IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 ORPG | Acts of Courage

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : Vorige  1 ... 9 ... 15, 16, 17, 18, 19  Volgende
AuteurBericht
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   zo 1 jul - 16:33

Sally keek toe hoe haar vriendin het boek in een rap tempo doorbladerde en vervolgens constateerde dat ze het wel konden gebruiken. Ze voelde hoe haar hand werd gegrepen, waarna ze werd meegesleurd naar de antiek houten balie, waar de chagrijnige bibliothecaresse stond. Hun lening werd bevestigd, waarna ze de gang op liepen. Een eind bij de bibliotheek vandaan beef Sorrel stilstaan, waarna ze haar aankeek. Sally knikte bij de woorden. 'Ik vraag het straks wel gelijk als we weer in het lokaal zijn, dan kan jij je over het boek ontfermen. Jij bent er beter in de precieze informatie uit de lappen teksten te halen dan dat ik dat ben,' antwoordde de roodharige jongedame, waarna ook zij het weer op een lopen zette.
Eenmaal bij het lokaal aangekomen, duwde Sally de zware, houten deur open, waarna ze haar vriendin doorging. Daniël zat achter zijn bureau en Sally liep dan ook naar zijn bureau toe, waarna ze er voor bleef staan en licht met haar vingertoppen op het hout steunde. Zo waren de gezichtsuitdrukkingen van haar en Daniël het minst zichtbaar en zo was ze in staat zo met hem te spreken, dat anderen de hele conversatie niet konden horen. Zeker omdat de blondines vooraan zaten en Sally wilde niet dat ze hen op een idee bracht en zo ook Daniël benadeelde. 'Je bent een faunaat, is het niet?' was haar inleiding. Haar stem was zacht, maar zoals gewoonlijk wist Sally zich duidelijk verstaanbaar te maken, zonder dat de rest kon meegenieten van het gesprek. 'Sorrel en ik hebben het over faunaten, zoals je waarschijnlijk wel onthouden hebt, en we kwamen tot de conclusie dat het misschien de meeste informatie oplevert als we met een faunaat zelf praten. Dus of je het ziet zitten om ons er informatie over te geven.' Ze keek hem aan, had een zwakke, maar duidelijk aanwezige glimlach rondom haar lippen. Eén van haar handen liet ze van het bureau afglijden, waarna haar vingertoppen naar haar hals gleden en in een afwezige handeling, speelde haar vingers met de ketting rondom haar hals. De vingertoppen aan haar andere hand waren nog steeds licht tegen het hout aan gedrukt, zonder daadwerkelijk gebogen te moeten staan. Ze kon prima rechtop blijven staan en haar vingertoppen tegen het hout drukken, tegen het bureau waarop zoveel tussen hen was ontstaan.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   zo 1 jul - 17:54

Ze keek haar vriendin aan toen deze instemde, al was het eerder het tweede wat Sally zei dat haar liet opkijken. Haar ogen stonden ietwat doordringend terwijl ze het gezicht van haar vriendin op sporen onderzocht, voor ze besloot haar mond te houden en zich weer om te draaien. Met een redelijk tempo liep ze door de gangen, waarbij de hoge paardenstaart enthousiaster dan ze zich voelde heen en weer sprong. Bij de deur stond ze stil en glipte pas na haar vriendin het lokaal in, waar ze weer op haar plek ging zetten en met haar neus in het boek dook, dat Sally in tussen al op de tafel had gelegd. Ze wierp een korte blik op de klok, die de laatste minuten van de les aftelde, voor ze de inhoudsopgave naar bijzonderheden begon te inspecteren. Ze pakte een vel perkament en de koppen die de moeite waard leken zocht ze op om op die plek een afgescheurd perkament te leggen. Toen ze het boek weer sloot zaten er een stuk of wat stukken perkament tussen het boek, met elk een kenmerkend woord voor de kop erop gekrabbeld. Haar handschrift was door het gebrek aan ruimte op het papiertje rommelig, maar niet onleesbaar en met een tevreden zucht ruimde ze haar boeken op, om de laatste seconden van de les af te wachten.

Hij keek op toen de roodharige jongedame plots voor zijn bureau stond en zijn ijsblauwe ogen stonden ietwat verrast terwijl hij haar aankeek. Ze viel met de deur in huis door hem te vragen of hij een faunaat was, al leek ze het eerder voor zichzelf te bevestigen en stelde ze het slechts voor de illusie in een vraag. Hij knikte half en toen ze over haar verslag begon, richtte hij zich wat verder op en glimlachte. 'Dierlijke transfiguratie, ook wel faunaten. Is het niet?' Hij glimlachte en knikte, terwijl hij opstond en een korte blik op de klok wierp. Het voorwerp toonde dat er weinig tijd was voor bespreking, zeker als hij zijn les nog fatsoenlijk wilde afsluiten en hij gebaarde haar dan ook naar haar plaats. 'Het spijt me, juffrouw Carter. Ik moet de les afsluiten, maar we kunnen later een afspraak maken voor dat gesprek.' Hij klapte in zijn handen toen ze weer op haar plaats zat en de enkelingen die daadwerkelijk met hun verslag bezig waren geweest, keken licht verstoord op. Hij glimlachte vriendelijk de klas in en gebaarde naar de klok aan de wand. 'Het is bijna tijd, dus jullie kunnen jullie spullen opruimen en naar de volgende les gaan. Als er nog vragen zijn, hoor ik dat.'
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   zo 1 jul - 18:06

Sally stopte de resterende spullen, die nog op tafel hadden gelegen, in haar tas en keek Sorrel aan. 'We moeten later een afsprak maken, dus ik stel voor dat we vanmiddag na onze lessen langsgaan en dan om informatie vragen. Bij de keren dat ik bij hem heb gezeten voor het nakomen had hij toch niet bijster veel te doen, dus ik denk dat dat wel moet lukken. Tenminste, als jij vanmiddag ook kan?' Ze kwam overeind, hees haar tas over haar schouder en wierp nog even een blik naar Daniël, een glimlach rondom haar lippen. Ergens vroeg ze zich af hoe ze het nu zouden regelen verder, aangezien het wel duidelijk was dat Sally zich minder misdroeg en er leek dan ook geen enkele reden te zijn om na te komen. En wel, dat was toch wel hun meest "legale" manier geweest om af te spreken. En eerlijk, het was wel duidelijk dat zij er beiden niet heel fantastisch tegen konden als ze elkaar niet veel zagen. Het was een brandend, knagend, schurend verlangen dat hen pijnigden, net zo lang totdat ze elkaar weer zagen. Ergens was er dat sprankje hoop dat hij haar nog even bij zich zou roepen, maar het zou haar verbazen als dat zou gebeuren. Zij had les, hij had een andere klas en zoals al vermeld, er was eigenlijk geen reden om haar na te laten komen.
En dus hield ze het maar bij die blik, waarbij een glimlach rondom haar lippen lag. Hun relatie was zo ontzettend gecompliceerd, maar tegelijkertijd zou Sally het voor niets willen opgeven. Ze wendde haar blik uiteindelijk af en keek naar Sorrel, waarna ze even een hand door haar lange lokken haalde. Het was haar kenmerk, altijd al geweest. Niet alleen vanwege de kleur, maar ook vanwege de lengte. Het maakte haar herkenbaar, aanwezig misschien. 'You ready?' vroeg ze, duidend om op weg te gaan naar hun volgende les.

Jenico stond al in zijn lokaal, veegde wat aantekeningen voor derdeklassers uit en schreef wat aantekeningen voor zijn zevendejaars op. Het waren simpele aantekeningen, puur zodat ze precies wisten wat ze moesten doen als ze vast zouden lopen. Hulplijnen, meer waren het niet. Hij had de voorraadkast al bijgevuld en liep net naar zijn bureau, toen de eerste leerlingen alweer het lokaal binnenkwamen. Hij knikte vriendelijk, beantwoordde zo nu en dan hun begroetingen. Maar eerlijk, eigenlijk wachtte hij totdat één bepaald persoon binnen zou komen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   ma 2 jul - 20:37

Het meisje keek in de blauwe ogen van haar vriendin en kort zou ze kunnen zweren een vlaag van warmte in de ogen van Sally te kunnen zien. Warmte, die niet kwam van de lucht of spanning, tenminste niet de 'gezonde' spanning waar mensen het warm van kregen. Een spanning waarbij je met nerveuze blik een mensenmassa in staarde, klaar om een nietszeggende woordje te doen. Het was niet een warmte die in een van die categorieën in te delen was en enkel bij een pure emotie hoorde. Ze durfde zichzelf hier echter geen bevestiging voor te geven en voor ze het zelf door had, had ze gedachte al weer naar de donkerste hoeken van haar gedachten gebaand. Ze knikte begrijpend, voor ze de stoffen tas over haar schouder hees en kalm naar de deur liep, waar zich inmiddels al een behoorlijke horde leerlingen hadden verzameld.
Ze had altijd zo ironisch gevonden, dat iedereen zo ongelooflijk zijn best kon doen, maar dat zodra er werd gezegd dat er opgeruimd kon worden ze niet wisten hoe snel hun biezen gepakt moesten zijn. Het was nog maar seconden geleden dat Daniël het einde van de les had aangekondigd en nu stond al ruim driekwart van de klas zich onhandig door de deur te dringen. Ondertussen kwamen de tweedejaars, die ook al toestemming om te gaan hadden gekregen, in tegengestelde richting hun kant om geschoven en zo probeerde een drukke studenten massa zich door de ineens toch vrij kleine deur te dwingen. Ze slaakte een zucht terwijl ze zich door de dringende massa duwde en toen ze uiteindelijk, 'veilig en wel' op de gang stond, keek ze naar haar vriendin. 'Let's go.'
Ze trok nog even onhandig aan haar paardenstaart, voor ze haar blouse goed trok en de trappen naar de kerkers afstommelde. Ondanks dat ze één van de eersten was geweest om zich uit de mensenmassa los te worstelen, hadden een aantal leerlingen zich al op hun gebruikelijk plaats verschanst en waren hun lesboeken al keurig opengeslagen. Dat ze er voor de rest niet veel aandacht aan besteedden was dan wel een feit, praktisch zaten ze al als een stel engeltjes klaar. Engeltjes die de oren van elkaar kop zanikten en zeurden, maar de leraar voorin het lokaal leek dit irritante geblaat direct te verzachten. Ze glimlachte naar hem, voor ze op haar gebruikelijk plek neerplofte en volgens de instructies op het bord de juiste bladzijde opzocht.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   ma 2 jul - 20:58

Hij kon een glimlach niet bedwingen toen die ene studente binnen kwam en hij beantwoordde haar glimlach dan ook, met misschien een iets hartelijkere glimlach dan daadwerkelijk nodig of appropiate. Hij knikte even naar haar en hij glimlachte opnieuw, een minder aanwezige glimlach, toen hij zag dat Sorrels roodharige vriendin nu ook weer aanwezig was in zijn les en dit keer echt aanwezig leek. Een geamuseerde twinkeling schitterde kort in zijn ogen, bij het zien van de kledij van Sorrel. Typisch Sorrel om tegen de regels in te gaan en alsnog een broek te dragen.
Toen zo'n beetje elke leerling zat, klapte hij in zijn handen om de aandacht te krijgen. 'Goed, we gaan vandaag een redelijk ingewikkelde toverdrank maken. Hij kost niet het hele lesuur in principe, maar hij is ingewikkeld, vandaar ook de aantekeningen op het bord. Als er vragen zijn, ik zit hier,' zei hij, waarna hij nogmaals in zijn handen klapte, als teken dat ze konden beginnen.
Hij merkte dat zijn aandacht er niet helemaal bij was en dat een bepaalde studente hem afleidde. God, hij moest echt met haar spreken, de hele situatie bespreken en alles wat daarbij kwam kijken. En dus liep hij naar het tafeltje van Sorrel, waarna hij haar tegen hield voor ze de ingrediënten kon pakken. Hij gebaarde naar haar vriendin dat ze door kon lopen en sprak vervolgens op gedempte toon: 'Ik zou graag willen dat je na de les even blijft. Er zijn wat dingen die jij en ik moeten bespreken, duidelijk moeten maken voor zover dat mogelijk is.' Hij keek haar aan, een zwakke glimlach rondom zijn lippen, waarna hij weer terug liep naar zijn bureau, wachtend tot een leerling of leerlinge hem nodig zou hebben.

Sally luisterde naar de woorden van hun docent en kwam vervolgens overeind. Haar lange lokken had ze in een paardenstaart gedaan, hoewel het eigenlijk niet veel nut had. Haar haar kwam nu nog steeds tot haar heup en bleef de neiging hebben om tijdens toverdranken over haar schouder te vallen en in de weg te zitten. Ze wilde net naar de voorraadkast lopen, toen professor Shane naar hen toe kwam. Hij gebaarde dat ze door kon lopen en ze fronste even, waarna ze maar deed wat hij zei. De gewoonte van Sorrel over nemend, zocht ze naar de beste ingrediënten die er nog in de kast stonden en pas toen ze daar volledig zeker van was, keerde ze terug naar haar tafeltje, om professor Shane nog net terug te zien lopen naar zijn bureau. 'Wat was er?' vroeg ze op gedempte toon, terwijl ze haar boek open sloeg en één van de eerste aanwijzingen begon uit te voeren. Toverdranken was niet bepaald haar favoriete vak, zelfs niet met de nieuwe leraar, maar de vorige keer had ze vrijwel niets gedaan en ze wilde niet dat Sorrel nog een keer alles in haar eentje zou doen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   di 17 jul - 16:08

Ze kon het niet helpen dat ze het fijn vond zijn glimlach te zien en niet fijn zoals andere leerlingen de glimlach van hun leraar vonden, als ze zijn glimlach al konden waarderen. Ze werd er oprecht gelukkig en warm van, gewoon omdat ze kon zien dat zijn glimlach meer was dan hij anderen zou schenken. Ze voelde zich er bijzonder door, zonder dat ze dat echt verdiende, want ze bleef één van de honderden gezichten die hij zag. Ze was gewoon één van zijn leerling en ze moest, mocht niet meer zijn. Ze schudde haar hoofd, terwijl ze op haar stoel neerplofte en de juiste bladzijde opzocht. Ze kon zich precies voorstellen hoe Sally zich voelde, al haar - als hun - vermoedens klopte en god, ze haatte het nu al. Verboden had haar nooit tegengehouden, maar nu was het de zwaarste last op haar schouders en dat zonder dat ze zeker was, zonder dat ze alles zeker wist. Ze had nog niet eens al haar gevoelens - laat staan die van hem - ontcijferd. Ze slaakte een zucht, waarna ze haar blik weer oprichtte en hem aankeek, dit keer om zich op zijn les te kunnen concentreren. Zijn uitleg was kort en bondig voor hij de hele klas aan het werk zette en net toen ze weer in het boek keek, stond hij voor haar neus.
Haar ogen werden een moment groot van schrik, simpel gezegd omdat ze hem niet had horen aankomen - laat staan dat ze hem verwacht had. Sally, die blijkbaar al wel de ingrediëntenlijst had doorgenomen was al opgestaan en kreeg van hem het teken dat ze door kon lopen en kort benauwde het idee dat ze dan 'alleen' met hem was haar. Vervolgens besefte ze zich dat ze midden in een klaslokaal stonden en dus weinig konden beginnen en glimlachte ze opgelucht. Hij kon het gemakkelijk als een gewone glimlach opvatten. Ze fronste haar wenkbrauwen toen hij op gedempte toon mededeelde dat hij haar na de les wilde spreken, maar tegen de tijd dat ze een antwoord had, zat hij - blijkbaar - weer achter zijn bureau. Ze slaakte een zucht, waarna ze naar haar terugkerende vriendin keek.
Ze haalde haar schouders nietszeggend op en keek nog even naar Jenico, voor ze Sally ook daadwerkelijk aankeek. "Geen idee, blijkbaar heb ik een gesprek na de les." antwoordde ze op gedempte toon, waarna ze een ingrediënt pakte om voor haar rekening te nemen. "Je zult dus alleen naar Daniël moeten voor ons verslag. Hopelijk is dat geen probleem? Jullie trekken elkaar tenminste niet meer haren uit." Ze grinnikte bij haar laatste woorden, al had het ondanks dat een zekere serieuze toon.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   di 17 jul - 16:31

Jenico keek zo nu en dan de klas rond, hield zijn blik af en toe bij Sorrel en zodra hij zich daar op betrapte, schold hij zichzelf uit voor idioot en keek vervolgens weer verder. De les verliep, tot nu toe, en ergens had hij het idee dat de les maar traag voorbij ging. Toen hij, voor de zoveelste keer, op de klok keek en zag dat de wijzers slechts twee minuten verder stonden, zuchtte hij, schudde haast onmerkbaar zijn hoofd en probeerde zich te concentreren op hetgeen wat voor hem stond. Het becijferen van drankjes werd hij soms, om eerlijk te zijn, nogal beu en zeker nu, met het vooruitzicht op het gesprek wat hij zo met Sorrel zou hebben, had hij er totaal geen zin in.
Uiteindelijk spotte hij een vinger in de lucht en hij kwam dan ook achter zijn bureau vandaan, zodat hij naar de jongen toe kon lopen. Hij luisterde naar de vraag en knikte toen naar het bord. 'Daar staat het duidelijk op, dus je vraag is nogal overbodig,' reageerde hij, waarna hij weer terug wilde lopen naar zijn plaats, toen hij een volgende hand in de lucht spotte.
En zo ging het de rest van de tijd, die langzaam voorbij tikte, totdat eindelijk - eindelijk! - de zoemende bel ging. Leerlingen kwamen overeind, stopten hun drank in hun flacon, waarna deze op zijn bureau gezet werden. 'Tot morgen,' antwoordde hij op sommige opmerkingen van leerlingen, die hem een fijne dag toe wenste. Hij wachtte geduldig totdat de laatste leerlingen vertrokken waren en uiteindelijk verdween ook de roodharige vriendin van Sorrel. Met een simpele zwaai van zijn toverstok sloot de deur achter de vurige lokken en met een tweede zwaai ging de deur op slot. Hij zag het niet bepaald zitten dat de deur ineens open ging, als hij in een heel openhartig gesprek met Sorrel was. Want dat moest gebeuren, de stand van zaken moest besproken worden.

Sally glimlachte bij de woorden van haar vriendin en knikte toen. 'Is goed en nee, ik vind het geen ramp. Ik denk dat Daniël en ik elkaar nu meer snappen. Ik ergerde me denk ik voornamelijk aan de blondines en wel, het maakt verder ook niet uit.' Kalm vervolgde ze met wat ze had gedaan - het maken van de toverdrank - en deed dat tot de luide zoem aangaf dat de les voorbij was. 'Wel, succes denk ik. Als ik niet in de leerlingenkamer ben straks, ben ik waarschijnlijk nog bij Daniël dus. Ik heb geen idee hoelang hij door kan gaan zeiken over het faunaat-zijnde. We zullen het meemaken. Tot straks!' En na die woorden propte de jongedame haar spullen in haar tas, waarna ze het lokaal verliet.
Het was redelijk rustig op de gangen. Leerlingen waren waar ze wezen moesten en de lessen waren zo'n beetje wel voorbij. Ze vond het wel prettig, hoefde ze niet heel de tijd aan te horen wat er gezegd werd over hun twee nieuwe leraren. Uiteindelijk stond ze stil voor het lokaal van Daniël, waarna ze de deur open deed en er doorheen glipte, toen deze ver genoeg open was. Ze liep door, tot ze bij zijn bureau was en liet haar tas toen van haar schouder afglijden. Kalm ging ze achter de stoel staan, waar hij op zat en sloeg haar armen om zijn hals heen, terwijl ze haar lippen voor enkele seconden in zijn hals plaatste. 'Hé, Handsome,' prevelde ze tegen zijn hals aan.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   wo 18 jul - 18:44

Sally had - blijkbaar - besloten de drank voor haar rekening te nemen en was al uitvoerig aan de drank begonnen, tegen de tijd dat ze haar gedachten weer fatsoenlijk op de les kon focussen. Ze had haar ritueel in eren gelaten en voor haar waren de meest perfecte ingrediënten uitgestald, waar ze zeker de helft al gebruiksklaar had gemaakt. Zijzelf had wat afwezig een ander ingrediënt staan snijden, maar verder dan dat was ze niet gekomen en ze voelde zich nutteloos in de opdracht. Ze viel dan ook met een zucht weer terug op haar stoel en staarde afwezig naar de klok die de seconde naar het einde van de les aftelde. Het voorwerp tikte naar haar mening veel te traag en de neiging de tijd te versnellen kwam in haar op, maar drukte ze weg, omdat ze daarmee haar medeleerlingen niet zou helpen. In geval van toverdranken zaten er aardig wat zwarte schapen in haar klas, die allereerst niet eens naar hun ingrediënten omkeken, geen moeite deden en dat ‘geen moeite’ ook nog eens traag als een slak deden. Hoe dan ook, ze probeerden er het beste van te maken en wonder boven wonder stond er elke les, ook van hun een flacon op het bureau van hun leraar toverdranken. Het waren waardeloze drankjes en het effect was minimaal, maar goed, je kon ze er alvast op complimenteren dat ze tenminste zover kwamen als hun toverdrank daadwerkelijk inleveren. Ze slaakte een verlichtende zucht toen de bel, snerpend een einde maakte aan de les en om de laatste last toch maar van de schouders van haar vriendin te tillen, bottelde ze de drank en leverde ze die bij Jenico in. Ze slaakte opnieuw een zucht toen ze terug liep, om haar spullen op te ruimen en knikte naar haar vriendin die op dat moment al met haar tas over haar schouder klaar stond.
‘Ja, is prima, ik zou ook nog wel hoelang ik hier bezig ben.’ Grinnikte ze, voordat ze op de tafel ging zitten en wachtte op Jenico. Ze hoorde hoe de deur achter haar in het slot viel en kort trok een onaangename rilling over haar rug. Tuurlijk, ze waardeerde zijn gezelschap, maar een zekere veiligheid kon ze nu wel vergeten. Ze wist het niet, maar dat was ook de voornaamste reden dat ze hier nu zaten, omdat ze het allebei niet wisten. Ze wisten niet wat ze wilden, laat staan hoe het verder moest en ze moesten het er toch over hebben, wilden ze nog een beetje normaal blijven leven. Het maakte haar namelijk gek, al die verdomde gedachten en emoties.

Hij keek op toen hij de deur hoorde kraken en zag hoe haar rode lokken door het lokaal zweefden. Ze kwam met kalme passen zijn kant uit lopen en eenmaal voor zijn bureau zette ze haar tas neer, waarna ze achter hem langs glipte. Hij voelde hoe ze haar armen om zijn hals sloeg en kus tegen de zijkant van zijn gezicht plaatste. Hij moest glimlachen door haar aanraking en als vanzelf kwamen zijn handen omhoog en trok hij haar nog iets verder over hem heen, voor hij zijn hoofd naar achter liet vallen en een zachte kus op haar lippen drukte. ‘Hi, Beautiful. Hij glimlachte, voor hij weer overeind kwam en door het lokaal keek. ‘Heb je, je vriendin niet meegenomen?’ Hij grinnikte, voor hij zijn stok pakte en de deur in het slot liet vallen. ‘Niet dat het uitmaakt, natuurlijk.’
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   wo 18 jul - 19:19

Eigenlijk had Jenico geen flauw benul wat hij wilde zeggen en hij liet zich dan ook ietwat ongemakkelijk op zijn bureau neerzakken. Zijn blik week echter geen moment van Sorrel af en hij liet zijn handen op het bureau steunen. 'Ik heb werkelijk geen idee wat we hier nu mee moeten, moet ik eerlijk bekennen,' zei hij uiteindelijk. Hij haalde in een houterige beweging zijn hand door zijn aardig lange lokken en zuchtte toen. 'Ik weet dat we er iets aan moeten doen, maar ik heb geen idee wat. En om het nu te gaan negeren... Dat gaat ons geen van beiden goed doen.' Hij bleef haar aankijken, naar haar prachtige gezichtje, de rossige lokken, het prachtige figuurtje. 'Zou jij het allemaal terug willen nemen, als het kon? Van die avond, bedoel ik,' vroeg hij uiteindelijk. Hij had daar zelf lang over nagedacht, maar was uiteindelijk wel tot een conclusie gekomen. Hij zou het niet terugnemen, zeer zeker niet. Onbewust koesterde hij die avond, ook al was het niet bepaald positief afgelopen - voor hem dan. Hij zou niet terug willen nemen dat hij haar gekust had, dat ze bijna seks hadden gehad. Iets in hem zei dat het er anders toch wel van gekomen was. Ze leken elkaar te vaak tegen te komen en te gemakkelijk met elkaar om te gaan. Het zou slechts een kwestie van tijd geweest zijn. En dat zou het nu weer zijn. Vroeg of laat zouden ze het niet meer aankunnen en God mocht weten wat er dan zou gebeuren. Hij bleef haar aankijken, wist dat hij zich laf zou voelen als hij haar niet aan zou kijken.

Een zacht, geschrokken geluid kwam over haar lippen toen hij haar iets verder over hem heen trok, maar dat geluid verdween abrupt toen hij een zachte kus op haar lippen drukte. Ze glimlachte toen hij overeind kwam en liep om hem heen, waarna ze plaats nam op het bureau. 'Hmm, je grote vriend had haar geloof ik nodig. Niet dat ik het enig probleem vind,' antwoordde ze en ook zij kon het niet laten te grinniken. Ze wierp even een blik naar de deur achter haar, toen ze hoorde hoe deze in het slot viel, waarna ze hem weer aan keek, een geamuseerde twinkeling zichtbaar in haar ogen. 'Wat ben je van plan?' vroeg ze, de amuse aanwezig in haar stem. Met één hand leunde ze op het bureau, terwijl ze met haar andere hand aan het kettinkje om haar hals begon te spelen. Wat was hij van plan? Sally kon er absoluut niet tegen als mensen overduidelijk iets van plan waren, maar er zelf niets van af wist. Man, dan kon ze zo nieuwsgierig worden.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   wo 18 jul - 19:43

Ze kon het ongemak in zijn houding zien en het feit dat zelfs hij niet wist wat hij moest doen, maakte dat ze zich - voor zover mogelijk - nog minder op haar gemak voelde. Hij was ouder en al kon ze hem niet zo wijs als professor Perkamentus noemen, hij moest toch zeker iets meer weten dan zij wist. Hij moest wijzer dan haar zijn en haar op haar gemak kunnen stellen. Ze kneep haar handen onwillekeurig tot vuisten en er was een grote kans dat hij de machteloosheid die ze voelde in haar ogen kon zien. Ze voelde zich hulpeloos, omdat hij haar verwachtingen niet kon beantwoorden en dat, terwijl hij de verantwoordelijke volwassene hoorde te zijn. Ze sprong van de tafel toen hij vroeg of ze alles zou willen terug nemen en schudde resoluut haar hoofd. ‘Nee. Ik zou geen woord of daad willen terugnemen, niet eens veranderen.’ antwoordde ze, voordat ze weer op de tafel terugviel en een gefrustreerde zucht slaakte. Ze kon het niet terugnemen ook, het had goed gevoeld, alsof het zo had moeten zijn. Zelfs al wisten ze niet wie ze waren, het voelde zo, alsof het toch wel had moeten plaatsvinden. Ze konden het te goed met elkaar vinden, om niets te laten gebeuren en het was een puur toeval geweest dat het op die manier gebeurde. Ze kwam weer omhoog en liep enigszins voorzichtig naar hem toe. ‘Ik word gek.’ zei ze en ze sprak elk woord met een zekere zorgvuldigheid uit.

Het zachte kreetje dat ze sloeg, amuseerde hem en een lichte grijns sierde zijn lippen toen hij weer overeind kwam. Hij vond het sowieso leuk om haar te verassen, gewoon omdat ze daar op haar eigen manier, prachtig op kon reageren. Ze was een bijzondere jongedame en kort ging zijn hand naar het zilveren kettinkje dat om zijn hals hing. Ondertussen volgde hij haar rode lokken naar de voorkant van zijn bureau, waar ze op ging zitten en hij grinnikte toen ze vroeg naar wat hij van plan was. Zijn ogen glinsterden geamuseerd en met een zekere avontuurlijkheid, terwijl hij overeind kwam en zich over haar heen boog. ‘Wie weet, ben ik wat van plan?’ mompelde hij tegen haar hals. Hij sloeg zijn armen om haar heen en drukte een zachte kus op haar lippen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   wo 18 jul - 20:19

'Good,' reageerde hij, een glimlach rondom haar lippen, 'want hoe fout het ook was en is, ik heb er geen spijt van, noch zou ik het terug willen nemen.' Hij duwde zich eveneens van het bureau af, overbrugde ook wat afstand tussen hen en pakte, toen hij dichtbij genoeg was, voorzichtig haar hand. 'Dan worden we dat vrees ik beiden,' sprak hij, zijn woorden zacht, maar zorgvuldig uitgesproken.
De hand waarmee hij haar hand niet beet had, kwam op haar heup te liggen, gleed toen naar haar rug en voorzichtig bracht hij haar lichaam dichter naar de zijne. Hij wilde het weten, of het nog steeds zo zou voelen, nu de magie er niet was, nu er geen maskers waren die hen konden verbergen. Hij wilde het weten, of hij daarna nog meer naar haar zou verlangen of juist van haar afgekickt was. En dus keek hij haar nog enkele seconden aan, waarna hij zijn lippen op de hare drukte.
Het voelde vertrouwd, herkenbaar en het leek zo gewoon om zijn hand naar haar gezicht te brengen, die te laten rusten op haar wang. Het verlangen was er, nog steeds en aan zijn kant was de magie niet verdwenen. Hij zou ook geen spijt hebben van deze handeling, maar wel zijn excuses aanbieden als Sorrel dit niet zou willen. En toch, toch leek het alsof dit de enige manier was om erachter te komen. Want als hetgeen tussen hun echt was, dan zou hij zijn baan ervoor riskeren. Soms weet je gewoon wanneer iets liefde is en zoiets kom je maar zelden echt tegen.

Zijn adem kietelde haar hals, toen hij sprak, zacht mompelde en ze moest op haar lip bijten om haar gegiechel binnen te houden. Ze beantwoordde zijn kus, maar verbrak deze echter na enkele seconden, waarna ze hem aan keek. 'Tell me, please?,' vroeg ze, waarna ze een paar kussen in zijn hals drukte. 'You know I can't resist you in any way, so please, tell me?' prevelde ze zacht tegen zijn hals. Haar benen haakte ze om zijn lichaam heen, zodat het hem enige moeite zou kosten, als hij zich plots los zou willen werken. Niet dat ze nu verwachtte dat hij zich ineens los zou willen haken. Zij schenen beiden elkander niet te kunnen weerstaan en telkens weer aangetrokken te worden als magneten. 'Maar ondanks dat je dus, schijnbaar, wat van plan bent - want dat ben je, ik zie het gewoon aan je - raad ik je wel aan om wat tijd in te plannen voor je kleine interview. Sorrel begint namelijk zo haar vermoedens te krijgen, heb ik het idee en als zij na een middag naar me toekomt en ik heb niets, dan hebben we de poppen aan het dansen.' Ze drukte haar lippen op de zijne en trok hem dichter naar haar toe, door middel van de ketting om zijn hals. 'Hoewel dat naar mijn idee slechts een bijzaak is voor nu en in vijf minuten gepiept is, so I'm yours, completely yours.'

faal :c
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   do 2 aug - 12:34

Het verraste haar, zijn plotselinge aanraking en dat, terwijl ze hem had zien aankomen. Ze had zijn handeling kunnen voorspellen, maar in plaats daarvan had ze zichzelf in het blank gelaten en gaf ze op het moment dat hij haar hand pakte, een schrikkerige schok. Toch, schrok hij haar niet genoeg af, om haar hand los te trekken of ook maar te proberen het contact tussen hen te verbreken. Ze keek hem slechts aan, met ogen die onschuldig, misschien zelfs wat naïef naar zijn kant glinsterden. Zijn woorden waren zacht en lieten haar glimlachen, al was de lach amper op haar gezicht zichtbaar, alsof ze voor alsnog haar plezier met hem wilde verbergen. Ze wilde haar verlangens kunnen opsluiten, maar zijn drijfzand bruine ogen trokken onherroepelijk aan de deur die hier toegang tot gaf. Het was een dubbelzijdig gevoel, al wist haar hart al dat ze het middelmatige studentenleven dat ze leefde, zou veranderen. Het kon alleen maar veranderen en dat voelde ze, de vraag was alleen of ze eraan toe wilde geven. Het was de vraag die haar bezig hield, terwijl hij door een simpele handeling dichterbij kwam. Ze voelde hoe hij haar zacht naar zich toe trok, om zo de laatste afstand tussen hen te overbruggen en elkaar dicht bij elkaar te houden. Het voelde op een vreemde manier vertrouwd en toen ook zijn gezicht de laatste centimeters wegvaagde, besloot elke gedachte met haar hart te werken.
Ze gaf toe aan haar gevoelens en haar hand verplaatste zich naar de zijne, toen die zich in een voorzichtige beweging naar haar gezicht verplaatste. Voorzichtig legde ze haar hand op de zijne, om zo haar vingers tussen de hare te laten glippen en de aanraking van hun beiden op haar lichaam te voelen. Ze voelde de toppen van haar vingers, die samen met de zijne haar wang raakten en het haalde een warm gevoel in haar naar boven. Het voelde prettig, vertrouwd en ze kon de magie niet ontkennen. Het was dezelfde magie, maar nu met echte personages. Het waren geen maskers die voor hen spraken, maar hun eigen oprechte gevoelens. Het was niet de spanning van het onbekende, maar het verlangen naar de werkelijkheid, naar het bekende. Het was anders dan alles wat ze eerder had gevoel. Het was echt en dat idee maakte haar gelukkig, ondanks de hobbels die haar andere leven had gladgestreken, met een enkele handeling bracht ze, ze terug. Toch, wist ze dat ze, ze weerstaan. Ze wilde het weerstaan, de moeilijkheden die dit enkele feit met zich meebracht, samen met hem.

Haar stem had iets weg van een kind, wat ze in vergelijking ook was, maar haar karakter had al vaker bewezen dat er weinig kinds in haar school. Toch, had haar vragen iets kinds, aangezien kinderen altijd de neiging hadden te vragen naar wat ze niet konden raden. Ze hadden het onbegrensde verlangen om kennis te vergaren en in hun jongere jaren, vroegen ze naar wat ze nog niet wisten. Ze wilden het weten, al beseften ze niet dat sommigen antwoorden dicht in hun bereik waren. Het was amusant, maar hij beet op zijn lip om niet te lachen, om haar het gevoel te besparen dat hij haar uitlachte - al was het maar plagend. Haar lippen voelden zacht op zijn huid, waarna ze nogmaals naar de reden van zijn gedrag vroeg. Ze was een kind, op dit moment en op het laatste moment kon hij zijn lach niet langer inhouden. Hij lachte, zacht en half achter zijn hand, terwijl hij zich met de andere hand tegen haar benen staande hield. Haar volgende woorden snoerden hem echter de mond, al wist ze hem snel te ontspannen met het volgende wat ze zei. Hij nam elke minuut met haar voor liet en het stelde hem gerust dat ze nog enige tijd kon blijven. Zijn armen kwamen in een soepele beweging om haar middel te liggen, waarna hij haar optilde en achter zijn bureau weg stapte. Zijn lippen drukte hij plagerig in haar hals, waarna hij haar voor zich neer zette en haar met glinsterende ogen aankeek. ‘Mi Bella, wat ik met jou van plan ben ik een geheim. Oké? Speel maar gewoon mee,’
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   za 4 aug - 23:29

Hij voelde haar hand, haar vingers die tussen de zijne door glipten en als vanzelf krulden zijn vingers licht, hielden een grip haar vingers, zodat zij ze niet zonder slag of stoot zou kunnen terugtrekken. De hand die hij op haar rug geplaatst had, duwde haar dichter naar zich toe, zekerder nu. De magie was er, nog steeds, overduidelijk aanwezig. Het enige verschil was dat ze nu wisten naar wie ze verlangden en was er niet het verlangen naar het onbekende. Hij wist dat hij dit niet hoorde te doen, maar het kon hem werkelijk niets meer schelen. Hij had gevoelens, ware gevoelens en hij zou zich niet zonder slag of stoot verloren geven. Hij zou vechten, samen met Sorrel. Ze zouden dit wel overleven, hoe moeilijk het ook zou worden. Even schoot Daniël door zijn hoofd heeft, die, naar zijn vermoedens, ook een relatie met een leerlinge had. Jenico was niet achterlijk en daarbij kende hij Daniël al zo lang hij zich kon herinneren. Hij voelde het gewoon aan wanneer hij iets voor hem, Jenico, verborgen hield. Hij vroeg zich voor een kort moment af hoe hij er mee omging en hoelang ze het dan nu al geheim hielden. Maar die gedachte was er al kort, werd opzij geveegd door de zachte lippen van Sorrel, door haar bedwelmende aanwezigheid. Hij duwde haar iets naar achter, tot zij weer tegen het bureau aan stond, waar zij zich daarstraks nog vanaf geduwd had. Zijn armen kwamen onder haar billen te liggen en soepel tilde hij haar op, waarna hij haar op het bureau plaatste, dit alles zonder hun kus te verbreken.
Het verlangen van een man kan op de meest vreemde momenten zijn intrede doen en hoewel Jenico niet van plan was om haar nu gelijk hier te nemen (dan kon hij gelijk deze hele relatie voor mislukt beschouwen), maar hij voelde een intens verlangen naar haar, haar lichaam, naar alles wat haar haarzelf maakte. De hand op haar rug verplaatste hij, zodat een gedeelte van zijn arm ook op haar rug lag en zijn vingers zich licht om haar zij konden klemmen, zonder haar ook maar iets van pijn te doen. Hij wilde haar lichaam tegen de zijne voelen, zoals hij het al eerder gevoeld had, hoewel zij toen niet zichzelf was geweest. Het verlangen kwam zo plots, leek het, hoewel hij wist dat het er al die tijd gewoon gezeten moest hebben, verstopt achter een gesloten deur in zijn lichaam. Hij was vaker verliefd geweest, natuurlijk, maar dat was vaak kortstondig geweest en achteraf bleek het gewoon een fling te zijn. Maar dit, wat hij voor deze jongedame voor hem voelde, voelde zoveel dieper, intenser.

Zijn zachte lach, half verscholen achter zijn hand, ging haar niet onopgemerkt voorbij, maar ze voelde zich niet daadwerkelijk uitgelachen. Ze wist dat Daniël dat nooit zou doen. Desondanks kon ze het niet laten om met een quasi-gekwetste blik 'Je lacht me uit,' te zeggen. Helaas leek het alsof Daniël al haar acteerkunsten had laten verdwijnen, want de blik verdween al weer net zo snel als hij gekomen was. Toen zijn armen om haar middel kwamen te liggen, sloeg zij de hare om zijn nek en toen hij haar optilde, kwam er vaag half gillend, half lachend geluidje over haar lippen. Ze hield van hem, zo ontzettend veel en dat besefte ze maar als te goed. Ze hield van zijn impulsieve acties, zoals deze nu.
Toen ze de grond weer onder haar voeten voelde, keek ze hem aan, maar haalde haar armen niet van zijn nek af. Ze glimlachte bij de Italiaanse woorden en de glimlach werd beter toen hij zei dat ze maar gewoon moest meespelen. 'Ja professor,' antwoordde ze dan ook, want de manier van spreken had haar op het spreken van een docent geleken (wat hij natuurlijk ook was) en het was te verleidelijk geweest om zo te antwoorden.

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   ma 6 aug - 9:26

Het voelde natuurlijk, hoe zijn vingers zich om de hare krulden en haar hiermee de mogelijkheid om zich gemakkelijk van hem af te trekken, te ontnemen. Ze had niet de bedoeling ook maar één pas bij hem weg te doen, nu ze de magie door haar lichaam voelde spoelen, zonder het bijeffect van de maskers. Zonder het verlangen naar het onbekende, want het gevoel van de avond was geen liefde te noemen. Geen liefde, zoals die nu tussen hen leek op te bloeien. Het was geen roos, of enig andere prachtige bloem, echter een bloed van onkruid, maar zelfs zij konden beeldschoon zijn. Ze hoorden niet thuis tussen de stenen van het trottoir, maar ze groeiden ondanks het verbod op hun groei. Ze groeiden, zelf al werden ze weggevaagd, of waren het eerder hopeloze pogingen hiertoe. Onkruid verging niet, zoals spreekwoorden vertelden. Onkruid kende geen regels, of leefde in ieder geval niet in dwang hiermee. Het was geen romantische metafoor, maar het enige dat op het moment te plaatsen viel, want ze kenden de gevolgen. Ook zij wisten dat er een verbod was, maar op de één of andere manier stremde het ze niet, zoals het ze eerst had gestemd. Het was niet iets dat zomaar opbloeide, want iets bestond al, voordat het uitkwam. Ze werden echter opener, in ieder geval naar elkaar. Kort schoot het beeld van Sally door haar gedachten en kort door dit beeld verstoort, opende ze half haar ogen, om zich meteen weer te laten meeslepen door de aanblik van de man tegenover haar. Hij was haar te belangrijk om nu een moment met haar gedachten te verpesten. Sinds de waarheid was opgehelderd, was het niet moeilijk meer te geloven dat Sally meer deed, dan wat ze vertelde. Ze verzweeg een relatie, die elke minuut duidelijker werd, zeker door het feit dat hetzelfde leek op te bloeien tussen haar en Jenico. Ze wilde weten wat Sally voelde, maar op hetzelfde moment wilde ze er niet langer over nadenken en werd te meegetrokken door de dromerige aanwezigheid van Jenico.
Haar ogen vlogen open toen hij haar in een soepele beweging op het bureau tilde, maar bij het terugkerende besef dat hij het was en dat ze hem kon vertrouwen, glimlachte ze en sloot haar ogen weer. Haar armen sloten zich om zijn borst en haar vingers reikten op deze manier net tegen de onderkant van zijn haren. Hij was anders dan iedereen die hiervoor in haar blikveld was verschenen, maar zonder negatieve werkingen op haar lichaam en gevoel. Hij was beter dan alles wat ze had gevoel, simpelweg omdat zijn handen wisten wat ze deden en ondanks dit beheerst en beleef bleven. Hij was beter, door de persoon die hij was en het besef hiervan liet een overweldigend gevoel in haar lichaam los, verlangen.

Haar blik liet hem opnieuw in de lach schieten, maar de poging het nog verder voor haar verbergen deed hij. Haar gezicht vertelde genoeg en ook haar woorden hadden de klank, die vertelde dat ze een toneel opzette. Ze was een slechte actrice, of tenminste op het moment zelf, want ze had haar talenten vaak genoeg bewezen, maar zonder verplichtingen kreeg ze het niet gedaan haar toneel lang op te houden. Het stortte in, zo snel als ze het op gezet en een lichte, jongensachtige grijns kwam om zijn lippen bij dit gezicht. Haar zachte, half lachende kreet liet hem opnieuw grijnzen, al was het ondeugender, niet te voorspellen. Zijn ogen zeiden iets, maar het was geen duidelijk taal, terwijl hij zijn lippen op de hare drukte. Haar armen voelden prettig in zijn nek, terwijl hij haar met glinsterende ogen aankeek. Haar spreken amuseerde hem, de manier waarop ze hem als een keurige leerling aansprak, wat voor gedeelten klopte. Ze was zijn leerlinge en dat zou niet veranderen tot ze voor haar vakken slaagde en elke onvoltooide opdracht afmaakte. Ze was zijn leerlinge tot ze iedere traditie had meegespeeld en hoezeer dit hem ook beviel, om haar nog elke dag te kunnen zien, wilde hij ook leven zonder het beklemmende verbod dat op zijn borst drukte. Hij wilde bij haar zijn, zonder dat van te voren met haar af te spreken en wilde haar verrassen, op de momenten dat ze het, het minst verwachtte. Hij wilde elk sprankje liefde openlijk naar haar uiten, maar for the time being nam hij genoegen met de gereserveerde liefde die hij al in zijn bezit had.
Opnieuw drukten zijn lippen zich zacht in haar hals, waarna ze een langzaam spoor tot haar lippen zette, terwijl zijn armen haar lichaam dichter tegen zich aan drukte.

Faal
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   ma 6 aug - 9:59

Hij had altijd gedacht dat liefde er was vanaf het eerste moment, dat je het dan meteen zou voelen. Jenico was een nuchter persoon, maar in de liefde was hij op sommige punten naïef geweest en dat had hij altijd al geweten. Het had hem niets gedaan, het hoorde bij hem, de naïviteit over liefde. Want ondanks dat hij een badboy was geweest (en nog steeds op sommige punten was), had hij, toen hij voor het eerst van "liefde" gehoord had, er altijd op een bepaalde manier van gedroomd. Hij had gewacht, meisjes verslonden, maar geen van hen gaven hem ook maar een sprankje van dat liefde waar iedereen over sprak. Over die ware liefde, de liefde van je leven, degene met wie je al meteen de rest van je leven wilde doorbrengen.
En daarom had hij nooit verwacht dat hij die liefde voor Sorrel zou voelen. Hij voelde het, door zijn hele lichaam, en ontkennen was geen optie meer. Hij had haar altijd gemogen, natuurlijk. Ze was een goede leerlinge, haar humor beviel hem en ze leek erg op Sally gesteld te zijn en een loyale vriendin te zijn, wat Jenico altijd redelijk belangrijk vond bij mensen. Maar om nu te zeggen dat hij meteen vanaf het eerste moment liefde voor haar had gevoeld? Nee. In ieder geval niet bij zijn weten. Misschien had het er al die tijd wel gezeten, maar was het pas bij het gemaskerd bal aan de oppervlakte gekomen. Hij wist het niet, maar het maakte ook niets meer uit. Het ging om het nu en om de toekomst, niet om het verleden.
Hij liet zijn hand op haar wang liggen, gebruikte deze om haar hoofd zacht naar achter te duwen, zodat haar hals volledig bloot kwam te liggen. Hij verplaatste zijn lippen naar haar hals, drukte daar zijn lippen een aantal keer, voordat hij ze naar haar kaaklijn verplaatste. Hij proefde haar smaak, rook haar geur en alles in zijn lichaam schreeuwde om meer, wilde meer, had meer nodig. 'I love you,' prevelde hij zacht, toen zijn lippen bij haar oor kwamen. Misschien een impulsieve actie, gezegd in de hitte van het moment, maar Jenico meende het. Hij voelde zijn liefde voor haar in zijn lichaam, in zijn hoofd, in zijn handelingen, overal en hij voelde geen enkele behoefte om dat nog te negeren.

Zijn ogen spraken, zeiden iets, maar wat wist ze niet. Het was een taal die zij niet begreep en die zij waarschijnlijk ook nog niet mocht begrijpen. Daniël was zo voorspelbaar en tegelijkertijd zo ontzettend onvoorspelbaar. Ze voelde zijn lippen, voordat ze gesproken had en haar woorden schenen hem te amuseren. Ze kon het niet laten om ietwat ondeugend te glimlachen, een twinkeling in haar ogen. 'En, professor, speel ik braaf mee of doe ik het helemaal verkeerd?' vroeg ze, haar stem geamuseerd.
Ze voelde zijn lippen in haar hals, zacht, bekend en als vanzelf gooide ze haar hoofd in haar nek, terwijl ze haar ogen sloot, om zijn aanrakingen intenser te beleven. Hij kon met de meest kleine dingen al een verlangen in haar aanwakkeren, haar hoofd op hol maken. Ze beet zacht op haar lip, hoewel dit meteen stopte toen ze zijn lippen weer op de hare voelde. Hij drukte haar dichter tegen zich aan en zij sloeg dan ook haar armen strakker om zijn nek. De drang om elke centimeter tussen hun lichamen te laten verdwijnen speelde weer op. In plaats daarvan verbrak ze dus kus, leunde iets naar achter en haalde één arm van zijn hals weg, zodat ze haar hand op zijn wang kon leggen. Ze wilde zoveel, zoveel dingen die nu nog onmogelijk waren. Ze wilde gewoon met hem over straat kunnen, ze wilde hem kunnen zien wanneer ze dat wilde en niet onder strenge tijden. Ze wilde dat ze haar liefde openlijk kon laten zien, maar dit alles kon niet en dat wisten zij beiden. 'Do you have any idea how much I love you?' sprak ze zacht, terwijl ze hem aan keek.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   di 7 aug - 20:26

Ze was een dromer, een filosoof en het was wat ze altijd had gehoord en, bovenal geloofd. Ze geloofde dat ze was wat er werd gezegd, maar niet omdat het werd gezegd, ze geloofde het omdat alles het haar duidelijk maakte. Ze droomde, al waren haar dromen niet altijd rozengeur en maneschijn. Ze dacht na, maar niet op een manier die mensen gewend waren en haar verklaring werden vaak afgeschreven, omdat niemand anders de waarheid erin kon zien. Ze piekerde en brak haar hoofd over dingen, waar ze zich niet eens druk om hoefde te maken, maar dat deed ze. Het zat in haar aard, maar ze wist dat de mensen die om haar gaven, ook om die kleine stukjes aan haar gaven. Het kostte alleen tijd om van elk klein stukje te houden. Liefde was er niet zomaar, al zat het op een zekere manier in je opgesloten. Je hoefde geen liefde te kennen, om het te hebben, want elke emotie zat in je opgesloten, klaar voor gebruik. Het was een kwestie van toepassen, in het tempo wat je hier zelf aan wilde geven. Ze geloofde niet dat Jenico vanaf het eerste moment van haar had gehouden. Ze hadden elkaar kunnen waarderen, maar het had toch zeker ergens verborgen gezeten. Ze had dat idee gehad, vanaf het moment dat ze haar vertelden over liefde, wat op jonge leeftijd was. Jonge meisjes luisterden naar sprookjes, dromerige en verliefde sprookjes en zo wilden ze ook worden. Ze wilden prinsessen zijn en echte liefde vinden, prinsen liefde. Het soort liefde waar je alles voor elkaar overhad, ook al zag je elkaar pas voor het eerst. Het soort liefde waarin je naar elkaar verlangde, zonder elkaar in alle pracht en praal te hebben gezien. Zijzelf had als meisje ook van die liefde gedroomd, al was het niet de standaard droom geweest. Natuurlijk, ze droomde over een persoon waarmee ze haar lief en leed kon delen, maar anders dan andere meisjes had ze ook gedacht een de persoon, die ze op hetzelfde moment uit het diepst van haar hart kon haten. Ze wilde het soort prins, waarmee ze haat en liefde kon delen en niet alleen de zonnige kant van haar prinsessenleven. Ze wilde iemand waarmee ze alles kon beleven en hoewel iedereen dit diep van binnen ook wilde, beseften ze zich dat niet zoals zij deed, in hun jonge meisjes jaren. Ze was uitzonderlijk, excentriek waarschijnlijk, maar ze wist zeker dat ze haar prins had gevonden.
Hij was de prins van het onverwachte, want ze had nooit kunnen denken over enig sprankje liefde tussen hen beiden. Zijn aanrakingen waren zacht en beleefd, alsof ze van porselein was, maar door met een zeker doorschemerend verlangen en het voelde fijn op haar lichaam. Ze gooide haar hoofd lichtjes in haar nek, om zo mee te geven aan zijn handeling en hem toe te laten zijn lippen in haar hals te zetten. Ze rilde onder het gevoel van zijn lippen, die zo een spoor van haar hals terug naar haar mond maakte. Zijn woorden zorgde dat ze haar ogen opende, om hem zo met twinkelende ogen aan te kijken. Het blauw/groen leek onder een wazige roes te liggen en hoewel ze hiermee totaal van de wereld leek, maakten ze op hetzelfde moment duidelijk dat ze elke gebeurtenis en elke handeling met hem mee beleefde. Ze waren samen en ze weigerde aan enige roes mee te geven. ‘Ti amo,’ Ze glimlachte bij het besef dat haar Iers het Italiaanse gevoel wegvaagde, maar misschien maakte dat het wel iets voor hen beiden.

Het was apart, enigszins amusant misschien, dat hij uit het niets het hef in eigen handen wist te nemen, want al eerder was gebleken dat hij niet de man van het eigen initiatief was. Hij handelde, naar andermans handelswijzen en paste zich keer op keer aan, hoe vermoeiend dat ook kon zijn. Het was vermoeiend en daarom verlichtend dat hij hiermee háár een keer kon verrassen. Ze waren ergens totaal tegenovergesteld, al hadden ze ook veel overeenkomsten. Zij was echter iemand die sneller handelde - ondanks haar onzekerheden - terwijl hij gerust nog uren met zijn onzekerheden kon worstelen. Het kostte hem meer tijd om te handelen, weer omdat hij andermans handelingen afwachtte en hier vaak op reageerde. Haar woorden zorgde dat hij een zacht gelach uitstootte, dat door het feit dat zijn lippen bij haar hals waren gebleven tegen haar lelieblanke huid streelden. ‘Je bent een natuurtalent,’ Ze was zijn ster leerling, hoewel ze zich hier zelden naar had gedragen, ze was zijn favoriet geworden - in alle onmogelijkheid van het moment. Het was onvoorstelbaar, maar gebeurd en hij was blij met de twist in het lot, de vreemde gewoonte van het leven om de meest kronkelige en onbegrijpelijke vormen aan te nemen.
Hij opende zijn ogen toen ze de kus verbrak, om zo in haar ogen te kijken en zijn armen om haar lichaam licht te laten ontspannen. Hij voelde haar hand tegen zijn wang en hij moest glimlachen om haar gewoontes. Ze deed het vaak en het voelde anders als ze het wegliet, het was een duidelijk tedere handeling en het gaf hun het contact, zelfs als ze op enige afstand van elkaar stonden. Haar ogen waren prachtig om te zien en toonden de gedachten die door beide hun hoofden gingen. Ze wilden alles met elkaar kunnen doen. Ze wilden alles mogen doen, zonder dat er iemand was die hun met de neus op de regels drukte en hen uit elkaar scheurde, wat op dit moment zeker zou gebeuren als ze iets meer zouden doen voor de ogen van een ander.
Haar woorden zorgden voor opnieuw een glimlach om zijn lippen, waarna een bedachtzame blik in zijn ogen kwam en hij zijn armen achter haar vandaan haalde, om ze zo zover mogelijk uit elkaar te houden. ‘About this much?’ Hij grijnsde, waarna hij een korte kus op haar lippen drukte, om haar vervolgens weer aan te kijken.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   wo 8 aug - 10:29

Ze keek hem aan met haar blauw/groene ogen, waar hij van was gaan houden, zonder het zelf te beseffen. Ze leek afwezig, maar hij wist dat ze dit met hem beleefde, dat er achter de roes aanwezigheid was. Hij moest glimlachen om de twinkeling in haar ogen, die hem deed denken aan iemand die iets ondeugends van plan is, maar de ander niet wil vertellen wat. Hij kon niet anders doen dan breed glimlachen toen ze zijn liefde beantwoordde in zijn taal. Hoewel haar Ierse accent het Italiaanse gevoel misschien wat wegveegde, betekende de woorden erom niet minder. Het was gezegd en nu konden zij het niet meer ontkennen. Ze hielden van elkaar, punt. Hij drukte even zijn lippen op de hare, in een korte, maar liefdevolle kus, waarna hij haar weer aan keek. Hij liet zijn voorhoofd tegen de hare aan rusten, terwijl hij haar lichaam dichter tegen de zijne drukte. 'Ti amo, mia cara,' sprak hij. Het Italiaanse accent dat hij slechts nog vaag had kwam hierin heel goed door. Jenico woonde al sinds zijn tiende hier in Engeland en had voor een groot deel dan ook dat accent over genomen, maar altijd behield hij dat beetje stukje Italiaanse accent, wat naar boven kwam als hij Italiaans sprak.
Jenico had, zeker als hij in zomers terug naar Italië ging, vaak genoeg vrouwen leren kennen, ze meegemaakt, liefde met ze gedeeld, maar al die personen vergingen in het niet bij Sorrel. Ze was zoveel anders dan alle andere meiden waar hij ook maar iets van liefde voor gevoeld had. Met haar rossige haren, blanke huid en blauw/groene ogen was zij de eerste met die kenmerken voor wie hij gevallen was. En hij was voor haar gevallen, hard, ontzettend hard. De liefde die hij voor haar voelde, was het soort liefde die je nooit kan en zal vergeten. First loves are forever, was immers de gezegde erover. En zij was zijn eerste echte liefde, zijn ware liefde. Het klonk bizar om dat te zeggen, maar het was waar en dat wist hij. Hij hield van haar, meer dan hij waarschijnlijk kon uiten.

Sally had al vaak genoeg gemerkt dat zij degene was die het initiatief moest nemen. Neem nu hun eerste keer. Pas nadat ze plagend opgemerkt had of hij haar al het werk liet doen, had hij het initiatief genomen, maar dat had ze uiteindelijk weer van hem afgepakt. Zij was degene die hem had gezegd dat hij liefde met haar moest maken. Hij was onzeker, maar toch was hij op bepaalde punten ook ontzettend zeker.
Het verbaasde haar dan ook licht dat hij nu het hef in eigen handen nam, maar ze vond het prima. Het was een soort gevoel alsof hij de baas over haar was, alsof hij haar kon beheersen, de controle over haar had. Hoe vreemd het ook klinkt, het was geen onprettig gevoel. Ze vond het préttig dat hij nu het hef in eigen handen nam, haar verraste.
Hij lachte zacht, hoewel dit gesmoord leek te worden door haar hals, waar zijn lippen nog steeds lagen. 'Ik heb altijd al geweten dat ik ergens een natuurtalent in moest zijn,' antwoordde ze geamuseerd op zijn woorden.
Ze hield van zijn glimlach, van de twinkeling in zijn ogen en ze kon niets anders doen dan er ook door glimlachen. Echter, verwarring was op haar gezicht te lezen toen hij zijn armen achter haar vandaan haalde. Ze vond het niet prettig als hij hun contact verbrak. Ze verlangde elke seconde van de dag dat ze niet bij hem was naar hem, naar zijn lichaam, zijn aanrakingen en ze vond het dan ook niet prettig als hij haar dan los liet, zonder dat daar enige reden voor leek te zijn. De verwarring verdween echter toen hij sprak en met zijn handen een grootte leek aan te geven. Ze glimlachte, beantwoordde zijn kus en keek hem toen weer aan. Ze schudde haar hoofd en haar vingers sloten zich om zijn polsen (ze haalde zijn handen gewoonweg niet. Sally was en bleef een fragiel iemand, klein misschien, met iets te grote rondingen. Zo was haar bouw gewoonweg) en trokken zijn armen terug, waarna ze hun vingers liet verstrengelen. 'Much, much more.'
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   do 9 aug - 9:37

Een glimlach stond hem goed, een oprechte glimlach, waarvan ze wist dat hij niet puur uit vriendelijkheid of gemak werd gelachen. Zijn ogen kregen een fijne glinster over zich bij een glimlach en ze vond het lijken op de schatten die zich tussen het zand konden verbergen. Zand was avontuur en gevaar. Het was spannend, maar tegelijkertijd benauwend. Ze hield van het zand dat zijn ogen leken te zijn, vochtig zand, dat je de dieptes van zijn bestaan introk. Ze glimlachte bij de kus die hij op haar lippen drukte, voordat hij haar weer aankeek en haar antwoordde. Het Italiaans klonk prachtig over zijn lippen, omdat zijn natuur in het land verborgen ging. Hij was al lang hier, had ze begrepen en zijn manier van spreken had over het algemeen een Engelse klank over zich. Toch, kon je op zekere manier het Italiaans in zijn stem proeven, zoals het Iers bij haar zijn kop boven water wist te houden. Ze hadden allebei geen afscheid van hun eigen taal genomen en in sommige gevallen bruiste de pure klank van deze taal weer naar boven. Hij klonk puur en oprecht, en zijn Italiaans gaf een bepaalde romantiek aan de liefdevolle woorden. Ze was geen talent, ze kende de taal maar vaag, maar ze wist genoeg om zijn woorden te kunnen ontcijferen. Het was echt, al was het misschien begonnen als een impulsieve, onoverdachte daad, ze meenden het nu dat ze elkaar zo konden antwoorden.
Ze had veel jongens gekend, op verschillende plaatsen, maar echte romantiek had ze nooit gevoeld, niet zoals op dit moment. Het had liefde geleken, maar toch waren de gevoelens en verlangens niet sterk genoeg geweest om het hoge woord eruit te laten komen. Ze was jong, dus heg viel ook niet te verwachten dat ze haar liefde voor het leven al had ontmoet. Jongeren leefden in oppervlakkige liefdes en zelfs al konden ze die jaren volhouden, er waren er maar weinig die van dit nog iets groters konden maken. Echte liefde was moeilijk te vinden, maar soms nog moeilijker te behouden. Het was niet dat je niet van elkaar liet, maar ook het leven kon liefde in de weg zitten en ze besefte dat hun leven hen in de weg zou zitten. Het zou prikken en steken, zoals het dat waarschijnlijk ook bij Daniël en Sally deed. Er was geen toekomst, tenminste niet tot ze afscheid hadden genomen van de school en hun banden hadden gebroken, behalve natuurlijk hun dierbaarste banden. De banden van vriendschap en soms zelfs liefde, in hun geval ook liefde. Ze wilde dat het kon blijven staan en wilde geloven in het feit dat hun liefde onkruid kon zijn. Het klonk niet romantisch of liefdevol in de oren, maar ook onkruid kon enige schoonheid bevatten en daarbij, onkruid verging niet.

Haar woorden lieten hem grinniken, misschien om de foute klank die haar woorden ergens hadden, maar meer nog om het feit dat haar woorden een kern van waarheid. Hij durfde niet te beweren dat ze geen talent had, maar één van haar grootste talenten was toch zeker wat ze zelf benoemde. Ze was een prima actrice, al lag het aan de situatie, maar over het algemeen konden haar woorden echt voelen terwijl zijn binnenste wist dat het voor de sier was, zodat ze geloofwaardig zou overkomen. Ze speelde mee met de situaties die haar werden opgegeven en dat deed ze goed, maar het was niet haar grootste talent. Ze was getalenteerder dan ze zich waarschijnlijk zelf besefte, al waren wat hij verstond onder talenten, waarschijnlijk niet de officieel gewaardeerde talenten. Hij vond het haar talent, dat ze met hem wist te leven, met hen en hun liefde. Het was moeilijk en dat beseften ze zich elke keer, maar ze was sterker dan ze leek of toe durfde te geven.
Hij glimlachte toen ze haar hoofd schudde en zijn armen sloten zich weer stevig om haar lichaam, toen ze zijn handen eigenhandig terug op hun plaats legde en met haar woorden bevestigde ze zijn fout. Hij drukte grinnikend een kus op haar lippen. ‘Good,’
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   do 9 aug - 9:58

Hij wilde dit moment behouden, blijven leven in de kleine ruimte die zij gecreëerd hadden en die van hen zou zijn, alleen van hen hoorde te zijn. Hij wilde dat het zoveel gemakkelijker was, dat hij naar de buitenwereld kon laten zien naar wie zijn liefde uitging, van wie hij werkelijk hield. Maar dat kon niet en zou pas kunnen als zij van deze school af was. Wat er tussen hen was, het was nieuw en ergens op een bepaalde manier haast beangstigend, maar het was er, heel erg duidelijk.
'Does this mean I can call you mine?' kwam er zacht over zijn lippen. Hij sprak niet hard, was bang om de tedere sfeer te breken, als iemand die een speld in een ballon zou zetten. Zijn arm lag nog steeds strak om haar middel, beschermend, bezitterig misschien. Ondanks dat er niemand was die van dit wist, die van hén wist, was het voor hem een natuurlijk iets om te laten zien van wie dit meisje voor hem was. Tja, aan een stel tafels en stoelen heb je natuurlijk een immens grote concurrentie.
Hij keek haar nog enkele seconden aan en drukte toen zijn lippen weer op de hare, met een groeiend verlangen, dat geen seconde leek af te nemen. Hij wilde haar bezitten, haar de zijne kunnen noemen, haar ongegeneerd kunnen kussen, zonder dat hij niet wist of Sorrel daar hetzelfde over dacht. Maar ze dacht er hetzelfde over, ze hadden elkaar immers de liefde verklaard. Hij liet zijn hand door haar rossige haar gaan en als vanzelf haakten zijn vingers zich om het elastiekje, waarna hij dat voorzichtig uit haar lokken trok. Hij liet zijn hand verder glijden, zodat hij hem in haar nek kon leggen, hoewel er lokken van haar rossige haar door zijn vingers gleden, erin verweven waren. Hij wilde meer, zelfs in hun kussen. Het was een niet te stoppen verlangen, dat met de seconde groeide.

Ze was een actrice, over het algemeen inderdaad een zeer goede. Maar hij, Daniël, liet haar acteerkunsten met de dag meer falen. Bij hem kon ze al helemaal nergens meer de schijn van ophouden en liegen was iets wat ze bij hem waarschijnlijk nooit kon doen. Tegenover hem was ze een open boek, was ze eerlijk, wist ze dat ze alles zou kunnen vertellen als dat moest. Ze kon de schijn van hatende leerlinge niet meer ophouden en ze wist dat Sorrel nu ook dingen moest gaan vermoeden. Hoe kon het ook anders? Maar wat kon Sally er nog meer aan doen? Met de dag groeide haar liefde voor deze jongen voor haar nog steeds en ze was er ondertussen haast zeker van, dat ze nooit meer bij hem weg wilde. Het was een machtig, overwelmend gevoel dat ze van binnen voelde, maar niet durfde te uiten. Natuurlijk, hij hield ook van haar, maar eigenlijk had ze ergens geen idee of hij ook dat machtige, overwelmende gevoel had. Het maakte ook niet uit, ze konden nu toch nog niet daadwerkelijk samen zijn, zoals normale stellen. Ze waren gedwongen hun relatie stil te houden, om hun doen en laten geheim te houden.
Ze legde haar armen waar om zijn nek en glimlachte, toen ze zijn armen weer stevig om haar lichaam sloten. Ze glimlachte om het simpele woord en drukte toen een kus op zijn lippen, waarna ze haar lippen naar zijn oor bracht. 'Don't ever let me go,' fluisterde ze, waarna ze zijn lippen zocht en hem kuste. En nog steeds was er die nieuwsgierigheid in haar lichaam naar wat hij van plan was, maar ze besloot dat te negeren. Ze zou er vanzelf wel achter komen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   za 11 aug - 11:31

Zijn woorden waren zacht, teder van klank, alsof hij de stilte liever wilde bewaren, maar op hetzelfde moment zijn vraag niet langer kon bedwingen. Hij kon niet langer in de stilte van hun verlangens leven, maar bleef beleefd in zijn geluid, om niet direct de zachtheid van het moment te doorboren. Ze glimlachte bij de woorden, die vroegen of zij de zijne was, of hij nu werkelijk mocht denken dat ze samen waren, want meer dan denken kon hij niet. Hij zou, zelfs als ze zijn woorden zou bewaarheiden, niets kunnen zeggen. Hij zou niemand kunnen vertellen over de liefde die hij gevonden leek te hebben en zijn lippen moesten op elkaar blijven tot ze afscheid had mogen nemen. Tot elk ritueel en elke traditie was vervuld en elke leraar de toestemming had gegeven haar te laten gaan, tot ze er klaar voor was. Ze glimlachte, licht en bijna onzichtbaar, maar haar ogen lachten zodanig mee dat er geen twijfels over konden bestaan, of ze nu wel of niet glimlachte, want ze glimlachte. Het waren woorden die haar verlangens streelde en haar gelukkig maakte, zelfs al hield ze hem voor zeker minuten in twijfel. Ze antwoordde niet, simpelweg omdat haar gedachten met haar aan de loop gingen, maar zijn arm die zich lichtelijk beklemmend om haar middel sloot, bracht haar terug op de wereld. Haar handen kwamen voorzichtig op zijn arm te liggen, om haar zo iets meer vrijheid te verschaffen, waarna ze haar hoofd op zijn borst rustte. ‘If you like,’ Ze klonk aarzelend, voordat ze hem weer aankeek, met een lichte grijns op haar lippen. ‘But I would sure like it,’
Zijn vingers voelden prettig door haar lokken, die hij met een simpele beweging uit het elastiek had getrokken en ze moet glimlachte toen ze de warmte van zijn hand in haar hals voelde. Lokken die tussen zijn vingers zaten verweven, kriebelden tegen haar huid en zorgden dat ze kort, verstoord door dit gevoel haar schouders naar achteren duwde en haar hand langs haar hals haalde. Hierbij raakten haar vingertoppen de rug van zijn hand en kort liet ze haar vingers op zijn huid rusten, voordat ze de lokken tussen zijn vingers pakte en uit zijn greep bevrijdde, waarna ze haar hand op zijn gezicht legde. Voorzichtig raakten haar vingertoppen zijn wang, terwijl haar vrije hand zijn hals zocht en hierbij door de lokken gleed die voorbij zijn hals vielen. Hij was anders, al kon ze het geen slechts iets noemen. Hij was anders dan iedere jongen waar ze voor was gevallen, iedere jongen waar ze liefde bij dacht te hebben gevoeld. Haar gevoelens hadden te natuur om elkaar te verraden, ze schommelden, zoals haar gedachten dwaalden en haar paden kronkelde. Ze kon denken, maar nooit had ze iets voor zichzelf durven te bevestigen, simpelweg omdat ze zichzelf keer op keer kon verraden. Ze raakte zichzelf dieper dan ieder persoon wist te komen en ze haatte het aan zichzelf. Ze zou de personen die aan haar zijde bleven willen, belonen maar waarmee wist ze niet. Ze waren sterk en sterker dan zij zelf was. Ze verdroegen haar.
Hij was anders, volwassen. Toch was het niet het meest kenmerkende verschil in iedereen die ze ooit had gekend. Hij was zacht en teder, zonder zich aan haar op te dringen. Hij liet het merken, dat ze van hem was, hoewel er weinig concurrentie was om tegen te strijden. Zijn kenmerken waren uitzonderlijk, al bracht zijn leeftijd ook delen van zijn kennis mee. Hij was toch anders dan ze ooit had meegemaakt. Het was een fijn gevoel.

Hij voelde hoe haar armen als vanzelf weer om zijn nek kwamen te liggen en een glimlach sierde zijn lippen, voor zij die wegvaagde door een korte, tedere kus op zijn lippen te drukken. Ze was prachtig, al beleefde ze dat waarschijnlijk niet op de manier zoals hij deed. Hij wist, dat ze zich bewust was van haar uiterlijk en vormen, maar het overweldigende gevoel van liefde maakte elk detail aan haar mooier. Hij wilde niet zeggen dat hij de dingen mooier maakte als ze waren, geloofde het niet, maar waarschijnlijk zouden anderen daar wel de kennis van kunnen inzien. Het was de bittere smaak die aan liefde zat, een verblinding waar geen normaal persoon je uit kon halen. Hoe onbezonnen of gevoelloos de wederhelft ook kon handelen, de roze bril voor je ogen zeefde elk stukje logisch nadenken uit je hersenen. Niemand, behalve een echt persoon kon je uit de dromerige fase van deze bedwelmende liefde halen. Liefde was zoet, maar ook bitter en dat besefte hij zich, meer dat hij eigenlijk zou willen. Hij hield van haar, alles aan haar, maar de liefde zoals hij op het moment was, wilde hij het liefst opbreken. Het had geen betekenis, ook al besefte hij dat ook dat niet helemaal waar was, maar het was pijnlijk om haar alleen zo vluchtig te mogen zien. Hij wilde zijn tijd met haar kunnen nemen, om hun liefde niet te laten verscheuren tussen gehaast en geheimen. Het was moeilijk en haar woorden staken dan ook lichtelijk, toen ze deze over haar roze lippen liet komen.
Hij begroef zijn gezicht tegen haar hals, terwijl zijn armen zich stevig om haar lichaam sloegen en kort in deze positie bleef staan. Hij wilde elke ruimte tussen hen laten verdwijnen, letterlijk en figuurlijk. Hij wilde haar aan de wereld laten zien, maar ze waren gedwongen een koepel naar de werkelijkheid op te zetten. Ze waren geen werkelijkheid, niet tot ze het gebouw en zijn toebehoren gedag had gezegd, een voorgoed afscheid. Het was een tergend tempo, waarin de dagen voorbij schreden. Het was pijnlijk, maar toch, was ze het waard. Hoewel zijn emoties de feiten wel eens betwistten, wist zijn diepste ziel dat ze het waard was om voor te vechten. Hij drukte zijn lippen weer op de hare, voordat hij zijn handen verplaatste en haar in een soepele beweging terug op het bureau zette. Zijn vingers streken langs haar hals, voor ze zich om de zilveren ketting om haar hals haakten en deze volgden tot ze het bedeltje voelden. Het was het enige wezenlijke bewijs van hun liefde, het enige dat bewees dat ze elkaar niet als hersenspinsels hadden verzonnen, het was echt.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   za 11 aug - 17:56

'Then you're mine,' antwoordde hij zacht, fluisterde hij haast. Het was een machtig gevoel haast, dat in zijn binnenste opzwol. Nooit had hij het ook maar voor mogelijk gehouden dat hij voor een leerlinge zou vallen. Dat was gewoon nooit in hem opgekomen. Maar hij was het wel en hij wilde er niets meer aan veranderen. Hij voelde haar vingers tegen zijn hand en hoe ze toen haar lokken tussen zijn vingers weg haalde. Hij glimlachte, hoewel hij ingetogen leek. Haar vingers kwamen ook in zijn hals te liggen en als vanzelf boog hij naar voren, drukte zijn lippen weer op de hare, hoewel het kort was. Hij verplaatste zijn lippen, maakte een spoor naar haar kaaklijn, haar hals, haar sleutelbeen, haar schouder. En terwijl zijn lippen daar de huid raakte, ademde hij haar geur in. Zoet, hoewel toch op een bepaalde manier fris. Aangenaam. Hij wilde meer, verlangde naar meer, maar nu er geen maskers waren om hun identiteit verborgen te houden, wist hij niet hoe ver hij kon gaan. Plus het zou niet echt ideaal zijn om hun eerste keer te beleven in zijn klaslokaal tussen de meest gruwelijke ingrediënten. Heerlijk romantisch, not. Hij bracht zijn lippen weer naar de hare, kuste haar met een nooit ophoudend verlangen, leek het. Zijn lippen kwamen vaneen, vroegen om meer, wilden meer, verlangden meer. Nu hij haar had, wilde hij haar ook houden, bezitten, hebben.

Hoe lang zouden zij dit volhouden? Hoe lang zou het duren voor dit hun uit elkaar zou rukken en alles wat er tussen hen was onbeantwoord zou houden? Hoe lang zouden zij dit aankunnen, om hun liefde te verbergen, tot ze weer bij elkaar waren, om het dan met zoveel tegelijk te uiten? Ze hield van hem, meer dan ze kon omschrijven of vertellen en ze wist dat hij het wist. Hij was haar wederhelft en dat dacht ze nu niet omdat het toevallig een puberliefde was. Ze voelde het schrijnende verlangen als ze bij hem weg was, de pijn, de leegte. Het was pijnlijk om bij hem weg te blijven en zelfs als ze bij hem was, kon ze niet dicht genoeg bij hem zijn. Ze voelde hoe hij zijn gezicht in haar hals plaatste en als vanzelf raakte één van haar handen verstrengeld in zijn haar, terwijl ze haar gezicht ook in zijn hals begroef. Ze waren twee individuen, beiden een ander persoon, met eigen gedachten en handelingen. Maar soms, soms had ze het idee dat ze één waren, als één dachten als ze bij elkaar waren en zo in elkaars armen stonden. Ze voelde hoe een brok in haar keel kwam en hoe ze moeite moest doen om haar emoties onder controle was. De realiteit deed pijn, brak hen en belemmerde hen. Ze sloot haar ogen, beet op haar onderlip en probeerde het brok in haar keel weg te slikken. Hij had haar één keer gezien toen ze zo breekbaar was geweest en ze wilde hem dat niet nog een keer aan doen. Zijn lippen waren een bevrijden, gaven haar de kans voor even haar gedachten opzij te zetten en voor even te geloven dat er geen enkele moeilijkheid was. Ze voelde hoe hij zijn armen verplaatste en niet veel later voelde ze het bureau weer onder haar. Zijn vingers streken langs haar hals, voor deze zich om de zilveren ketting om haar hals haakten en deze tot aan het bedeltje volgden. Ze keek hem aan, maar ze kon niet bepalen wat hij nu moest voelen of moest denken. Voorzichtig bracht ze haar hand omhoog, omklemde daarmee licht de hand die bij het kettinkje lag en bracht zijn hand naar beneden, naar haar linkerborst, waar ze zijn hand hield. Haar hart kon ze voelen, hoe het klopt, sterk, maar op een vreemde manier angstig, alsof ze bang was voor wat er tussen hen zou komen, wat er tussen hen zou gebeuren. Ze hield haar blik op hem gericht, zocht zijn ogen en trachtte elke emotie die ze voor hem voelde in haar blik door te laten komen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   di 14 aug - 10:26

Ze wilde bij hem zijn, ze wilde hem kunnen voelen elk moment dat ze ernaar verlangde, maar het kon niet. Ze kon niet van hem verwachten altijd bij haar te zijn, zoals hij niet van haar mocht verwachten dat ze elk stuk vrije tijd aan hem zou besteden, vanaf dit moment. Ze wilde wel, maar ook dat kon niet. Ze kon haar schaarse vrije tijd niet zomaar verdwijnen, simpelweg omdat ze gemist zou worden, bewust of onbewust. Niet iedereen gaf om haar zoals hij of Sally deden, maar ze waren op een vreemde manier aan haar gewend geraakt, of ze dat nu zouden toegeven of niet. Ze waren aan haar buien gewend en hoewel het enige irritatie en frustratie opriep, verdroegen ze het. Ze gaven toe dat het stil kon zijn, zonder haar aanwezigheid als zeiden ze dat nooit direct in haar gezicht, ze wist het. Het zou opvallen als ze vaak, lang wegbleef, want zo was ze niet. Ze was aan huis gebonden, welk thuis dit voor haar ook was. Sally had die problemen niet, of niet in de mate zoals zij. Sally was aan haar gebonden. Ze waren sinds het begin samen en voor vele jonge tovenaars had het geleken of ze elkaar zelfs voor hun ontmoeting al hadden gekend. Ze waren elkaar in de trein tegen het lijf gelopen en hoewel ze niet direct bij elkaar leken te passen, was de band er voordat de trein bij hun laatste station aanzeilde, vanaf dat moment waren ze onafscheidelijk geweest. Ze waren wel twee individuen geweest, maar hadden altijd één geleken, ondanks hun verschillende gedachten en manieren van doen. ‘Jullie twee zijn goede vriendin, is het niet?’ Ze had Sally waarschijnlijk in de weg gezeten, als ze een relatie had met Daniël.
Ze wilde bij hem zijn, maar ze kon het niet. Het hoorde niet en zelfs dit moment was onverwachts geweest, onvoorspelbaar. Ze had een gesprek verwacht, ongemakkelijk en moeizaam. Geen liefdesverklaringen en het laten blijken hiervan, al vond ze het niet zozeer onprettig. Ze gooide haar hoofd als vanzelf in haar nek, toen zijn lippen een spoor van haar kaaklijn naar haar hals zette. Het voelde prettig en ze wilde dat het langer kon duren, maar besefte dat de tijd tikte, was het niet vandaag dan was het in deze weken. Ze telden langzaam af naar de kerstvakantie en haar planning was om naar huis te gaan, terug naar Ierland, waar haar ouders wachtten. Tussen de gewone mensen, die onnozel en onwetend waren. Het was fijn thuis te zijn, maar met de gedachte Jenico te moeten missen, kon ze er niet naar uit zien. Het was een dubbel gevoel, want hoewel ze zijn warmte wilde, miste ze ook die van haar familie. Zijn lippen vaagden echter elke gedachten naar thuis, of enig afscheid weg en voorzichtig opende ze haar mond, om hem zo hetgeen te geven waar ze beiden naar verlangden, meer. Ze wilden meer dan ze op dit moment krijgen konden, op deze plaats, maar de verlangens sidderde door hun lichaam. Het was een overweldigend, bedwelmend gevoel.

Hij wilde haar vasthouden, liefhebben zonder dat er op zijn daden werd gewezen. Zonder dat men zich met hun handelingen ging bemoeien en het hun zorgen maakte, zonder dat de dun gesponnen lijn tussen hen werd verbroken, want het was geen band. Hij kon niet zeggen dat hun liefde sterk was, niet tegen de buitenwereld tenminste. Ze hielden van elkaar, maar het schild naar hun omgeving was maar zwak en gemakkelijk binnen te dringen. Het hoefde geen moeite te kosten om hun cocon in scherven te laten breken, want het vergde slecht een ontdekking om dat te laten gebeuren. Slechts één ontdekking die hun uit elkaar zou kunnen rukken en elke vraag onbeantwoord zou laten. Hij zou ontslagen worden, zonder twijfels en zij, zou er met goed geluk met een lange tijd schrobben en boenen van afkomen. Ze zouden in ieder geval niet ongestraft blijven, niemand van hen en het was pijnlijk. Nee, hun liefde was magisch, bedwelmend, maar de druk die zij op hun schouders plaatste was bijna onverdraagzaam. Ze konden op dit moment, al geen dag zonder elkaar, laat staan als het contact hun volledig verboden zou worden. Ze zouden sterven van ongelukkigheid, want hoewel hij dan niet gebonden was, was hij opgesloten in verplichtingen. Hij was gesteld op zijn vrijheid, maar niets voelde vrijer dan in haar nabijheid zijn.
Het zou bijna vakantie zijn wist hij, of het duurde nog enkele weken, maar toch was het beangstigend dichtbij. Iedereen zou waarschijnlijk naar huis vertrekken, omdat het de vakantie was die rond de kersttijd duurde, zodat iedereen zijn familie tenminste op die bijzondere dag kon zien. Kerst stond niet voor giften, maar voor familieliefde en samenzijn. Hij wilde haar niet missen en opende zijn ogen, toen dit besef bij hem binnendrong. ‘Sally?’ Zijn stem trilde en de twijfel zou zelf een slechthorende nog opvangen. Hij wist niet of dit het juiste moment was om het haar te vragen, maar een andere tijd kon hij zich niet voorstellen. Hij voelde hoe ze zijn hand verplaatste en het hard dat onder zijn handpalm klopte, gaf hem het duwtje dat hij nodig had, simpel door het besef dat het voor hem klopte, zoals zijn hart voor haar deed. Ze hielden van elkaar en hoewel de lijn tussen hun liefde dun was, was geen van plan het op te geven.
‘Sally?’ Zei hij opnieuw, terwijl hij een kus op de punt van haar neus drukte. ‘Het is misschien een rare vraag, hier en nu, maar weet je al wat je met kerst gaat doen?’ Het was een rare vraag, om in het hier en nu te stellen, maar als ze hem antwoordde, wist hij tenminste wat hij kon doen. Desnoods zou hij haar vragen of ze bij hem bleef, hoe egoïstisch dat misschien in de oren klonk. Hij wilde haar verrassen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   di 14 aug - 11:25

Hij streek met zijn vingers door haar rossige lokken, terwijl hij aannam wat ze hem aanbood. Hij wist dat dit niet lang zou kunnen doorgaan. Tijd gleed door hun vingers. Was het niet vandaag, dan was het wel vanwege de aankomende kerstvakantie. Het liefste zou hij haar willen vragen de kerstvakantie met hem te spenderen, maar hij kon dat gewoonweg niet. Wat er tussen hen was, was pril, jong en pas net ontstaan. Hij kon niet van haar verwachten dat ze haar familie nu al voor hem zou opgeven. Het hoorde niet en daarom vroeg hij er niets over, omdat hij wist dat het niet mocht en niet kon. Daarnaast had hij zelf familie in Italië, die hem maar wat graag weer wilden zien. Ze zouden elkaar dus moeten missen, omdat er geen ontkomen aan was. Hij zou naar Italië gaan en zij naar Ierland, beiden om hun familie weer te zien en om de kerst met hen te vieren. In dat plaatje paste gewoonweg geen Jenico en Sorrel, zo simpel was het.
Zijn hand gleed achter haar rug, sloten zich voorzichtig maar zeker om haar blouse en gleden hier toen onder. Hij voelde haar naakte huid tegen zijn vingertoppen en het bracht hem verlangens, die hij niet meer goed kon negeren. Hij wilde meer, veel meer, maar dat zou niet kunnen. Niet nu en niet hier. Daarom haalde hij zijn hand onder haar blouse vandaan en liet zijn handen toen op haar heupen rusten, terwijl hij ook hun kus verbrak. 'I'm sorry,' mompelde hij, waarna hij even over haar wang streek. 'Het is moeilijk om me te beheersen,' verklaarde hij zijn verontschuldiging. Hij wilde dat, als ze verder zouden gaan, het speciaal was en niet dat het kwam door de hitte van het moment en de groeiende verlangens. Daarnaast wilde hij niet dat ze zou denken dat hij nu profijt van haar nam, aangezien niets minder waar was. Hij hield van haar en hij zou nooit, maar dan ook nooit profijt van haar nemen vanwege zijn eigen, groeiende verlangens naar haar.

Ze had haar ogen gesloten, had gewoonweg geluisterd naar de stilte. Ze was opgegaan in het moment, in het besef hoe dun hun liefde eigenlijk was. Natuurlijk, ze hielden zielsveel van elkaar, maar één klein foutje, één ontdekking en ze zouden uit elkaar gerukt worden, zonder daar ook maar iets aan te kunnen doen. Haar vingers glipten tussen de zijne door, zodat haar vingertoppen de stof van haar blouse raakten. Het voelde prettig om zijn hand daar te voelen, om te voelen hoe hij haar hart kon voelen kloppen, het hart dat alleen voor hem klopte en voor niemand anders. Als zij uit elkaar getrokken zouden worden, zou ze waarschijnlijk wegkwijnen en dat wist ze maar als te goed. Dat ze er werkelijk door zou sterven leek haar nu iets te, maar ze zou niets meer waard zijn en compleet wegkwijnen, een kasplantje worden. Hij was haar lucht, haar voedsel en haar drinken. Hij was alles wat ze nodig had om te leven. Zonder hem zou ze dat niet meer kunnen, zichzelf waarschijnlijk uithongeren, terwijl ze dacht aan hem. Het was al moeilijk genoeg om een dag bij hem weg te blijven en dat was ook de reden waarom ze niet uitkeek naar de vakantie, die er snel genoeg aan zou komen. Sowieso was hun kerst altijd hetzelfde en Sally voelde er weinig voor om hetzelfde ritueel voor de zoveelste keer mee te maken. Maar de belangrijkste reden waarom ze niet naar de vakantie verlangde, was vanwege hem. Twee weken lang zou ze hem niet zien en ze voelde de ondragelijke pijn al bezit van haar nemen. Ze kon niet zo lang bij hem weg blijven. Ze moest hem gewoon zien, elke dag, voelen, horen, proeven. Ze had hem nodig, want zonder hem zou ze niet overleven.
Zijn stem trilde toen hij haar naam sprak, twijfelend en het liet haar haar ogen open. Ze legde haar vrije hand tegen zijn wang aan, wachtte tot hij verder zou gaan, terwijl haar duim liefdevol over de zachte huid van zijn wang streek. Opnieuw sprak hij haar naam, waarna hij een kus op de punt van haar neus drukte. Ze glimlachte om het liefkozende gebaar en met een twinkeling in haar ogen keek ze hem aan. De vraag overviel haar lichtelijk en als vanzelf verdween de twinkeling uit haar ogen en zuchtte ze. 'Grote kans dat mijn kerst, mijn hele vakantie eigenlijk, er precies zo uit gaat zien zoals alle andere keren. Hoewel, er is één verandering,' zei ze, waarbij ze hem aankeek, 'ik zal grotendeels wegkwijnen. Wij weten allebei wat het met mij doet als ik jou een paar uur niet kan zien, laat staan wat het met me doet als ik jou twee weken niet zie.' Ze zuchtte en sloeg haar ogen neer. Ze was afhankelijk van hem en niet qua geld of goede cijfers. Nee, haar leven was afhankelijk van hem, haar doen en laten, haar manier van denken, alles wat haar haarzelf maakte, was afhankelijk van hem. Zonder hem, zou het instorten, compleet verdwijnen. 'Wat ga jij met de kerst doen?' vroeg ze uiteindelijk, hoewel haar stem zacht was, zoals gewoonlijk.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gentlerain



Aantal berichten : 290
Registratiedatum : 18-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Nina

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   di 14 aug - 20:33

Zijn hand voelde prettig op haar onderrug en hoewel ze besefte dat het niet de tijd of de plaats was, voor enige intiemere handeling, wakkerde de warmte van zijn vingertoppen op haar blote huid een zekere verlangen in haar aan. Het was niet de plaats om naar meer te verlangen, noch het juiste moment om meer van elkaar te verwachtten, omdat hun liefde niet groter dan een speldenknop in de lijsten kon voorstellen en nog pril was in vergelijking met de andere liefden die ze hadden gekend. Het verdiende niet om met deze liefdes vergeleken te worden, maar op hetzelfde moment was het de enige maatstaaf die ze hadden om hun grenzen vast te kunnen stellen. Ze hadden dan wel durven bekennen dat ze van elkaar hielden en die stappen waren zelden tot nooit in andere relaties gezet, het was te vroeg om meer dan een verlangende kus op elkaars lippen te mogen verwachten. Het zou eerder zijn, alsof ze elkaar gebruikten als ze dit moment zouden pakken om meer van elkaars lichamen te ontdekken, hoewel ze hier beiden naar leken te verlangen. Ze hadden hun lichamen nooit eerder, binnen minuten aan een ander gegeven en de liefdesverklaring was geen reden om daar nu direct verandering in te brengen.
Ze had zich nooit eerder zo snel aan iemand durven overgeven en sowieso, had ze nooit eerder het bed met iemand gedeeld op de manier waar ze nu van was gaan fantaseren. Toch, wist haar helder verstand een rem op haar emoties te zetten en haar verlangens zodanig in toom te houden dat ze niet meer van hem verlangde, zich niet direct aan hem vergreep, al was dat wat een klein stukje in haar lichaam wilde. Hetzelfde kleine stukje dat zich zo wanhopig aan deze eerste liefde wilde vastklampen, maar opnieuw door verstand werd achtergesteld. Ze wilde niet wanhopig op hem overkomen en hoewel het haar teleurstelde dat hij zijn handen terugtrok, weigerde ze hem te smeken om haar dat stukje te laten behouden. In plaats daarvan glimlachte ze en legde ze haar handen langs zijn gezicht. Voorzichtig, teder pakte ze zijn gezicht tussen haar handen, terwijl ze voor een moment de lijnen in zijn ogen bestudeerden. Elk moment dat ze dieper in zijn ogen keek, ontdekte ze meer van de schatten die zich tussen de zanderige massa verscholen. Hijzelf was als het zand, met zijn ietwat ruwe buitenkant, maar met een schat van zorgzaamheid en kennis als zijn innerlijk. Het plezierde haar, gaf haar een zekere spanning, omdat het haar dwong meer van hem te ontdekken. ‘Het geeft niet,’ antwoordde ze, voordat ze haar lippen weer op de zijne drukte en haar handen langs zijn gezicht, tussen zijn haren verstopte.

Kort, voelde hij zich schuldig toen zijn woorden de vrolijke glinstering uit haar ogen leek te slaan en hij beet bijna schuldbewust op zijn onderlip, toen ze een zucht slaakte. Het was dan ook een rare vraag, om in het hier en nu te stellen, om de tedere sfeer mee te doorboren en hij had spijt, dat de gedachte überhaupt in zijn hoofd was boven komen drijven, maar veranderen kon hij het niet meer. Vroeger, als klein kind had hij altijd gedacht dat hij de dingen kon veranderen, zelfs als ze al waren gebeurd, maar ook de dood van zijn moeder had hem het tegendeel doen leren. Hij kon de dingen niet veranderen, omdat ze al waren zoals ze waren. Zo kon hij niets aan hun liefde veranderen, want er viel niets aan te veranderen. Hij kon geen regels veranderen, die al honderden jaren vastgelegd stonden en zijn emoties voor de jongedame niet veranderen. Misschien in een eerder stadium, had hij zichzelf kunnen beheersen, maar op het moment was het te laat om er ook maar iets aan te kunnen veranderen. Zelfs al zou hij haar geen dag meer zien, dan nog zou in elk van die dagen aan haar denken en haar missen, tot ze zijn laatste gedachten had verzwolgen en zijn enige levensbeeld was. Hij wilde niet zeggen dat hij direct zou sterven, eerder in tergend tempo op het leven als kasplantje afstevenen, een leven in diepe ongelukkigheid. Hij was dan wel vrij, maar noch zijn hart, noch zijn gedachten zouden haar los willen laten. Hij had spijt dat hij het haar had gevraagd, ook omdat haar antwoord enigszins geïrriteerd of zelfs ongelukkig in de oren klonk.
Ze waren afhankelijk van elkaar en dan niet om de redenen die elke andere leerling had, maar omdat ze zonder elkaar zouden wegkwijnen. Ze zouden instortten en gek worden van ellende, simpelweg omdat ze nog geen dag zonder elkaar leken te kunnen. Uren waren te verdragen, maar dagen werden steeds moeilijk, tot ze ook die niet meer konden scheidden. Het was eigenlijk wanhopig, hopeloos te noemen, de liefde die tussen hen was opgebloeid. In hun situatie, was het allang niet meer de bevrijdende liefde die ieder ander kende, maar een beklemmende en verstikkende liefde. Door een verbod, schraapten ze de schaarse tijd die ze wel hadden bij elkaar en door het gebrek aan die echte liefde, waren ze meer naar elkaar gaan verlangen, dan gezond voor hen was. Het was eigenlijk verschrikkelijk, maar hij zou het voor niets kunnen opgeven. Hij kwijnde nog liever langzaam weg, dan haar überhaupt te moeten missen.
Haar vraag, naar wat hij in de kerst ging doen, haalde hem en zijn gedachten terug naar de werkelijkheid en na kort, verward van de plotse ruk terug in de wereld met zijn ogen te hebben geknipperd, glimlachte hij. ‘Ik heb geen idee,’ Hij glimlachte en drukte opnieuw een kus op haar neus, voor hij haar weer in de ogen keek. ‘Ik wil je graag nog iets vragen. Ik heb het moment nu toch al verpest. Dus wilde ik je vragen of die plannen niet te omzeilen zijn. Ik wil je vragen om wel je vakantie aan te geven, maar niet direct naar je familie te gaan. Snap je?’
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Burtonized



Aantal berichten : 309
Registratiedatum : 17-03-12
Leeftijd : 20

Wie ben ik?
Naam: Jolien

BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   di 14 aug - 21:13

Haar vingers kwamen zacht tegen zijn huid en voor een kort moment sloot hij zijn ogen, om ze al snel weer te openen. Hoe graag hij ook van haar aanrakingen wilde genieten, hij kon het niet, omdat hij zichzelf kende. Hij wist dat hij zich op een gegeven moment niet meer zou kunnen houden en dan zou de afwijzing des te pijnlijker zijn. En dus nam hij genoegen met haar blauw/groene ogen, waar hij zo van was gaan houden. Hij glimlachte kort om haar woorden, voordat hij reageerde op haar lippen, die ze weer op de zijne drukte. Zijn armen kwamen weer om haar middel te liggen en als vanzelf overbrugde hij elke afstand tussen hen.
Ondanks dat hij van de kus genoot en van haar genoot, verbrak hij na enkele momenten de kus, om zijn voorhoofd tegen de hare te laten leunen. Hij kon het niet meer aan, besefte hij en hij wilde kost wat het kost niet zijn zelfbeheersing verliezen. Een hand kwam achter haar rug vandaan, streek liefdevol over haar wang, waarna hij nog een paar keer liefdevolle kusjes op haar lippen drukte. Voor een kort moment genoot hij nu van hun contact, voordat hij zijn handen naar de hare liet gaan en die voorzichtig weg haalde, om haar handen terug in haar eigen schoot te plaatsen. 'Mijn zelfbeheersing begint te falen, Sorrel,' sprak hij verontschuldigend. Hij deed een stap bij haar vandaan, ademde even diep in en uit, hoewel hij zijn blik niet afwendde. Hij wist niet zo goed wat hij nu moest zeggen en het leek hem het meest logische dat ze zo haar weg zou vervolgen. Als student-zijnde zou haar afwezigheid vast voor een groot deel opgemerkt worden en zeker met een vriendin als Sally. Hoewel, eigenlijk twijfelde hij aan dat laatste. Hoe vaak had hij ondertussen wel niet met Sorrel naar de rode furie gezocht? Ze was vaak genoeg onvindbaar geweest en hij en Sorrel hadden nu beiden wel een idee waar zij geweest was al die keren. Natuurlijk had hij geen flauw benul van de werkelijke relatie tussen Daniël en Sally en hoe diep die eigenlijk was, maar het zette hem wel aan het denken. Werd Sorrel nu wel werkelijk gemist of niet? 'Moet je zo weg of niet?' vroeg hij uiteindelijk, met een vage, schaapachtige grijns. Het was wel duidelijk dat hij in een situatie als deze, niet de leraar was en ook al helemaal niet degene die alles wist.

Sally hield van haar familie, werkelijk waar, maar je kon met eerlijkheid zeggen dat ze nooit naar Kerstmis uit keek. Het was altijd hetzelfde liedje en aan het einde van de avond, was het niet alleen de kalkoen die aangebrand was. Haar familieleden botsten nog steeds met elkaar, ondanks de tevergeefse pogingen om Kerstmis een gezellige belevenis te maken. Meestal eindigde de avond in ruzie en was Sally degene die bij de kinderen gedumpt werd, omdat zij die maar in de gaten moest houden. Ze zou er dus veel voor over hebben om dat dit jaar niet weer te hoeven meemaken. Ze keek er altijd tegenop, had dat altijd al gedaan. Kerstmis was voor haar geen evenement voor familie. Het was voor haar een complete ramp.
Een zacht, giechelig geluidje kwam over haar lippen toen hij haar opnieuw een kus op haar neus gaf en als vanzelf plooide de huid van de brug van haar neus, wat was te vergelijken met een snuffelend konijn. Niet de meest geweldige vergelijking, maar op zich kon je het als schattig zien.
Ze had haar handen verplaats naar zijn overhemd en was begonnen met het openen van de knopen. Ze was niet uit op seks, zeker niet, maar ze wilde zijn hart voelen kloppen, zonder dat een stuk stof haar daarin belemmerde. Bij zijn woorden keek ze hem aan, stopte halverwege haar handeling, waardoor een knoop nog maar half door het gat heen was. 'Daniël, je zou nooit enig moment tussen ons kunnen verpesten. De enige manier waarop je een moment zou kunnen verpesten is als je me zou verlaten. Ik koester elke seconde die ik met je heb, Dan, dus durf het nog eens te zeggen dat je een moment verpest.' Ze duwde zichzelf iets omhoog en drukte een kus op zijn lippen, waarna ze zich weer terug liet zakken. Ze luisterde naar zijn vraag, terwijl ze verder ging met het openen van de knopen. De deur was op slot, dus ze kende geen angst om betrapt te worden. Voorzichtig sloeg ze het overhemd van zijn schouders af en legde toen haar hand op zijn linkerborstkas, voelde het hart eronder kloppen. Het hart dat voor haar klopte, alleen voor haar. Ze zouden niet overleven zonder elkaar en dat was hetgeen wat hun liefde zo beangstigend maakte.
Ze keek hem aan en glimlachte, hoewel een bedenkelijke frons zichtbaar was tussen haar smalle wenkbrauwen. 'Je wilt dat ik mijn vakantie met jou doorbreng,' mompelde ze zacht. Het was geen vraag en eigenlijk ook geen bevestiging. Het was het enige wat Daniël kon bedoelen. Iets anders kon gewoon niet. Het was alleen nu de vraag waar ze dan wel zou verblijven. Als ze haar vakantie aangaf, zou dat betekenen dat zij beiden niet op het kasteel zouden blijven, aangezien zij gewoon in de trein zou moeten zitten. Ze keek hem aan, een glimlach rondom haar lippen. 'Geef me een papier, een veer en wat inkt en ik zal er voor zorgen dat ik de hele vakantie niet thuis verwacht wordt,' beantwoordde ze hem uiteindelijk. Het was zo simpel als wat: haar familie dacht dat ze op Hogwarts bleef en op Hogwarts dachten ze dat ze naar huis zou gaan. Ze drukte even haar lippen tegen zijn kaak aan en volgde toen een spoor naar zijn borstkas, waarna ze, recht boven zijn hart, een kus drukte. Vervolgens keek ze hem weer aan, de glimlach nog steeds rondom haar lippen. 'Wat had je in gedachten dan?' Hij moest toch iets in gedachten hebben als hij haar vroeg om haar plannen te omzeilen en niet naar haar familie te gaan.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: ORPG | Acts of Courage   Vandaag om 23:07

Terug naar boven Go down
 
ORPG | Acts of Courage
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 16 van 19Ga naar pagina : Vorige  1 ... 9 ... 15, 16, 17, 18, 19  Volgende

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Delirious :: Verhalen en Rollenspellen :: Rollenspellen :: ORPG-
Ga naar: