IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 ORPG | Acts of Courage

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : Vorige  1 ... 9 ... 14, 15, 16, 17, 18, 19  Volgende
AuteurBericht
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   za 26 mei - 9:14

Meerdere malen had Jammerende Jenny haar gestoord, haar getreiterd en uiteindelijk had Sally een losliggend stuk steen gepakt en dat door haar heen gegooid, waarna ze geen last meer van haar had. Ze had op dit genoeg aan haar eigen gedachten en gevoelens.
Ze wilde naar hem toe, gewoon zijn aanwezigheid voelen, maar ze had geen idee waar hij was en als hij in zijn eigen kamer was, dan kon ze daar waarschijnlijk nooit ongezien komen. Maar ze moest hem zien, wilde ze het brandende verlangen kunnen stillen, dat pijnlijk door haar lichaam ging, schuurde langs de binnenkant van haar huid en een brandende pijn achter liet.
Haar hoofd liet ze tegen de koele muur leunen, haar knieën opgetrokken en haar armen daaromheen geslagen. Haar ogen waren gesloten, terwijl ze nadacht. Ze moest iets doen om het brandende verlangen te stillen, omdat ze standaard dagen had met lessen, die langer dan drie uur waren. Dan zou ze dus vele malen langer zonder hem zitten en het zou nogal apart zijn als het contact tussen haar en Sorrel zou verminderen, omdat zij steeds "na moest komen". Ze zuchtte en slikte opnieuw moeizaam. Waarom was het zo ontzettend gecompliceerd? En waarom moest ze nu juist voor hem vallen? En hard ook.
De tranen vormden zich in haar ogen, baanden zich langzaam een weg over haar wangen, maar het waren stille tranen. Haar lichaam schokte niet, er kwam geen geluid over haar lippen en ze bewoog verder niet. Ze zat daar slechts, terwijl ze luisterde naar haar kloppende hart en het hevige verlangen voelde.

Jenico staarde naar het water, verzonken in zijn eigen gedachten. Wat in godsnaam moest hij hiermee? Het idee dat zij daadwerkelijk verder waren gegaan als hij het niet afgekapt had, bleef hem achtervolgen, hem teisteren.
En het zat hem niet lekker over Daniël en Sally. Hij wist niet wat het was, maar ergens betwijfelde hij het of de 'onschuldige' handelingen, wel zo 'onschuldig' waren geweest. Misschien was het zijn brein dat hem parten speelde, misschien ook niet.
Hij liet zich achterover vallen, voelde de drang om het water in te duiken en gewoonweg zich op te laten slokken door het koude water. Man, hij voelde zich ellendig en dat beviel hem totaal niet.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   za 26 mei - 9:40

Haar groen/blauwe ogen prikten op het gladde, donkere oppervlak van het meer en de neiging haar kleding van zich af te gooien en zich te laten opslokken door de ijzige kou, was één van de grootste verlangens die ze kende en hiermee kwam opnieuw de gedachte aan zijn drijfzand bruine ogen bij haar naar boven, simpelweg omdat het verlangen naar hem groter was geweest. Ze wilde de ijskoude kilte voelen en het zou haar niets doen, als één van de levende wezens in het water haar zou pakken. Het deed zijn best maar, als het de gedachten voor zolang maar op afstand hield. Ze slaakte een zucht, terwijl ze haar handen tegen de zachte aarde zette, om zich af te zetten en op te staan. Waarom zou ze het niet doen? Haar vingers klemden zich om de rand van haar broek en met seconden stond zij in het shirt met de eendenprint print aan de kant, dat eenmaal uit haar broek bevrijd tot net over haar heupen viel. Haar koperkleurige lokken bond ze met het elastiek om haar pols vast, waarna ze tegen de rand ging staan en op één of andere manier had het donkere, zwart/zilveren water een aanlokkelijke aanblik, hypnotiserend haast.
Haar armen schoten naar voren en met een boog dook ze het water in, waar ze onder het donkere oppervlak verdween. Haar wangen stonden bol met lucht, al had zij nog altijd haar toverstok bij zich, die tussen de band van haar BH was geklemd. Het koude water omsloot haar met zijn kilte en kort sloot ze haar ogen. Haar toverstok wurmde ze onder haar shirt vandaan, om een bel om haar hoofd te creëren en het liefst bleef ze voor altijd onder, al vervloog die gedachte toen een glibberige, schubbige tentakel langs haar enkel gleed. Ze slaakte een gil, die in haar bel gevangen bleef, terwijl haar ogen openvlogen en de bron zochten. Grindylow’s.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   za 26 mei - 10:00

Jenico had uiteindelijk besloten te doen wat zijn brein hem als idee gegeven had en het was simpel om de blouse en het hemd uit te trekken. De spijkerbroek hield hij aan, die kon hij gemakkelijk weer drogen. Zijn schoenen werden uit geschopt en hij stak zijn toverstuk tussen zijn huid en de rand van zijn jeans, waarna hij het water in dook. Hij greep zijn toverstok, zodat hij een bel kon creëren, waarna hij dieper onder dook.
Schubbige tentakels gleden ook langs zijn enkel en op het moment dat hij de bron hier van zocht, vond hij iets anders. Nee, niet iets, iemand, iemand wie hij het liefst vermeed op het moment. Grindylow's gleden langs haar heen en het was voor hem natuurlijk om zijn toverstok te grijpen en een spreuk op de wezens af te vuren, die vervolgens afdropen, duidelijk in staat snel weer terug te komen, hoewel Jenico zijn toverstok klaar hield. Hij keek de jongedame aan en hield zichzelf waar hij was, hoewel hij geen enkele aanleiding tot verplaatsen gaf.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   za 26 mei - 13:25

Haar ogen stonden verschrikt, al was dit moeilijk te zien door de koperkleurige lokken die als magneten naar haar gezicht leken te worden gezogen, waardoor het haar steeds het zich ontnam op de Grindylow’s die onverbiddelijk aan haar enkels bleven trekken, terwijl anderen langs haar schouders omhoog klommen, om de bel die haar van zuurstof voorzag door te prikken. Haar vingers zochten onbeholpen naar haar toverstok, terwijl haar andere hand de zweep van rossige lokken uit haar gezicht probeerde te houden, al waren tegen de tijd dat ze hierin slaagde, de Grindylow’s door een tweede persoon verdreven, waardoor de schrik plaats maakte voor verwarring, om bij de aanraking met zijn gezicht, weer naar schrik te veranderen. Haar toverstok schoof ze weer achter de band van haar BH, waarna ze hem lichtelijk verslagen aankeek, voor ze met grote slagen terug naar het wateroppervlak zwom.
Ze voelde hoe de bel om haar hoofd in de lucht oploste, terwijl ze met dezelfde krachtige slagen naar de kant zwom, waar ze zich nog beduusd van de plotselinge en onprettige ontmoeting in het gras liet vallen. Haar ogen richtte ze op de hemel, terwijl ze verslagen met haar vuist tegen de grond sloeg. Waarom? Ze slaakte een zucht, terwijl ze zich oprolde en haar armen om haar benen sloeg, rillend van de kou die haar natte kleding met de frisse lente bries veroorzaakte. ‘Godverdomme.’ vloekte ze zacht, terwijl ze haar ogen sloot en de tranen toeliet stil over haar wangen te rollen.

Het leek alsof het hele afscheid en de woorden die volgden niet tot hem door waren gedrongen, simpel omdat de plotselinge vraag hem verrast had, overspoeld met gedachten en herinneringen die hem werkelijk weinig goeds deden. Het had het verlangen naar zijn rode furie weer aangewakkerd, terwijl hij dit juist had willen vergeten, niet omdat hij haar wilde vergeten, maar zodat de tijd zonder haar te verdragen was. Hij slaakte een zucht, terwijl hij zichzelf loom omhoog duwde en de kamer uit liep.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   za 26 mei - 13:48

Jenico zag haar gezichtsuitdrukking en duwde zich vervolgens van de rots af waar hij op had gestaan. Zodra hij boven water kwam, verdween d luchtbel ook onmiddelijk. Ze lag daar op de kant en hij trok zichzelf op de kant, waarna hij zich naast haar neer liet vallen. 'I know we're screwed, maar we moeten hier toch over praten. We kunnen dit en elkaar niet negeren. Tenminste, niet als we dit jaar nog redelijk te doen voor elkaar willen maken,' sprak hij zacht. Hij bleef liggen hoe hij lag, wilde haar eigenlijk niet aankijken op een moment als deze. 'ik geef toe dat ik stom ben geweest, maar denk je dat het het allemaal niet erger had gemaakt als ik je uiteindelijk niet... afgewezen had?' Licht draaide hij zijn hoofd, zodat hij haar kon zien en het ontging hem nietdat ze huilde. Hij wilde haar het liefst troosten, maar zij bevonden zich in status waar dat volledig ongepast was en zou zijn.

Nog steeds zat Sally waar ze zat, staarde voor zich uit, terwijl de tranen geluidloos over haar wangen liepen. Hoe was het mogelijk dat ze zoveel verlangsens had, dat het brandde, gewoonweg pijn deed?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   za 26 mei - 14:25

Het golvende water ruiste in haar oor en licht leek ze verder ineen te krimpen toen ze doorkreeg dat de zachte, beleefde ruis haar kant op golfde, waarna de persoon die ze momenteel het liefst vermeed zich naast haar in het gras wierp. Zijn stem prikkelde zacht in haar oren en terwijl de tranen nog geruisloos over haar wangen slopen, ontspande ze haar armen en strekte zich half uit, al kwam ze vervolgens weer terug in haar eerdere positie, die klein en breekbaar leek en ook precies omschreef hoe ze zich voelde. Ze voelde zich onwetend in zijn beurt, kwetsbaar door de de verlangende emoties die onbedoeld door haar lichaam stroomden. Ze was breekbaar, omdat het haar helemaal gek maakte.
Ze draaide haar gezicht half, toen hij zei dat ze elkaar niet konden negeren als ze het jaar behoorlijk wilden doorkomen, om zich uiteindelijk helemaal naar hem om te draaien, terwijl ze de tranen van haar gezicht poetste. Haar ogen stonden nog altijd verslagen, terwijl ze hem aankeek en ze knikte voorzichtig, twijfelend haast.

Zijn ogen stonden leeg, besteedden geen aandacht een de personen om hem heen en ook de enkele begroetingen gingen langs hem heen, tot het moment dat hij stil werd gehouden door de blondines. Hun smalle, overdreven opgemaakte gezichten, glunderden en zijn blauwe ogen kregen een lichte vraag in zich, terwijl hij zich afvroeg waar de gelatenheid vandaan kwam. ‘W-Wat is er, dames?’ Hij glimlachte wat moeilijk en werd onmiddellijk door allerlei vragen over het bal, overspoeld. ‘U was daar toch zeker ook? Ik weet zeker dat ik met u heb gedanst, weet u nog, dat meisje met die licht blauwe jurk en dat zilveren masker?’ ‘Dat kan niet, ik weet zeker dat ik met hem gedanst heb. ‘Dat is onmogelijk.’ Er ontstond een vage discussie over wie nu werkelijk met hem gedanst had en hij wreef kort met zijn vingers tegen zijn slapen. ‘Stop. Ik ben naar het bal geweest, maar ik heb maar kort gedanst en jullie voldoen allemaal niet aan de beschrijving. I-Ik moet jullie teleurstellen, maar ik moet gaan.’ Opnieuw glimlachte hij moeilijk, waarna hij door de groep liep en naar buiten ging, de blondines teleurgesteld achterlatend.


Laatst aangepast door Gentlerain op zo 30 dec - 12:37; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   za 26 mei - 17:00

Jenico keek haar aan, naar haar gezichtje dat een emotie had, die hij liever niet zag. Hij draaide zich op zijn zij, kopiërde haar beweging en wilde zijn hand op haar gezicht leggen, in een troostende beweging, maar bedacht zich halverwege zijn handeling. Zijn hand bleef even in de lucht hangen en zonk toen neer op het kriebelende gras. 'I'm sorry,' sprak hij en zijn stem leek licht te trillen, 'dit alles is mijn schuld. Ik had nooit... Ik had je niet...' Hij zweeg, was niet in staat zichzelf daadwerkelijk te verwoorden. 'Dit is mijn schuld,' mompelde hij nogmaals, waarna hij zich weer op zijn rug liet zakken en zijn ogen sloot. Hij kon de zon op zijn ontblote bovenlichaam voelen schijnen en zijn vochtige haar in zijn nek kriebelen.
Verlangens hadden hem toen parten gespeeld, zouden hem waarschijnlijk snel genoeg weer parten spelen. Sorrel had een soort aantrekkingskracht over zich heen, wat hij niet kon negeren. Hij zuchtte zacht, maar sprak verder niet. Dat was niet nodig op het moment, aangezien hij gezegd had wat hij wilde zeggen.

Sally kwam uiteindelijk overeind. Het had geen zin om hier te blijven zitten en de verlangens te blijven voelen. Moeizaam liep ze de wc uit, hoewel ze net buiten de ruimte stil bleef staan en zich tegen de muur liet leunen. Ze wilde niet verder lopen, aangezien de blondines in de verte te zien waren en ze had geen zin in gezeik. Ze zou hier wel blijven staan totdat de blondines weg zouden lopen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   za 26 mei - 18:17

Haar ogen volgden zijn hand die voor een kort moment naar haar gezicht leek te neigen, maar zich uiteindelijk bedacht en halverwege terug in het gras zakte, waarop haar ogen terug naar zijn sprekende gezicht dwaalden. Zijn gezicht, met de heldere drijfzand bruine ogen, die elke emotie leken uit te spreken. Het was duidelijk en ze kon de worsteling in zijn binnenste, van zijn gezicht lezen. Zijn stem was zacht en ergens leek ze een lichte trilling te horen, een trilling van spijtige, worstelende emoties, die haar gezicht lieten betrekken, waarna ze haar hoofd schudde. Tenminste, voor haar gevoel schudde ze haar hoofd, maar elke emotie vulde haar zodanig op, dat ze zo goed onzichtbaar bewoog en dat haar handeling niet op te merken waren. Ze hoorde hem opnieuw verontschuldigen en toen hij zich terug draaide, leken haar ogen kort angstig groter te worden, waarna ze haar handen tegen de grond zette en zich licht omhoog duwde. Ze schudde, ditmaal duidelijk haar hoofd en schoof naar hem toe, waarna ze zonder na denken haar hoofd op zijn borst liet rusten en opnieuw haar hoofd schudde.
‘Niet zeggen, het is niet jouw schuld.’ Ze viel kort stil, terwijl haar vingers onbewust op zijn buik tekenden. ‘H-Het is onze schuld. Zolang je jezelf maar niet alle schuld geeft.’ Haar koperkleurige lokken kriebelden in haar gezicht en vielen half over zijn buik, waarna ze zuchtte. ‘H-Het is gewoon zo dat emoties onbedwingbaar zijn. J-Je kan jezelf niet dwingen niets te voelen, zoals ik ook mezelf niet kan dwingen niets te voelen.’

Het blonde stel liep teleurgesteld, maar toch druk pratend over -sinds het begin van het schooljaar- over hun klaarblijkelijk favoriete onderwerp. ‘Ik kan het echt niet geloven, ik weet zeker dat het Daniël.’ ‘Ja, ik weet het. Het onmogelijk iemand anders kunnen zijn.’ ‘Niemand is zo sexy en betoverend.’ Ze liepen zonder dit op te merken langs Sally en sloegen uiteindelijk de weg naar de kerkers in.
Hij liep met lome passen over het schoolterrein, langs het schitterende meer en dus langs zijn vriend en Sorrel, die hij als hij gekeken had in een vrij intieme positie had kunnen zien liggen. Hij snoof licht en liep verder naar de tuinen die hoorden bij de lessen Kruidenkunde.

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   za 26 mei - 18:51

Ze duwde zichzelf overeind en hij voelde hoe ze haar hoofd op zijn borst liet rusten. Als vanzelf kwam zijn arm onder haar middel te liggen, waarna deze hier omheen krulde. 'Jij zit niet fout Sorrel, je wist niet dat ik het was,' sprak hij en hij sloog zijn ogen onder haar lichte handeling. Licht begonnen zijn vingers met de koperkleurige lokken op zijn buik te spelen. 'Ik hoor niets te voelen Sorrel. Niet voor een leerlinge en zelfs al voel ik wel degelijk wat, ik ben gedwongen het te negeren. Alles wat er tussen ons afspeelt, is verboden.' Zijn arm kwam strakker om haar middel te liggen en zijn ogen waren gesloten. Hij had genoeg aan haar aanwezigheid, aan haar geur, aan haar lichaam op de zijne. Het voelde zo goed en voor even voelde hij zich niet de leraar en was zij voor hem ook absoluut geen leerlinge. Hij zuchtte. Zijn gedachten maakten hem gek, vermoeiden hem en opnieuw wenste hij dat hij een leerling was en niet een leraar. Ze hadden ooit bij elkaar op Hogwarts gezeten, zij als jongste leerling en hij als oudste. Maar dat was alweer ruim zes jaar geleden nu en nu was alles gecompliceerder dan town ooit geweest was.

De blondines liepen langs haar, maar zij hadden haar net zo min door als zij hen. Ze had ewn blonde jongen in de verte gezien en aan de blondines te horen, die schijnbaar langs haar liepen, kon het niemand anders dan Daniël zijn. Ze duwde zichzelf van de muur af en kwam in beweging, waarna ze het al snel op eeen rennen zette. Ze hoorse haar snelle voetstappen in de gangen weergalmen, maar het interesseerde haar verder niet. Ze kwam langs het meer, maar Jenico en Sorrel, wie in een intieme pose lagen, vielen ook haar niet op. Doordat ze gerend had, zag ze nog net Daniël de tuinen van de kassen in verdwijnen. Als vanzelf volgde ze zijn voorbeeld, hoewel ze aan het begin bleef staan, zodatze haar adem onder controle kon krijgen. 'Daniël!'
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   za 26 mei - 19:15

Ze voelde hoe zijn arm bij haar handelingen om haar middel kwam en hier als vanzelf omheen krulde, waardoor zij zichzelf in een zelfde soort automatisme dichter tegen hem aan drukte, waarna ze haar spieren ontspande en afwezig, toch naar zijn stem luisterend, over zijn buik tekende. Ze kon de spieren onder zijn zachte, getinte huid voelen en een lichte glimlach wist zij niet onderdrukken. In plaats van dat de gedachten van eerder haar kwelden zoals eerder, voelden zijn warm in haar lichaam als ze op dit moment terug dacht. Zij voelde zich fijn in zijn aanwezigheid en ondanks zijn woorden had zij niet het gevoel dat het niet zo mocht zijn, dat hij de leraar was en zij de leerlinge. Ze voelde zich op haar gemak, alsof zij met een vriend zat en was het niet dat hij haar leraar bleef, had ze hier meer in gewild. ‘N-Nee, ik zit ook fout.’ Haar stem was zacht en ze kon het niet laten opnieuw tegen zijn woorden gaan. ‘Jenico, het is voor mij net zo goed verboden als voor jou. Jij wist in de eerste instantie ook niet wie ik was, we ontdekten het samen en dat maakt de een niet minder fout als de ander, alsjeblieft.’
Ze hadden ooit bij elkaar op Hogwarts gezeten, toen zij nog de jongste was en hij zijn laatste jaar in was gegaan. Ze hadden elkaars aanwezigheid bij nature genegeerd en waren elkaar alleen in de Dorm tegengekomen, al maakten dit elkaars bestaan voor elkaar niet veel belangrijker. Ze deelden een afdeling, meer niet en ergens vroeg ze zich af, of het anders was geweest als het op dat moment was voorgekomen.

Hij hoorde haar stem achter hem, maar in plaats van zich direct om te draaien, speelde hij enkele minuten met de vraag of zijn verlangens hem niet gewoon haar stem lieten inbeelden, om zich uiteindelijk toch om te draaien en aan het begin van het pad de roodharige jongedame te ontdekken. Haar helle rode lokken omlijsten haar smalle gezicht en haar glinsterende ogen zag hij ondanks de afstand op hem gericht. Zijn voeten brachten hem met snelle passen terug naar het begin van het pad, al was dit nu om bij haar te komen en eenmaal dicht genoeg in haar beurt, vouwden zijn armen zich om haar tengere gestalte. ‘Sally.’ fluisterde hij in haar rode lokken, waarna hij haar losliet en glimlachte. ‘I missed you.’
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   za 26 mei - 19:47

Haar vingers streken over zijn buik en uiteidelijk omsloot hij haar vingers, omdat haar handeling een verlangen bij hem opwekte. 'You're making me wanting you even more when you do that,' sprak hij zacht, zijn toon haast verontschuldigend. Hij zuchtte bij haar woorden. Het was duidelijk dat zij hem niet de volledige schuld op zich liet nemen. Haar lichaam lag dicht tegen de zijne en als reactie hierop krulde zijn arm strakker om haar middel. Zijn vingers speelden licht met de hare, terwijl zijn ogen nog ateeds gesloten waren. Hij draaide uiteindelijk licht zijn hoofd en zuchtte. 'En wat gaan we nu hier an doen? Het lijkt me duidelijk dat wij beiden verlangens naar elkaar hebben, maar in hoeverre willen we deze negeren?' Licht streken zijn vingers over haar zij en hij realiseerde zich dat het lang geleden waa geweest toen hij dit gevoeld had. Dat het goed voelde om iemand in zijn armen te hebben, om haar aanwezigheid te voelen.

Toen ze zijn naam zei, reageerde hij hier in eerste instantie niet op. Pas na enkele minuten draaide hij zich om en overbrugde toen met snelle pas de afstand tussen hen. Zijn armen kwamen om haar heen en uit automatisme sloeg ze haar armen om zijn middel. Hij zei de woorden die zij eveneens voelde en toen hij haat los liet, liet zij hem niet los. Ze was gewoon even niet in staat om hem los te laten. 'It hurts, Daniël. It hurts so much to not be with or around you. It hurts so much. It tortures me,' sprak ze, waarna ze iets naar achter leunde en hem aan keek. Verlangens speelde haar parten en plots, compleet ongeredeneerd, drukte ze haar lippen op de zijne, het verlangen er duidelijk in voortkomend. 'I need you, I just need you so much. I love you, more then I can ever tell,' prevelde ze tegen zijn lippen, waarna ze opnieuw haar lippen op de zijne drukte.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   zo 27 mei - 10:42

Ze voelde hoe hij uiteindelijk haar hand pakte, dit met de bedoeling de strelende, tekende bewegingen over zijn buik te stoppen en zijn woorden maakten dat ze haar hand kort op zijn buik legde, voordat ze zich zo draaide, dat ze met haar gezicht naar de hemel gericht zat. ‘S-Sorry.’ fluisterde ze zacht, oprecht, omdat ze had gevoeld, gehoord hoe hij niet wilde of kon toegeven en ze wilde niet de oorzaak van zijn problemen zijn. Zijn arm krulde strakker om haar middel, toen ze dichter tegen hem aan kwam liggen en in plaats van een beklemmend gevoel dat zij vaker bij zo’n omhelzing kreeg, voelde zij zich in deze handeling, geborgen. Ze voelde zijn vingers door haar koperkleurige lokken en sloot half haar ogen onder zijn aanraking, om deze weer te openen toen ze zijn stem hoorde, met de vraag ze hier nu aan wilde doen. Kort beet ze op haar onderlip, waarna ze zich zo draaide dat ze hem aan kon kijken en half glimlachte. Ze verborg haar gezicht tegen zijn borstkas. ‘Het liefst zou ik niets doen.’ mompelde ze naar waarheid, waarna ze terugdraaide en een zucht slaakte. ‘Het is alleen niet zo makkelijk, of wel?’

Hij voelde haar armen om zijn middel en toen hij haar losliet, bleven haar armen stevig om zijn middel geklemd, waardoor hij zijn handen toch opnieuw naar haar heupen bracht, om haar vast te kunnen houden. Haar woorden lieten een bedrukte glimlach om zijn lippen verschijnen en terwijl zij juist naar achteren leunde, leunde hij naar voren en drukte hij zijn voorhoofd licht tegen het hare. Haar lippen lagen voor hij het zich kon beseffen op de zijne en hij glimlachte licht, bijna onmerkbaar, voor hij op haar kus reageerde en zijn armen weer nauwer om haar lichaam sloot. Haar geprevelde woorden klonken verlangend, maar met een zekere tederheid hierin, waardoor hij opnieuw glimlachte, nogmaals bijna onmerkbaar. ‘I love you more than I can tell, but for now, this’s life. I’m sorry.’ fluisterde hij, voordat hij zijn lippen weer op de hare drukte en zich overgaf aan de opgehoopte verlangens in zijn lichaam. God, dit zou nog wat worden.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   zo 27 mei - 15:02

Jenico zuchtte bij haar woorden en opnieuw kwam zijn arm strakker om haar heen te liggen, toen zij licht bewoog. 'Nee,' antwoordde hij uiteindelijk, 'het is niet zo makkelijk. Niets is makkelijk in een situatie als deze. We kunnen kiezen om er voor te gaan, met alle gevolgen van dien. De kans dat ik mijn baan daarbij kwijt raak is er natuurlijk. We kunnen kiezen om het te laten en dan uiteindelijk de kans hebben dat we breken onder onze verlangens. En ik heb eigenlijk geen idee waar we beter aan doen,' sprak hij, waarna hij nogmaals zuchtte. Zijn vingers speelden nog steeds licht met de hare - het was de vraag of hij het eigenlijk wel door had.
Even vroeg hij zich af of Daniël en Sally zich in eenzelfde situatie als deze bevonden. Ze wisten immers van elkaar wie de ander geweest was en toch hadden er handelingen plaatsgevonden, die van een leraar naar een leerlinge verboden waren. Ergens betwijfelde hij dit, aangezien de roodharige jongedame een zekere haat voor Daniël leek te koesteren. En toch, toch bleef het hem niet lekker zitten, alsof er meer was dan anderen wisten. Hij vroeg zich af of Sorrel er misschien meer van zou weten, maar de vragen zouden ongepast zijn op een moment als deze en hij stelde ze dan ook zeer zeker niet. Hij keek wel uit.

Zijn handen kwamen weer op haar heupen te liggen en kort had zijn voorhoofd tegen de hare geleund, voordat ze hem innig gekust had. Zijn woorden lieten haar nogmaals beseffen dat zij daadwerkelijk geen andere keuze hadden dan dit. En toch, toch was zij niet de enige van hun twee die naar de ander verlangde. Zij beiden leken verlangens te hebben naar elkaar, die ondraagbaar waren. 'Hoe moeten we dit in godsnaam doen?' sprak ze zacht, waarna ze iets naar achter leunde, zodat ze hem aan kon kijken. 'Ik ben schijnbaar niet eens in staat om langer dan drie uur bij je weg te blijven zonder gek te worden.' Haar ogen hadden zich in de zijne gehaakt en licht streken haar vingertoppen over zijn gezicht. 'But this is permanent, isn't it? Our love. It will last, won't it?' Ze zuchtte zacht, sloot voor enkele seconden haar oogleden en drukte toen haar lippen weer op de zijne. Nog steeds, zelfs nu ze bij hem was, voelde ze het verlangen brandend door haar lichaam gaan. Hoe was het mogelijk, dat je zo naar iemand kon verlangen, terwijl je in de armen van diegene was?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   zo 27 mei - 16:28

Zijn arm leek automatisch te reageren op haar bewegingen en als zij door een verandering in positie losser onder zijn arm kwam te liggen, krulde zijn arm zich hier al snel weer strakker omheen. Haar vingers vlochten ze met de lussen van zijn spijkerbroek waarna ze, ze weer los haalde en aan een los draadje begon te plukken. Ze glimlachte half, terwijl ze haar hoofd bij zijn ademhaling omhoog en omlaag voelde gaan en zijn stem prettig in haar oren prikkelde. Zijn woorden waren dan niet de eerste woorden die ze wilde horen, maar zijn stem wisten ze prettig te brengen, waardoor ze zich niet meteen gesloopt voelde door de situatie. Ze zuchtte, waarbij haar adem over zijn buik streelde, terwijl ze zijn woorden probeerde te overdenken.
‘I-Ik wil niet dat je, je baan door mij verliest, maar ik weet ook niet tot in hoever wij de aanwezige gevoelens kunnen onderdrukken.’ De vingers van haar vrij hand trokken afwezig tekeningen over zijn buik, waarna ze haar hand weer neerlegde en een zachte zucht slaakte. ‘Denk je dat Sally en Daniël zich ook zo voelen?’
Ze wist niets, maar toch had ze genoeg gevoelens en gedachten over de situatie om de vraag te kunnen stellen. Haar vriendin was nooit zo emotioneel of afwezig geweest, niet zonder de reden voor haar te verzwijgen en als hij de reden was, kon ze het nog ongeveer begrijpen. Ze glimlachte droevig bij de gedachten aan eerder, toen ze nog met Sally in het gras had gelegen en op de een of andere manier had ze zich afgewezen gevoeld, toen ze was weggegaan.

Hij voelde hoe ze weer terug leunde, zodat ook hun lippen weer van elkaar kwamen en hij opende zijn ogen om haar aan te kunnen kijken, terwijl ze sprak. Haar stem was zacht, had een lichte, bijna verslagen toon in zich en ook haar ogen leken het verlangen, dat tot hopeloze niveaus steeg, te laten zien. Ze leek er kapot aan te gaan en ergens voelde hij zich precies zo, al was dit misschien niet direct aan het oppervlak te zien. Hij werd loom en afwezig in haar afwezigheid en dit deed hem weinig goeds. Hij luisterde naar haar en kort rustte hij zijn voorhoofd nadenkend tegen het hare, waarna hij haar weer aankeek. ‘Never thought love was so devastating.’ Zijn ogen haakten zich als antwoord op haar blik ook in de hare en zijn hand streek teder over haar wang, terwijl hij naar haar vraag luisterde, die hij vervolgens met een lichte knik beantwoordde. ‘For ever.’ fluisterde hij, voordat hij zijn lippen weer kort op de hare drukte.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   zo 27 mei - 17:00

Haar adem streelde zacht over zijn buik en ook haar vingers trokken afwezig patronen over zijn buik, waarna ze haar hand weer neerlegde. De vraag die ze vroeg, had hij net nog in zijn gedachten gehad en hij fronste licht. 'Ik weet het niet. Aan de ene kant lijkt het me ontzettend onlogisch, aangezien het overduidelijk is dat zij een haat voor hem koestert, hoewel dit natuurlijk een act zou kunnen zijn. Maar er klopt gewoon iets niet. Ergens heb ik het idee dat er iets tussen hen gaande is waar noch ik noch jij weet van hebben.' Hij zweeg even en licht verplaatste hij zijn hand naar haar heup. 'Natuurlijk zou het me logisch lijken als ze voor Daniël valt - ze zou niet de eerste zijn, maar ik ken Daniël. Ik weet dat hij niet iemand is die zomaar met een leerlinge wat begint, tenzij hij gewoon er niet omheen kan. Alleen als hij zeker is van zijn liefde voor iemand, terwijl dat verboden is, dan zal hij een manier vinden om dat te uiten.' Opnieuw zweeg hij even, terwijl hij kalm adem haalde. 'Dus of er is iets tussen hen gaande wat veel dieper is dan iets oppervlakkigs of we zitten er compleet naast. Ik heb werkelijk geen idee en ik vraag me af of we er ooit snel achter zullen komen. Daniël kennende vindt hij wel een manier om dat soort dingen geheim te houden.' Voor een derde keer zweeg hij, waarna hij uiteindelijk zijn ogen opende. 'Of jij moet nog dingen weten waar ik geen weet van af heb, wat zou kunnen bevestigen dat er iets tussen hen gaande is dat iets anders is dan haat.'

Kort rustte zijn voorhoofd tegen de hare, alsof hij na leek te denken. Zijn woorden verwoorden voor een deel wat ze voelde en ze slaakte een verslagen zucht. Zijn hand streek teder over haar wang en ze sloot kort haar ogen bij deze aanraken, waarna ze ze weer opende toen hij aangaf dat hun liefde voor altijd zou zijn, om ze daarna weer te sluiten toen hij zijn lippen weer op de hare drukte. Ze beantwoordde de kus gewillig, liet zich opslokken door de emoties, de verlangens die zij beiden ervoeren.
Ergens had ze het idee dat zij afhankelijker van hem was, dan hij van haar. Uiteindelijk haalde ze haar lippen van de zijne, hoewel ze haar voorhoofd licht tegen de zijne gedrukt hield. 'Sorrel komt er waarschijnlijk snel genoeg achter, vrees ik. Sinds ik... Sinds wij samen zijn, ben ik afwezig wanneer ik niet bij jou ben. Als kind keken we altijd al naar wolken, weet je wel? En dan kijken wat voor figuur erin te zien was. Ze vroeg me vandaag wat ik zag en ik zag niets. Ik zeg helemaal niets. Ik was gewoon niet in staat iets te zien, omdat mijn eigen verlangens me martelden. Ik ben weggelopen, Dan, ik heb Sorrel achter gelaten omdat ik het gewoon niet aankon.' Haar stem klonk spijtig, verslagen en het leek alsof ze zichzelf hierdoor zwak vond, omdat ze niet in staat was haar verlangens onder controle te houden. 'En toen hoorde ik de blondines weer, hoe ze nog steeds achter je aan lopen, net zoals driekwart van mijn medestudenten.' Ze zweeg even en verborg toen haar gezicht in zijn hals, zodat er een innige omhelzing kon plaatsvinden. 'Why is it torturing us?'
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   vr 15 jun - 18:57

Tijdsprong, hoezee.

De rode furie had al enkele minuten haar ogen open, gericht op de gordijnen van het bed, voordat ze zich realiseerde dat ze wakker was. Moeizaam duwde ze zich overeind, zodat ze uiteindelijk zat, de dekens nog half over haar heen. Het voelde op een bepaalde manier leeg, eenzaam haast, ondanks dat zij en Daniël pas één keer de kans hadden gehad een nacht samen te beleven, in elkaars armen in slaap te vallen. Hoewel het pas gisteren was, dat dat gebeurd was, leek het al zo lang geleden, haast alsof het slechts een droom was geweest.
Ze sloeg haar benen over de rand van het bed en schoof hierbij ook gelijk de gordijnen weg, waarna ze haar toiletspullen bij elkaar zocht en de badkamer in verdween. Ze kleedde zich uit en stapte onder de warme douche, waarna de gebruikelijke routines van de ochtend begonnen waren. Ze kon het niet laten een blik naar haar buik en heupen te werpen. Haar buik werd nog steeds gesierd door het hart, was daar bevestigd door middel van magie en op haar heupen waren kleine wondjes zichtbaar, in de vormen van kleine, halve maantjes. Ze glimlachte en concentreerde zich toen weer op het douchen, omdat haar gedachten anders geheid naar Daniël zouden afdwalen.
Eenmaal klaar onder de douche, kwam ze eronderuit, droogde zich af en kleedde zich om in de gebruikelijke kledij. Ze verlangde naar het dragen van jeans, truitjes, hemdjes, blouses, alles wat maar niet het uniform van Hogwarts was. Misschien verlangde ze ook gewoon naar vrijheid, naar het weg zijn van Hogwarts. Als ze hier weg was, hoefden zij en Daniël ook niet meer hun relatie te verbergen en dat was misschien niet wel hetgeen waar ze het meest naar verlangde. Dat ze openbaar kon maken dat hij van haar was en zij van hem en van niemand anders.
Ze zocht haar spullen bij elkaar, pakte haar tas in en bracht toen haar lange haar in model. Toen ze daarmee klaar was, kwam ze weer overeind, liep naar het bed van Sorrel en trok de gordijnen op. 'Goodmorning, sleepyhead,' sprak ze, waarna ze een kussen tegen het lichaam van Sorrel aan mepte, als revanche op een paar dagen geleden.

Jenico kwam onder de warme douche vandaan en had eigenlijk spijt dat hij het water zo warm had gezet. Het had hem loom gemaakt, moe haast en hij gromde dan ook geërgerd terwijl hij naar zijn kleding zocht. Verdomd uniform ook, het was nooit te vinden als hij het nodig had en als hij het niet nodig had, lag het altijd naar hem te staren, alsof het wilde zeggen 'Kies mij! Trek mij aan!' Hij schudde zijn hoofd en vond uiteindelijk het uniform, waarna hij dit aantrok. Hij prefereerde zijn jeans vele malen beter. Hij hield niet van dit, maar goed, het hoorde hierbij, jammer genoeg. Nonchalant haalde hij een hand door zijn haar - het moest maar goed zitten.
Er waren nog steeds geen zekerheden tussen hem en Sorrel en hij had nog steeds geen idee waar ze zich eigenlijk bevonden. Maar wel, ze waren in ieder geval niet meer op bad terms en dat vond hij al een zeer prettig idee. Hij waardeerde Sorrel nog steeds zeer en om te weten dat ze een haat voor hem koesterde, vond hij nu niet bepaald een prettig idee.
Hij zocht zijn spullen bij elkaar en verliet toen zijn kamer. Hij dacht er over na om nog even bij Daniël aan te kloppen, maar hij was nu niet bepaald op tijd, dus hij schoof dat idee maar aan de kant. Hij kon het beste gelijk door gaan naar zijn lokaal en zijn les nog wat voorbereiden, zodat zijn leerlingen straks meteen konden beginnen. Het bal en haar verassingen leken plots zo ver weg, nu de dagelijkse sleur van het gewone leven weer begonnen was.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   vr 15 jun - 19:32

Ze was wakker, ze was ál wakker, om het sterker te zeggen en kon dan ook het behendig het kussen dat naar haar lichaam werd gemepte vastgrijpen en uit de slanke handen van haar roodharige vriendin rukken. Ze duwde haar lichaam met een geacteerde geeuw omhoog, waarna ze met aanwezige uitdaging naar haar vriendin grijnsde, om haar vervolgens niet de kans te geven zich te wreken en het bed uit te springen. Ze glipte juist aan de andere kant van het bed naar buiten en raakte hierdoor kort in de goudkleurige linten om de gordijnen verstrikt. Ze wist zich echter optijd te bevrijden en met haar warrige kop met een handdoek en toiletspullen naar de badkamer te haasten. Ze gooide haar spullen ergens over een wasbak en nam enkel haar shampoo mee in één van de cabine's die tussen de andere stomende hokken was leeg gelaten. Ze draaide de kraan open en door de warmte kleurde haar bleke huid binnen de kortste keren brandend rood. Ze stak haar hoofd uit de cabine, zwaaide om de aandacht van haar vriendin te krijgen en grijnsde vervolgens. ‘Ga jij vast naar de les, ik kom zo.’ riep ze, waarna ze zich weer in het hokje terugtrok en de rest van haar lichaam schoon boende.
Haar ogen stonden ondanks de schaarse uren slaap helder en wakker in hun kassen en ze keek dan ook tevreden naar haar rode gezicht. Ze droogde ruw haar lichaam droog en wist haar gedachten de gehele tijd bij eerdere gebeurtenissen weg te houden. Vervolgens hobbelde ze naar de slaapkamer waar nog een enkele leerling rondscharrelde, maar ook zij vonden snel hun weg naar beneden en lieten haar alleen. Ze trok een gepaste set ondergoed aan, waarna ze bewust een broek uit de hutkoffer viste. Ze had in haar hutkoffer één jongens uniform en de grootste reden dat ze er één had was, omdat ze hem gekregen had. De tweede reden was, omdat ze soms een gloeiende hekel aan de eeuwige rokken had en toch niet zonder uniform naar buiten kon. Met dit sterke argument -dat ze dus wel degelijk een uniform aanhad- had ze het uniform mogen houden en was zij de enige leerlinge die ook in een broek kon rondlopen, want na haar truc moest en zou iedereen het gepaste uniform dragen. Ze voelde zich fijn als uitzondering en trok dan ook glimlachend de keurige pantalon aan, waar ze de witte top die ze had aangetrokken in wegstopte, waarna ze het overhemd aandeed, het vest net onder haar borst opknoopte en de stropdas om haar hals bond. Haar rossige haren deed ze in een hoge staart op haar achterhoofd, waarna ze de keurig zwarte schoenen schoot en zich de trap af haastte.
Vervolgens schoot ze weer naar boven, pakte haar tas, waar ze onoplettend haar boeken en schrijf spullen ingooide, voordat ze weer naar beneden vloog en over de gang naar het juiste lokaal snelde. Opnieuw, het eerste uur Transfiguratie en eerlijk, het liedje begon haar te vervelen. Ze wilde, besefte ze zich nu, naar Toverdranken en niet alleen meer om de les.

Hij onderdrukte een geeuw, terwijl met zijn hoofd op één van zijn handen gerust, aan zijn bureau zat. Zijn ganzenveer lag los in de hand en kraste afwezig over het vel perkament voor hem. Sally zat zijn deadline's in de weg, of hij liet haar in weg zitten. Hoe dan ook, hun relatie schopte zijn leerplan in de war en nu had hij vroeg moeten opstaan om nog wat laatste verslagen na te kijken en te becijferen. Dat zijn slaap nu niet echt vast of plezier was geweest kwam hier nog eens bovenop en hij voelde zich moe en loom. Hij gaapte, ditmaal duidelijk, legde het verslag en de veer weg en klapte met zijn handen in zijn gezicht, voor hij opstond en de deur met een beweging van zijn staf open zwaaide. Vervolgens draaide hij zich weg van de deur, met zijn gezicht naar het bord, knoopte zijn overhemd los en knoopte hem in alle snelheid weer goed, waarna hij voor de illusie met een stuk krijt tussen zijn vingers voor het bord ging staan. Hij kuchte, niet direct om de aandacht te krijgen en schreef met zijn gebruikelijk handschrift ‘Verslagen’ op het bord. Hij draaide zich weer om, dwong een vriendelijke glimlach om zijn lippen en knikte de leerlingen die binnenkwamen toe, om uiteindelijk zijn keel te schrapen toen ze allemaal binnen waren. ‘Goed, leerlingen. Ik neem aan dat jullie je al aardig in jullie onderwerp hebben verdiept en natuurlijk al aan jullie verslagen begonnen zijn.’ Geroezemoes rees op in het lokaal, waarvan de helft paniekerig en de andere helft klagend of zelfs verontwaardigd klonk. Hij kuchte en bewoog zijn handen, om de aandacht weer terug te krijgen. ‘Het is al goed. Zoals jullie allemaal weten is de uiterste inleverdatum over twee weken, het eerste lesuur. Deze les wil ik jullie aan jullie verslagen laten werken, zodat jullie ook de mogelijkheid hebben mij vragen te stellen. Als je nog informatie uit boeken nodig hebt kun je naar bibliotheek gaan.’ Meteen stonden er een paar leerlingen op, die hij ook direct weer gebaarde te gaan zitten. ‘Maar niet zonder het mij eerst te laten weten. Veel succes.’
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   vr 15 jun - 19:52

Ondanks dat Sally niet hoefde te wachten op haar vriendin, kwam ze alsnog te laat bij het lokaal aan. Ze was nog net op Daniël mensen succes te wensen, wat ze kon horen door de muren heen. Ze trok de deur open en vervloekte het feit dat ze te laat was. Het was altijd een onplezierige manier om de aandacht op jezelf te vestigen, door middel van te laat komen. Ze had dus ook gemist wat er deze les zou gaan gebeuren en ietwat ongemakkelijk liep ze door naar voren, waarbij haar ook het woord op het bord opviel. De verslagen. Verdorie, daar moest ze nog met Sorrel aan gaan werken. Ze bleef staan tegenover Daniël en keek hem aan, de attitude van de hatende leerlingen zo goed mogelijk aanhoudend, hoewel het met de dag moeilijker werd, merkte ze. 'Sorrel komt er zo aan, we hadden problemen met de wekker en dus ook met het opstaan,' sprak ze en ze probeerde haar toon vlak te houden. Ze keek hem nog even aan en liep toen naar haar plaats, waarna ze haar tas naast zich neerzette. Het was haar opgevallen dat niemand zijn of haar boeken had gepakt en zij deed dat dus ook niet. Ze vond het niet prettig om niet te weten wat ze moesten doen, omdat ze dan weinig anders dan Daniël had waar ze haar aandacht op kon vestigen. Je kon zeggen wat je wilde, maar je in zo'n relatie bevinden met je docent, was alles behalve makkelijk. Ze stak half haar hand op, maar wachtte niet op zijn goedkeuring dat ze mocht spreken. 'Pardon, maar kun je - kunt u herhalen wat we deze les gaan doen? Door mijn te laat komen heb ik dat gedeelte namelijk gemist.' Weer beging ze een fout. Ondanks dat sommige leraren, zoals Daniël en Jenico, met hun voornamen aangesproken mochten worden, was het niet meer dan normaal om ze verder nog steeds met de u-vorm aan te spreken - wat ze bij Daniël dus allang niet meer deed. Ze hoopte maar dat haar fouten niet zouden opvallen, want dan zou ze nog eens een keer de reden zijn voor het onthullen van hun relatie, die ze juist met alle macht geheim moesten houden.
Ze keek Daniël aan, wachtte op antwoord en sloeg haar armen over elkaar, balde haar handen tot vuisten en duwde ze tegen haar ribben aan, alles om de controle over haar lichaam te behouden.

Jenico was ondertussen in zijn lokaal, bezig met de laatste voorbereidingen voor zijn eerste les van wat eerstejaars. Maar hij was er niet bij met zijn gedachten, merkte hij. Hij keek uit naar de les van zijn zevende jaars en hij wist maar als te goed waarom. Het was fout, ontzettend fout, maar wel "liefde" liet zich niet dwingen. Hij wilde het zo niet noemen, hij wilde dat gevoel dat hij voelde geen liefde noemen. Wat gezegd was, was gezegd en nooit meer om te draaien. Hij keek hoe de leerlingen binnen kwamen en zette ze vrijwel meteen aan het werk, waarna hij zelf ook weer dingen ging nakijken, van andere klassen. Hij had het gister willen doen, maar wel, er waren wat dingen tussen gekomen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   vr 15 jun - 20:29

Ze voelde hoe de hoge paardenstaart achter op haar rug heen en weer zwiepte en niet veel later als haar vriendin stormde de ze in deze jongensachtige verschijning het lokaal binnen. Haar te laat komingen waren al lang geen reden meer om nog naar haar op te kijken, maar haar verschijning leek enkele van haar mede-studenten te verassen en bleek toch nog een reden naar haar te kijken. Ze negeerde de blikken, die uiteindelijk bij haar benen bleven. Het vaag streperige patroon in de broek liet haar benen langer lijken en dit gaf haar een fijn gevoel. Ze was nooit iemand geweest die boven andere uittorende en de illusie van lange, slanke benen beviel haar dan ook. Ze hoorde een zacht gepiep uit de hoek van de blondines, maar richtte haar blik al snel op Sally, die zojuist iets door Daniël uitgelegd had gekregen. Veel woorden leek hij er echter niet aan te willen vuilmaken en binnen een minuut stond hij weer aan de andere kant van het lokaal, alsof hij besloten had dat zolang zij hem haatte, hij ook niets meer met haar van doen had. Zijn armen waren over elkaar geslagen en hij staarde afwezig voor zich uit, tot één van de blondines zijn aandacht trok.
Ze haalde haar schouders op en liep met lange passen naar haar vriendin, waarnaast ze op een stoel zakte en haar tas naast de tafel liet vallen. Ze slaakte een zucht en keek naar het bord, waar in zijn kraaienpoten-handschrift ‘Verslagen’ stond genoteerd. Uit het rumoer van de klas maakte ze op, dat het de bedoeling was om aan de verslagen te werken, maar voor extra zekerheid draaide ze zich met een jongensachtige grijns naar Sally en stak haar hand op alsof ze haar vriendin niet eerder had begroet. ‘Dus, wat moeten we doen?’ Ze liet haar hand weer op het tafelblad vallen, terwijl ze als bij elke vraag, haar hoofd licht naar haar vriendin kantelde.

Hij keek op toen Sally iets later het lokaal kwam binnengelopen en bij haar verklaring knikte hij alleen kort, om er toch nog aan toe te voegen dat ze dat niet vaker moest laten gebeuren. Vervolgens liep hij naar de andere kant van het lokaal, waar hij zich over de tafel van een leerling boog. De jongen wees uitvoerig op de bladzijde van zijn boek, waarna hij vroeg wat het inhield en hierdoor geeuwde hij verveeld. Hij duwde zich weer omhoog en keek wat streng naar de jongen, die met onschuldige ogen naar hem omhoog keek. ‘ Jonathan jullie hebben dit onderwerp zelf gekozen, al je wilt weten wat het inhoud dan lees je de pagina. Je hebt alle begrippen al eens eerder gehad, dus zo moeilijk zal het niet zijn.’ Hij glimlachte vervolgens half en liep terug naar Sally, die inmiddels haar hand half had opgestoken. Zijn toestemming wachtte ze niet af en ze vroeg meteen op de man af, wat de opdracht was. Hij glimlachte, wees naar het bord en keek weer terug naar haar. ‘Jullie gaan aan jullie verslag werken.’ Hiermee draaide hij zich weer om en liep terug naar de andere kant van het lokaal.
Hij kon zich niet door de roodharige jongedame laten afleiden, al zorgde de vermoeidheid er ook aardig voor dat veel hem niet opviel. Zijn aandacht was niet op zijn scherpst en het ontging hem dat Sorrel het lokaal binnenkwam, hoe excentriek ze er in haar jongens uniform ook uitzag. Hij keek verrast op bij het horen van de zoete, toch snerpende stem van één van de blondines, waarna hij zich over haar tafel boog en naar haar vraag vroeg.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   vr 15 jun - 22:01

Zijn zinnen waren kort geweest en het was Sally niet ontgaan dat hij ietwat... afstandelijk leek, afwezig haast. Toch baarde dit haar geen zorgen deze keer. Alle vlakken van dingen verkeerd opvatten tussen hen, was volledig verdwenen tussen hen. Ze snapten elkaar en zeker aan Sally's kant zat alles goed. De jaloezie die ze nog wel eens gevoeld had, was eigenlijk weggebleven, kwam niet meer terug. Ze had het idee dat het te maken had met hun nacht samen, omdat er ook diepere gesprekken waren geweest. Hun relatie was niet oppervlakkig, maar werd juist met de dag diepgaander. En ondanks dat ze bij lange na nog geen eens een maand samen waren, voelde het alsof ze al veel langer samen waren. Het was een connectie die ze hadden, die ze beiden voelden, die hen bij elkaar had gebracht.
En daarom glimlachte Sally slechts even bij zijn woorden, hoewel deze maar half was en richtte zich toen op Sorrel, die naast haar was gaan zitten. Ze had haar vriendin vaker in het mannelijke uniform gezien en ze keek er dan ook niet van op. Ze hoorde hoe twee jongens achter haar aan het discussiëren waren of ze naar de bibliotheek zouden gaan of niet en hieruit concludeerde ze dat dat dus toegestaan was. Ze beantwoordde de begroeting van Sorrel met een glimlach en keek toen even naar het bord, waar Daniël slechts het woord 'verslagen' had opgeschreven. 'We moeten werken aan ons verslag en volgens mij mag je ook naar de bibliotheek gaan, hoewel ik dat niet zeker weet.' Ze wierp even een blik naar Daniël, die ondertussen bezig was met de blondines - quelle surprise -, en vroeg zich af of ze het zou vragen of niet. Ze wilde eigenlijk zo min mogelijk zijn aandacht trekken, omdat dat voor hen beiden niet prettig was. Het zorgde er alleen maar voor dat ze weer aandacht op elkaar vestigden en ondanks dat Daniël afwezig leek deze ochtend, wilde ze het niet moeilijker maken voor hen dan het al was. Aan de andere kant, als ze naar de bibliotheek gingen, zou het allemaal een stuk makkelijker worden. 'Ik vraag het wel even,' sprak ze uiteindelijk, waarna ze haar hand opstak, wachtend tot Daniël klaar zou zijn bij de blondines en haar hand zou opmerken. Ze had geen zin om weer aandacht te trekken door weer ongevraagd haar mond open te trekken. Ze wist niet wat het was, maar ze begon het idee te krijgen haar oude, rustige zelf terug te krijgen. De furie was er nog, zeer zeker, maar het extreme leek zijn kracht te verliezen, af te zwakken.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   za 16 jun - 8:29

Ze knikte begrijpend bij de woorden van haar vriendin, waarna ze zich over de tafel boog en haar tas weer terug omhoog haalde. Behendig opende ze de flap, stortte haar boeken op tafel, waarna ze deze zonder teveel haast ordelijk begon op te stapelen en terug in haar tas liet vallen. Haar schrijfgerei liet ze hierbij terug in de tas vallen, waarna ze een laatste boek op haar tafel liet liggen en deze opensloeg. Ze had al een boek geleend, al had ze niet van tevoren geweten of ze vandaag aan de verslagen hadden mogen werken. Ze had het voor de zekerheid mee gegrepen, ook omdat het al enige tijd uit haar eigen interesse op de slaapzaal lag. Ze duwde haar schouders naar achteren, ontspande weer en keek op toen hun jonge docent eindelijk de hand van haar vriendin opmerkte. Ze draaide zich echter om toen hij voor hun tafel stond, er zeker van dat Sally het ook alleen wel kon afhandelen en glimlachte naar het bekende gezicht achter haar. ‘Hoe was jullie feest.’ vroeg ze nieuwschierig, terwijl ze hen aankeek en de twee Gryffindor's begonnen knullig te grijnzen. ‘Weet ik niet, zeg jij het maar.’ antwoordden ze tegelijkertijd, waarna ze alle drie in lachen uitbarsten. ‘Mij is het wel bevallen, maar dat vroeg ik niet.’ Ze grijnsde en de jongens knipperden kort verward, waarna ze ook grijnsden. ‘Wij hebben ons ook uiterst vermaakt.’ Ze lachte en sloeg het boek voor hun neus dicht, zich onder een verontwaardigd geluiden weer omdraaiend. ‘Dus?’ vroeg ze en keek haar vriendin afwachtend aan.

Hij was al vrij snel klaar bij de blondine, merendeels omdat haar vraag net zo oppervlakkig en overduidelijk was geweest als de andere vragen die hij had gehad. Hij knikte naar een stel dat naar de deur liep om naar de bibliotheek te gaan, waarna hij achter zijn bureau ging zitten en afwezig het lokaal doorkeek. Pas later merkte hij de hand van de roodharige jongedame op en stond hij haastig, misschien zelfs met een lichte kleur op, om naar haar toe te lopen. ‘Vertel het eens, juffrouw Carter.’ Hij glimlachte half en beet op zijn lip toen ze vroeg of ze naar de bibliotheek mochten gaan. Hij wierp een korte blik op het boek voor Sorrel, waarna hij knikte en naar de deur wees. ‘Natuurlijk, al jullie meer informatie nodig hebben, mogen jullie inderdaad naar de bibliotheek. Wees voor het einde van de les weer in het lokaal aanwezig, juffrouw Carter.’ Hij glimlachte opnieuw half en liep weer naar zijn bureau terug, om hierlangs te lopen en naar een volgende vraag te lopen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   zo 17 jun - 11:15

Sally knikte bij de woorden van Daniël, een vage glimlach rondom haar lippen. 'Natuurlijk,' antwoordde ze, toen hij haar erop wees dat ze voor het einde van de les weer in het lokaal aanwezig moest zijn, 'we willen natuurlijk niet dat ik weer de regels overtreed.' Het klonk lichtelijk geamuseerd, maar was zacht genoeg gesproken om niet hoorbaar te zijn voor mensen, waarvoor de woorden niet bedoeld waren. Ze keek even hoe hij terug liep naar zijn bureau, om hier langs te lopen en naar een volgende vraag te lopen, waarna ze de stem van haar vriendin hoorde. Ze richtte haar aandacht op haar vriendin en glimlachte vaag. 'We mogen naar de bibliotheek, als we maar voor het einde van de les terug zijn. Dus, ik weet niet of jij er wat voor voelt om naar de bibliotheek te gaan of denk je dat we alle informatie wel uit ons boek kunnen halen?' Ergens hoopte ze dat Sorrel zou zeggen dat ze informatie nodig hadden uit de bibliotheek, want dat zou betekenen dat deze les een stuk makkelijker zou worden voor haar en Daniël.
Ergens speelde Sally met het idee om het Sorrel te vertellen, maar ze had geen idee of Daniël het daar mee eens zou zijn en eigenlijk was ze ergens bang voor de reactie van Sorrel. Zeker omdat zij en Daniël nu niet bepaald goed begonnen waren en zich nu in een innige relatie hadden verwikkeld. Wat als Sorrel eens wist wat ze ondertussen driemaal met Daniël gedaan had? Wat dan? Als Sally erover nadacht was het eigenlijk meer dan alleen maar fout, maar ze hield van Daniël en het was ondertussen wel duidelijk dat ze niet zonder elkaar konden. Maar ze had het idee dat haar relatie met Daniël, haar vriendschap met Sorrel in de weg begon te zitten. Haar gedachten waren negen van de tien keer bij Daniël, net zoals haar aanwezigheid. Maar aan de andere kant, het was maar voor een jaar, dan kon Sorrel alles weten - als ze dan nog niet uit elkaar gegroeid waren. Het was een dilemma, een dilemma die ze waarschijnlijk nog wel een tijdje zou hebben. Zeker omdat zij en Daniël, als het aan haar lag, voorlopig nog niet uit elkaar gingen. Ware liefde laat je niet zomaar verdwijnen, verbreken, totdat er niets meer van over is. Ware liefde vecht je voor en dat zou Sally ook doen, zolang ze zou kunnen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   za 23 jun - 17:41

Het duurde even voordat het roodharige meisje op haar vriendin reageerde, al deed ze dit enkel door het boek dat ze zojuist had opgediept van de tafel te pakken en het voor het gezichtsveld van haar vriendin heen en weer te zwaaien. Ze legde het weer neer, schudde haar schouders los, waarna ze opstond en grijnsde. Haar lippen bleven echter buiten dat op elkaar en zonder nog iets los te laten griste ze het boek van de tafel en liep naar de deur van het lokaal, waar ze uiteindelijk haar mond opende. 'Dus, komt je nog?' Ze grijnsde opnieuw, stak haar hand op om zo zwaaiend de aandacht van hun leraar te trekken en vervolgens naar de deur te gebaren. Zijn vermoeide ogen lichtten kort op, voordat hij knikte en zijn hand opstak en met zijn vinger kort een paar keer op zijn pols tikte. Ze knikte, wachtte op Sally, die ze bij de pols pakte zodra ze bij haar was. Ze lachte zacht en vooral zonder reden, maar dat maakte haar niet uit en ze betwijfelde of Sally het uit zou maken, want aan haar gezicht te zien was ze al blij genoeg dat ze het lokaal uit waren. Ze zette de achtervolging op een paar mede-leerlingen in en volgde die de bibliotheek in, waar ze vriendelijk naar de steng uitziende vrouw knikte. Zij legde enkel haar vingers op haar oudroze gestifte lippen, in een gebaar dat ze maar beter stil moest blijven. Sorrel knikte met een zuur gezicht naar de vrouw, voor ze haar vriendin meetrok naar de kast waar ze ook het boek in haar handen vandaan had. 'Kijk.' fluisterde ze haast samenzweerderig tegen Sally, waarna ze een gebaar maakte naar de rij boeken. 'Transfiguratie. Nu de opgave nog een boek over dierlijke transfiguratie eruit te zoeken. Dit boek kostte me al ruim een uur, maar een boek over faunaten is vast sneller te vinden. Denk je ook niet?' Ze glimlachte, trok een gezicht naar de bibliothecaresse die een woest 'Shhhht' hun kant op wierp, voor ze weer overeind kwam over de half voorover gebogen positie en aan de rechterkant van de rij boeken begon. 'Begin jij links.' zei ze, waarna ze haar vriendin vaag naar links gebaarde. Faunaten waren tovenaars die naar een dier konden veranderen, waardoor het haar een interessant bij-onderwerp leek voor hun werkstuk. Ze trok met een bedenkelijk gezicht wat ruggen naar voren, waarna ze ze afkeurend weer terug duwde.

Zijn ogen hadden kort opgelicht toen het rossige meisje had laten weten dat ze samen met haar roodharige vriendin naar de bibliotheek zouden gaan en nu liet hij zich dan ook met iets van opluchting in de stoel achter zijn bureau vallen. Het was makkelijker voor hem zijn gevoelens te negeren als Sally niet direct in zijn buurt was, al hielp de vermoeidheid -nogmaals- ook aardig beet. Hij gebaarde vaag naar een hand die in de lucht was gestoken en het desbetreffende meisje bekende nog geen onderwerp te weten, waardoor hij over he bureau naar voren boog en haar aankeek. 'Je had al lang een onderwerp moeten hebben. Je volgt nu toch echt al lang genoeg Transfiguratie om een degelijk onderwerp te kunnen bedenken. Jullie krijgen geen langere tijd en zorg maar dat je voor vandaag een onderwerp hebt bedacht.' Na deze preek zonk hij terug in zijn stoel en duwde zijn vingers tegen zijn slapen, gedeeltelijk om zijn vermoeide gedachten wakker te schudden. Jezus, het zou nog knap lastig worden op deze manier. Sally had hem aardig uit zijn slaap gehouden en dat zonder dat ze er echt was geweest. Daarbij had hij liggen worstelen met de vraag of hij het Jenico moest vertellen, aangezien de vriendschap die ze nu al jaren hadden belangrijk voor hem was en hij wilde eerlijk gezegd niet tegen hem liegen. Aan de andere kant was dan weer de angst dat de liefde, waarover hij en Sally inmiddels zeker konden zijn, overduidelijk werd en het zou leiden tot de ontdekking hiervan. Het zou maar slecht uitpakken en dat was, ondanks dat Jenico zijn beste vriend was de grootste reden dat hij met de vraag bleef worstelen. Hij vertrouwde Jenico en Sally net zo veel, maar waarschijnlijk zichzelf niet genoeg. Hij slaakte een zucht, terwijl hij weer opstond en naar een groepje achterin de klas liep.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   di 26 jun - 21:53

Sally liet zich meetrekken door haar vriendin, terwijl ze de verleiding om nog even achterom te kijken weerstond. Eenmaal in de bibliotheek knikte ook zij vriendelijk naar de bibliothecaresse, maar zoals gewoonlijk was het antwoord slechts dat ze haar lippen tuitte en haar vingers daar tegen aan legde. Sally rolde haar ogen en liep door, waarna ze naar de haast samenzweerderige woorden van haar vriendin luisterde. Ze knikte bij de woorden van haar vriendin en begon links, terwijl ze de titels bekeek en af en toe boeken eruit haalde, maar ze steeds weer terugzette. Iets over faunaten vinden moest toch niet zo moeilijk zijn?
Jammer genoeg duurde het niet lang voordat haar gedachten wegdreven bij het onderwerp en ze zich dan ook slechts nog vaag kon concentreren op de boeken. Ze zag de helse, blauwe ogen voor zich, de ogen waar ze in kon verdrinken als ze dat wilde, maar het was niet Daniël wie haar gedachten een beeld gaven. Het was een sneeuwwitte vogel. Sally bleef halverwege haar handeling - wat het reiken naar een boek was - stil staan en knipperde even. Daniël was een faunaat, was het niet? Hij had hun allereerste les als sneeuwwitte vogel boven hen gezeten en ze had hem nog net kunnen zien terug veranderen. Langzaam liet ze haar hand zakken, waarna ze naar Sorrel keek. 'Hé, Sorrel, is Daniël niet zelf een faunaat? Is het denk je niet veel informatiever als we het vragen aan iemand die het is? Kijk, we kunnen wel uit een boek dingen lezen, maar ik denk dat Daniël ons er veel meer over kan vertellen, omdat hij het zelf is, weet je wel?' Ondanks haar woorden richtte ze zich daarna weer op de boeken, voor het geval Sorrel het niet eens zou zijn met haar vraag en ook zou weigeren. Dan zouden ze nog steeds een boek hebben.
Haar vingers sloten zich om de rug van een veelbelovend boek en ze moest de stof er vanaf blazen om de titel goed te kunnen lezen. Faunaten en hun informatie, zei de titel. Sally fronste even en opende het boek, waarna ze er vlug doorheen bladerde. Het zag er veelbelovend uit en ze sloot het boek dan ook weer, waarna ze er mee naar Sorrel liep en het boek liet zien. 'Denk je dat we hier wat mee kunnen?' vroeg ze, terwijl ze haar vriendin aan keek.
Het was makkelijker, merkte ze, om zich te concentreren nu ze niet bij Daniël was en nu ze niet het schrijnende verlangen voelde, wat ze gisteren nog gevoeld had. Natuurlijk, ze verlangde nog steeds naar Daniël, naar zijn warmte, zijn liefde, zijn stem, alles wat hem zichzelf maakte, maar het was iets makkelijker vol te houden. Ze wist haar aandacht ook langer op het werkelijke onderwerp te houden, iets wat de afgelopen tijd wel anders was geweest, aangezien een zekere blonde jongen haar gedachten, haar dromen, haar leven op het moment compleet domineerde.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   zo 1 jul - 15:24

Ze stond inmiddels bijna naast Sally toen haar stem door de ruimte zeilde -wat in de eerste instantie tot een luid gesis van de bibliothecaresse leidde- met het voorstel het aan Daniël te vragen, die naar haar herinneringen ook een Faunaat was. Ze keek verbaasd naar haar vriendin op, voor ze zich met een bedenkelijk gezicht weer tot de boeken in de kast richtte. Ze was de -toch vrij indrukwekkende- intrede van hun nieuwe leraar eerlijk gezegd vergeten, maar toen Sally er weer over begon, prikte het beeld van een sneeuwwitte vogel weer op haar netvlies. Hij had de eerste les gebruik gemaakt van hun onoplettendheid en zijn 'binnenkomst' had hierdoor nog meer indruk gemaakt, of dat was wat ze zich nu weer herinnerde. Hij had op een kroonluchter aan het plafond gezeten en was hier na zo'n vijf minuten vanaf gezeild om op het bureau plaats te nemen. Zijn ijsblauwe ogen hadden elke leerling doorboord, voor hij als de jonge twintiger die hij was op het bureau zat. Hij had zeker een spetterende indruk gemaakt, vooral op sommigen. Ze glimlachte even bitter bij de gedachte aan de blondines, want ondanks dat ze weinig met hun leraar Transfiguratie had, was hun gedrag -licht uitgedrukt- irritant te noemen.
Ze keek weer op toen Sally het onderwerp wegveegde met een boek dat ze zojuist tussen de honderden andere had gevonden, met de toepasselijke titel Faunaten en hun informatie. Ze griste het boek uit de handen van haar vriendin, waarna ze het opensloeg en er in een rap tempo doorheen bladerde. Vervolgens duwde ze het boek terug in de handen van haar vriendin en knikte uitbundig. 'That will do.' zei ze instemmend, waarna ze de hand van haar vriendin greep en haar naar de antiek houten balie sleurde. Ze hield het boek in de handen van Sally wat onhandig omhoog en de vrouw bevestigde zonder vragen hun lening. Ze wist hun gegevens en die van Daniël snel op te zoeken en te noteren, waarna ze gebaarde dat ze weg konden gaan. 'Great.'
Ze liep met Sally naar de gang, waar ze een eind bij de bibliotheek weg stilstond en haar vriendin serieus aankeek. 'We kunnen inderdaad ook nog informatie aan Daniël vragen, maar ik denk ook dat het boek handig van pas komt, voor het geval dat.' Ze glimlachte, waarna ze zich omdraaide en weer verder liep.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   Vandaag om 8:51

Terug naar boven Go down
 
ORPG | Acts of Courage
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 15 van 19Ga naar pagina : Vorige  1 ... 9 ... 14, 15, 16, 17, 18, 19  Volgende

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Delirious :: Verhalen en Rollenspellen :: Rollenspellen :: ORPG-
Ga naar: