En dus liep hij weer naar het lokaal van Daniël, waarna hij op de deur klopte en vrijwel meteen door naar binnen liep. 'Je kan me niet vertellen dat je zo druk bezig bent dat je mij er niet bij kan hebben. Plus, als we nu spreken, ben je vanavond van me verlost,' sprak hij, terwijl een grijns zwakjes zichtbaar was. Hij liep door naar voren en leunde tegen één van de tafels daar aan.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   wo 2 mei - 17:48

Haar blik groef in de stenen onder haar, terwijl zijn lach nog in haar oren prikkelde. Hij had gevolgd op haar woorden, maar tegen die tijd had zij zich al omgedraaid en ze had ze het slechts kunnen horen, in plaats van zien. Haar voetstappen klonken luid in de verder lege gang en afwezig keek ze naar haar voeten, die in zwart glanzende schoenen waren gestoken. Waarom had Sally haar niets laten weten? Het voelde onprettig om zo achter te blijven, aangezien haar normaal altijd alles werd verteld. Ze kenden elk detail van elkaars leven en toch kon ze niet voorspellen waar haar vriendin was.
Ze richtte haar hoofd op toen de voetstappen van een ander haar oor bereikten en aan het eind van de gang kwam een Zwadderaar haar tegemoet. Niet dat hij enige aandacht aan haar besteedde, want zijn voeten leken al net zo interessant als dat ze voor haar waren geweest en met een lichte glimlach keek ze weer omlaag, haar oren op zijn geluid gespitst. Kalm schoof ze opzij, in de hoop hem zo te kunnen passeren, maar toch raakten hun schouders elkaar en keken ze ditmaal beiden op. Hun ogen ontmoetten elkaar en stonden beiden ongewoon verontschuldigend, als je bedacht dat de afdelingen elkaar al decennia niet konden luchten. ‘Het spijt me.’
Ze schoot in de lach bij het horen hoe hun woorden op hetzelfde moment werden uitgesproken, waardoor ze bijna leken samen te smelten en kalm haalde ze haar hand door haar haren. ‘Kan gebeuren.’ glimlachte ze, waarop de jongen knikte en zijn hand opstak. ‘Ja. I-Ik moet gaan.’ Ze knikte begrijpend en stak ook haar hand op. ‘Dag.’ Hij glimlachte, waarna hij verder liep en ze volgde zijn voorbeeld, al ging ze de andere kant uit.
Ze keek glimlachend naar het portret van de Dikke Dame, die haar met een brede glimlach om het wachtwoord vroeg, wat zij dan ook vloeiend uitsprak om door de opening de leerlingenkamer te betreden. Bij het zien van de rode haren van haar vriendin, glansden haar ogen verbaasd en met snelle passen liep ze naar de fauteuil war Sally zat, om zich schaamteloos op de leuning te laten vallen. ‘Waar was je?’

Hij keek verward op toen er op zijn deur geklopt werd en toen Jenico binnen kwam, legde hij het werkstuk en de ganzenveer waarmee hij had willen nakijken, weg. ‘Jenico?’ Een verbaasde blik dreef door zijn blauwe ogen, terwijl hij zijn vriend aankeek. Zijn woorden lieten hem echter glimlachen en hij knikte verontschuldigend. ‘Ja, ja. Het is al goed, wat wil je weten?’ Hij grijnsde licht naar de man voor hem, die nonchalant tegen één van de tafels leunde.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   wo 2 mei - 17:56

Sally keek op vanuit haar boek en glimlachte toen ze Sorrel zag. 'Ik was in de bibliotheek. Ik voelde me goed genoeg om niet naar de ziekenzaal te gaan, maar ik had gewoon geen zin om nog een les bij die meiden te zitten, plus het was toch mijn laatste les, dus ik dacht, laat ik maar naar de bibliotheek gaan. Ik had sowieso toch nog een boek nodig voor een werkstuk dat ik moest maken en daarna heb ik een tijdje daar gezeten en ik denk dat ik nu net een half uurtje weer hier zit.' Ze keek haar vriendin aan en haalde even haar hand door haar lange haar. 'Hoezo, was je me aan het zoeken dan?' vroeg ze, een lichtelijk verbaasde toon. Natuurlijk wist ze allang dat Sorrel haar zocht, maar in naam van Merlijns ongewassen ondergoed, als Sorrel eens wist waar ze werkelijk gezeten had, dan hadden ze de poppen aan het dansen. Niet alleen dacht de rest van haar klas dat ze een verschrikkelijke haat koesterde voor Daniël, maar ook Sorrel dacht dat, hoopte ze, en het zou ten eerste nogal vreemd zijn als ze dan ineens vertelde dat ze een relatie met hem had en ten tweede, relaties tussen een leraar en een leerlinge waren nog steeds verboden.

Jenico keek zijn vriend aan en haalde een hand door zijn haar. 'Die meiden, waarom doe je er niets aan? Ze hebben vandaag een leerlinge zowat naar de ziekenzaal gestuurd, waar ze niet was, maar dat terzijde, en ze verstoren mijn les, elke keer als jij binnen komt. Ik heb nu verschillende dingen gehoord en ik vraag me echt af waarom je er niets tegen doet. Ze geilen letterlijk op je, Dan, letterlijk.'
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   wo 2 mei - 18:20

Haar vraag voelde alsof deze recht door haar ging en enkele seconden leek haar blik te verharden. ‘Natuurlijk was ik op zoek, ik had je niet ingeschat als het soort persoon dat wegloopt. Dat is niet de Sally die ik ken, maar blijkbaar valt dat ‘kennen’ wel tegen.’ De woorden klonken fel uit haar mond, waarna ze zich tegen de leuning afzette en weer opstond. ‘Ik moet ook maar aan mijn werkstuk gaan werken.’ Haar handen haalde ze verwoed door haar rossige haren, waarna ze naar de doorgang liep die toegang gaf tot de stenen wenteltrap naar de slaapzalen. Haar passen klonken snel en luid tegen de trap, terwijl ze naar boven raasde, waar ze op haar bed neerplofte en in haar lades naar het boek van haar werkstuk zocht.
Het boek liet ze op haar dekbed vallen, terwijl ze haar schoenen uit schopte en de juiste bladzijde in haar boek opzocht. Het was echt niet direct naar haar vriendin bedoeld, maar ergens voelde ze zich slecht over de situatie. Niemand had opgekeken, want zo was zij, ze kon van het ene op het andere moment omslaan in emoties, alsof het niets was.
Ze brandde haar blik op de pagina en zonder werkelijk te lezen, bladerde ze door het boek, waar elk mythisch wezen in stond, dat iets van doen had in de Mugglewereld. Ze had zich altijd geïnteresseerd voor de connectie tussen tovenaars en muggles. Het was ook de reden geweest dat ze nu Muggle Studies volgde. Een niet al te druk bezette klas en het was één van de zeldzame lessen zonder Sally. Ze wist dan ook dat Sally niet eenzelfde werkstuk maakte, maar het had haar wel aan haar eigen opdracht doen denken.

De woordenstroom van zijn vriend overviel hem lichtelijk en in de eerste instantie trok hij verbaasd zijn wenkbrauwen op, terwijl zijn vingers door zijn lokken gleden, enkel en alleen om hem een houding te geven. Toen Jenico uitgesproken was knikte hij bedenkelijk. ‘I-Ik, omdat ik het idee heb dat ik ze te snel zal geven waar ze zo op zitten te azen, maar ik heb er over nagedacht toen je weg was. Ik heb wel een idee om ze wat in te tomen, maak je geen zorgen. Ze zullen je lessen niet langer verstoren, dat kan ik je verzekeren.’ Hij glimlachte licht. ‘Is dat je enige zorg?’ vroeg hij vervolgen, om Jenico vragend aan te kijken.

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   wo 2 mei - 19:09

De uitbarsting van haar vriendin had Sally lichtelijk verbaasd en ze kwam dan ook overeind, waarna ze met het boek onder haar arm naar de slaapkamer liep en op haar bed neer plofte. 'Mag ik vragen waarom je zo uitbarstte? Oké, ik heb niets van me laten horen, sorry, maar ik was gewoon de tijd vergeten. Ik ben weer terecht, dus wat is het nu wat je dwars zit?' Ze ging in kleermakerszit zitten en begon aan haar haar te frunniken. Het was moeilijk merkte ze, om zich te concentreren. Haar gedachten bleven maar teruggaan naar een zekere blonde jongeman, met heldere, blauwe ogen.
Ze schudde haar hoofd licht, amper zichtbaar, en keek weer naar haar vriendin. Ze wilde weten wat er nu precies door het hoofd van haar vriendin heen ging.

Jenico luisterde naar de woorden en keek zijn vriend aan. 'En mag ik vragen wat je dan van plan bent om ze in toom te houden?' Een onschuldige glimlach was op zijn gezicht te zien, maar zijn ogen verraadde dat hij ontzettend nieuwsgierig was. 'En verder, is de roodharige dame ook mijn zorg, maar dat hangt samen met de vijf dames.' Hij haalde nogmaals een hand door zijn haar, terwijl hij zijn vriend aan keek.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   wo 2 mei - 19:25

Haar blik schoot van de pagina en vuurde richting de doorgang toen bekend klinkende voetstappen de redelijke stilte doorbraken. Haar helder blauw/groene ogen leken haast vijandig naar de roodharige dame te fonkelen en weigerden haar los te laten, terwijl ze met haar boek op haar bed plofte. Echter, toen zij begon te spreken dwaalde haar blik weer naar haar boek en ongeïnteresseerd begon ze te bladeren, terwijl ze naar de stem van haar vriendin luisterde. Het woord ‘vriendin’ schoot op één of andere manier, pijnlijk door haar borst en toen Sally's laatste woorden wegstierven, sloeg ze haar boek met een fel gebaar dicht.
Haar ogen leken al even fel te schitteren terwijl ze haar vriendin aankeek, maar leek geleidelijk weg te sijpelen toen ze begon te spreken. ‘Waarom?’ Haar stem klonk luchtig, maar hierachter was pure emotie te horen. ‘Ik vertrouw het niet. Het voelt niet goed. Hoe sterk je lichaam je woorden ook bijstaat, het voelt niet goed.’ Ze legde haar hand op haar borst. ‘Het voelt alsof ik je teveel ken, maar tegelijk tijd helemaal niet. Het voelt verkeerd, maar het spijt me. Ik had niet zo mogen uitvallen.’
Verontschuldiging speelde door haar blik, terwijl ze haar vriendin aankeek.

Een onschuldige glimlach sierde de lippen van zijn vriend, maar zijn heldere ogen verraadden dat hij oprecht nieuwsgierig was. Hij wilde graag weten wat hij van plan was, maar ergens vond de jongeman het leuker om Jenico in het donker te laten. ‘Wie weet, zolang je maar weet dat je, je er geen zorgen meer over hoeft te maken, Jenico.’ Zijn stem klonk geamuseerd en deze amuse leek ook in zijn ogen door te schemeren.
Onbewust golfde een warm gevoel door zijn lichaam, toen Jenico, Sally noemde, ook al gebruikte hij nog niet eens haar naam. ‘Dat klopt. Ik hoop dat ze niet zoveel overlast meer zullen veroorzaken.’ zei hij, terwijl hij zijn hand weer door zijn haren haalde. Het voelde als in hun jeugd. Ze hadden vaak geheimzinnig tegen elkaar gedaan, maar uiteindelijk kostte het hen weinig het te ontdekken. Jenico zou het wel ontdekken, zoals altijd. Het maakte ook niet uit. Het enige wat hij hoopte, was dat Sally zijn geheimzinnigheid kon blijven, daarbuiten mocht Jenico nog steeds alles weten.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   wo 2 mei - 20:56

Sally keek haar vriendin ongelovig aan. 'Heb je soms het idee dat ik je niet als mijn beste vriendin beschouw? Of wat? Ik volg je niet Sorrel, want je woorden geven me het idee, dat je dingen mist in onze vriendschap en ik zou dan graag willen wat. Want als er iets is wat me dierbaar is, dan is het onze vriendschap en jij en ik weiger het omdat kapot te laten gaan, door wat dan ook. Dus alsjeblieft, Sorrel, vertel me wat er is, duidelijk, zodat ik je kan volgen, want ik volg je niet.' Ze zweeg even en toen ze weer sprak, trilde haar stem licht. 'I-ik ben in de war, denk ik,' sprak ze zacht, en ze sloot haar ogen, om even diep adem te halen. God, dit werkte zo niet. Ten eerste probeerde haar brein elke keer terug te keren naar haar momenten met Daniël en het feit dat ze zijn geur gewoonweg nog kon ruiken en nog steeds zijn smaak kon proeven, maakte het haar moeilijk om haar gedachten op iets anders dan Daniël te laten focussen.
Ze opende haar ogen weer, probeerde Daniël volledig uit haar gedachten te duwen. Ze moest zich nu focussen op Sorrel.

Jenico fronste geamuseerd. 'Oh, kom op, Dan, vertel het gewoon. Je weet dat ik nu ontzettend nieuwsgierig ben.' De amuse was in zijn ogen te zien en ook hij haalde achteloos een hand door zijn haar. Hij wist dat hij het wel zou ontdekken, maar het zou hem tijd en enige moeite kosten en hij prefereerde het om het gewoon nu te horen. 'Maar nu we het toch over Sally hebben,' sprak hij vervolgens en de amuse doofde wat in zijn ogen, 'ze heeft het geloof ik niet zo op je. Tenminste, op de manier waarop ze gister je lokaal uit stormde, concludeer ik dat het tussen jullie wat... stroef loopt.' Een grijns kwam rondom zijn lippen. 'Agh, aan de andere kant, tenminste één iemand minder die op je loopt te geilen want Dan, je wilt niet weten hoeveel meiden er maar als te graag een middag bij je zouden willen nakomen. En dan niet voor het nakomen, maar ik neem aan dat je dat wel snapt.'
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   za 5 mei - 18:02

De ongelovige blik die door de helderblauwe ogen van haar vriendin dwaalde, maakte dat een verbeten glimlach om haar lippen krulde en ook haar woorden maakten de situatie niet beter. Ze wilde Sally helemaal geen pijn doen, maar ze kon ook niet zeggen wat ze nu wilde bereiken met haar woorden. Ze snapte zichzelf niet, over het algemeen niet, maar nu snapte ze zichzelf nog minder. ‘I-Ik.’ Ze kneep haar handen gefrustreerd samen en keek haar vriendin hopeloos aan. ‘Ik weet het gewoon niet. Ik wil ook niets liever dan deze vriendschap behouden. Je bent de enige die een beetje heeft leren begrijpen, maar mijn gevoelens vertrouwen het niet. Dat is wat ik denk.’ Hierbij duwde ze één van haar vuisten tegen haar borst.
Ze keek haar vriendin in de ogen, haar blik hopeloos en in haar gedachten zag ze zichzelf rondjes lopen om hetzelfde. Rondjes om helemaal niets of tenminste niets wat ze meteen kon zien. Het voelde verkeerd, hopeloos en wat helemaal niet wat ze wilde. Ze wilde dat gewoon een pad kon kiezen, maar het lukte haar niet. Het was haar nooit gelukt. ‘Ik wil zo graag gewoon gaan. Waarom brengt dit me ineens zo in de war? Er is niets veranderd, toch? Sally zeg dat er niets is veranderd tussen ons, dat ik me aanstel.’ Ze keek haar vriendin bijna smekend aan en het scheelde weinig of ze zou in tranen uitbarsten. Waarom?

Hij leunde licht naar achteren, terwijl hij naar de woorden van zijn vriend luisterde. ‘Je hebt gelijk. Het loopt wat minder tussen mij en Sally, maar ik hoop dat we snel wat beter met elkaar kunnen omgaan. Ze hoeft me niet te mogen, maar ze moet niet zoveel aandacht op zich vestigen, daarmee worden de andere leerlingen ook weer wat rustiger.’ Hij glimlachte lichtjes. ‘Wat onze blonde Zwadderaars betreft, ik hoop dat ze zodra Sally wat rustiger leert te woorden, zich ook wat beter leren te beheersen. Verdere maatregelen hoop ik niet te moeten nemen, maar dat zal ik daarna wel zien.’ Kort keek hij langs Jenico, naar de klok die er hing. Het was maar een klein ding en viel niet op, tenzij je wist waar hij hing. ‘Volgens mij is het bijna tijd voor het avondmaal, denk je niet?’
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   Vandaag om 8:50

Terug naar boven Go down
 
ORPG | Acts of Courage
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 6 van 19Ga naar pagina : Vorige  1 ... 5, 6, 7 ... 12 ... 19  Volgende

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Delirious :: Verhalen en Rollenspellen :: Rollenspellen :: ORPG-
Ga naar: